Kurtubî'ye göre âyette geçen 'Allah' lafzı, mübteda olarak merfû okunmuştur veya mukadder bir mübtedanın haberi ya da 'yağlemu' fiilindeki zamirden bedel olarak îrab edilmiştir. Ayrıca müellif, Allah'ın kendini bir olarak nitelendirdiğini; bunun sebebinin Hz. Peygamber'in müşrikleri Allah'a tek başına ibadete davet etmesi ve Ebû Cehil'in 'Rahmân' ismini duyunca bunu çokluk zannederek itiraz etmesi olduğunu, bunun üzerine 'Allah'ı çağırın ya da Rahmân'ı çağırın, hangisiyle çağırırsanız çağırın en güzel isimler O'nundur' âyetinin indiğini aktarır.

وحد نفسه سبحانه وذلك أن رسول الله صلى الله عليه وسلم دعا المشركين إلى عبادة الله تعالى وحده لا شريك له فكبر ذلك عليهم فلما سمعه أبو جهل يذكر الرحمن قال للوليد بن المغيرة : محمد ينهانا أن ندعو مع الله إلها آخر وهو يدعو الله والرحمن

İbn Kesîr'e göre bu ayette Kur'an'ı indiren Allah'ın kendisinden başka ilah olmadığı, en güzel isimlere (Esmâ-i Hüsnâ) ve yüce sıfatlara sahip olduğu vurgulanmaktadır. Ayrıca müfessir, Esmâ-i Hüsnâ hakkındaki hadislerin açıklamasını daha önce A'râf sûresinin sonlarında yaptığını belirterek okuyucuyu o bölüme yönlendirmektedir.

أي الذي أنزل عليك القرآن هو الله الذي لا إله إلا هو ذو الأسماء الحسنى والصفات العلى وقد تقدم بيان الأحاديث الواردة في الأسماء الحسنى في أواخر سورة الأعراف

Beydâvî'ye göre 'lehü'l-esmâü'l-hüsnâ' ifadesi, Allah'ın isimlerinin diğer bütün isimlerden daha güzel olduğunu belirtir; bunun sebebi bu isimlerin en şerefli ve en üstün manalara delalet etmesidir. Ayrıca tekellümden gaybete geçişin (mütekellimden gaib sigasına dönüşün), kelamda çeşitlilik (tefennün) sağlamak ve indirilen kelamı yücelt­mek amacıyla olduğunu; bunun da azamet sahibi tek zamire isnad ve celal-ikram sıfatlarıyla nitelenene nispet olmak üzere iki yönden gerçekleştiğini açıklar.

والانتقال من التكلم إلى الغيبة للتفنن في الكلام وتفخيم المنزل من وجهين إسناد إنزاله إلى ضمير الواحد العظيم الشأن، ونسبته إلى المختص بصفات الجلال والإكرام والتنبيه على أنه واجب الإيمان به والانقياد له من حيث أنه كلام من هذا شأنه