Bu kısa metin parçası, hitabın Hz. Musa'ya (İbn İmran) yönelik olduğunu belirtmekten öteye geçmeyen, çok sınırlı bir ibareden ibarettir. Metinde ayetin tam bağlamı verilmediğinden, müfessirin bu ifadeyle hangi ayeti veya hangi geniş yorumu kastettiği açık biçimde görülememektedir.

يا محمد ابن عمران

Zemahşerî'ye göre 'خصمان' kelimesi, davacılardan her birinin husumet eden kişi görünümünde bulunması sebebiyle bu isimle anılmıştır. Ayrıca 'إذ' zarfının nasb konumu tartışılmış; bunun ne 'أتاك' ne de 'النبأ' ile mansub olamayacağı, çünkü haberin Peygamber'e gelişinin Davud döneminde değil kendi döneminde gerçekleştiği belirtilmiştir. Sonuçta 'إذ'in mahzuf bir fiille, takdiren 'تحاكم الخصم' anlamıyla mansub olduğu, ya da 'الخصم' kelimesinin içerdiği fiil manası dolayısıyla ona bağlı olabileceği; ikinci 'إذ'in ise birinciden bedel olduğu ifade edilmiştir.

فإن قلت : بم انتصب ( إذ ) ؟ قلت : لا يخلو إما أن ينتصب بأتاك ، أو بالنبأ ، أو بمحذوف فلا يسوغ انتصابه بأتاك ؛ لأن إتيان النبأ رسول الله صلى الله عليه وسلم لا يقع إلا في عهده لا في عهد داود

Kurtubî'nin naklettiğine göre 'hel etâke' ifadesi ehl-i meânî tarafından bir istifham olmakla birlikte anlamca ispat ve îcab ifade eder; yani 'sana gelmedi mi?' anlamındadır. İbn Abbas'a göre bu ifadenin anlamı 'sana geldi' şeklindedir. Kelbî ise buna karşılık, bu haberin henüz Peygamber'e (as) ulaşmadığını, Allah'ın bu ifadeyle ona bu kıssayı ilk defa haber verdiğini söylemiştir.

هو استفهام وإثبات وإيجاب معناه أليس قد أتاك وقيل : معناه وقد أتاك قاله بن عباس وقال الكلبي : لم يكن أتاه حديثه بعد ثم أخبره

Bu müfessire göre ayetteki soru ifadesi, muhatabın söz konusu kıssanın haberinden haberdar olup olmadığını sormak anlamındadır; yani 'onun haberini işittin mi' demektir.

أي هل سمعت بخبره

Bu müfessire göre metin, Tâ-Hâ 9'daki 'hel etâke' sorusunun gerçek bir istifham olmadığını, Hz. Peygamber'e daha önce ulaşmayan bir haberin şimdi bildirildiğini ya da önceden bilinen bir kıssanın hatırlatıldığını ifade ettiğini tartışır. Ayrıca Dâvûd kıssasıyla ilgili olarak, ona büyük günah (kebîre) isnat eden rivayeti reddeder ve bu isnadın akla ve Dâvûd'un Kur'an'da övülen vasıflarına aykırı olduğunu savunur.

وفائدة هذا الاستفهام التنبيه على جلالة القصة المستفهم عنها

Beydâvî'ye göre bu ayetlerde Hz. Musa kıssasının zikredilmesi, Hz. Peygamber'in nübüvvetini pekiştirmek amacına yöneliktir; böylece Peygamber, nübüvvet yükünü taşıma, risaleti tebliğ etme ve zorluklara sabretme hususunda Musa'yı örnek alabilecektir. Ayrıca metin, Musa'nın ateşi görmesi olayının aktarılan rivayete göre Şuayb'dan izin alıp ailesiyle yola çıktığı, yolunu kaybettiği bir gecede gerçekleştiğini belirtir. Metin ayrıca 'îns' (ateşi görme) ile 'hüdâ bulma' arasındaki fark üzerinde durur: ateşi görmesi kesin iken, ondan bir kor almak veya yol bulmak umut ('lealli') ile ifade edilmiştir.

قفى تمهيد نبوته صلى الله عليه وسلم بقصة موسى ليأتم به في تحمل أعباء النبوة وتبليغ الرسالة والصبر على مقاساة الشدائد