Taberî'ye göre 'بملكنا' ifadesinin yorumunda üç görüş nakledilmiştir: bazıları 'gücümüzle/takatimizle', bazıları 'kendi arzumuzla değil, nefsimize hakim olamadığımız için', bazıları da 'emrimizle' anlamını vermiştir. Taberî bu üç görüşün anlam olarak birbirine yakın olduğunu, çünkü nefsine hakim olamayan kişinin dilde 'bunu yaptı ama kendine sahip değildi' şeklinde ifade edilmesinin caiz olduğunu belirtir; bu nedenle 'ملك' kelimesinin kıraatte fetha veya kesre ile okunmasının fark etmediğini, her iki kıraatin de doğru olduğunu söyler.

وكل هذه الأقوال الثلاثة في ذلك متقاربات المعنى، لأن من لم يهلك نفسه، لغلبة هواه على ما أمر، فإنه لا يمتنع في اللغة أن يقول: فعل فلان هذا الأمر، وهو لا يملك نفسه وفعله، وهو لا يضبطها وفعله، وهو لا يطيق تركه.

Zemahşerî'ye göre bu ifade, Sâmirî'nin çukurda yaktığı ateşte ziynetleri kendilerine attırmasına işaret eder. Sâmirî halka kendi elinden de tıpkı onların attığı gibi bir ziynet attığını gösterirken, aslında Cebrail'in atının ayağının bastığı yerden aldığı toprağı atmıştır. Şeytan olan velisi ona bu toprağın cansız bir şeye karışınca onu canlıya dönüştürdüğünü vahyetmiştir.

أراهم أنه يلقي حليا في يده مثل ما ألقوا . وإنما ألقى التربة التي أخذها من موطيء حيزوم فرس جبريل . أوحى إليه وليه الشيطان أنها إذا خالطت مواتا صار حيوانا

Bu müfessire göre 'bi-mâlikinâ' cevabını verenlerin buzağıya tapmayanlar olduğu, dolayısıyla kendi güç ve iradeleriyle ahdi bozmadıklarını söyledikleri belirtilir; bir kişinin yakınının fiilini kendi fiiline nispet etmesi örneği ile bu ifade açıklanır. Ayrıca ziynetleri nereye attıklarına dair üç farklı görüş nakledilir: Hârûn'un emrettiği bir çukura, Sâmirî'nin belirlediği bir yere, veya ateş toplanan bir yere atıldığı şeklinde.

أنهم الذين لم يعبدوا العجل فكأنهم قالوا : إنا ما أخلفنا موعدك بملكنا أي بأمر كنا نملكه وقد يضيف الرجل فعل قريبه إلى نفسه

Kurtubî bu ayette 'melkina/milkina/mulkina' kelimesinin farklı kıraatlerini ve bunların anlam farklarını aktarır; ardından 'evzâr' kelimesinin altınları taşımanın ağırlığı ya da helal olmayan mal anlamına geldiğini, Sâmirî'nin halktan topladığı ziynetleri ateşe atıp buzağı heykeli yaptığını, Cebrail'in atının izinin bu heykele hayat verdiğini ve buzağının böğürmesinin sebebi hakkındaki farklı rivayetleri (rüzgarla ses çıkarması ya da gerçek et-kan canlı olması) nakleder. Son olarak 'fenesiye' ifadesinin Musa'nın yolunu şaşırması, Sâmirî'nin ilahını unutması veya Musa'nın emrini terk etmesi şeklindeki yorum farklılıklarını sıralar.

قال قتادة : إن السامري قال لهم حين استبطأ القوم موسى : إنما احتبس عليكم من أجل ما عندكم من الحلى فجمعوه ودفعوه إلى السامري فرمى به في النار وصاغ لهم منه عجلا ثم ألقى عليه قبضة من أثر فرس الرسول وهو جبريل عليه السلام

İbn Kesîr'e göre bu ayet, İsrailoğulları'nın Mısırlılardan ödünç aldıkları ziynet eşyalarını yakma/atma olayını anlatmaktadır. Hz. Harun'un bu eşyaları bir çukurda toplattırdığı, Samirî'nin ise Hz. Musa'nın peygamberlik izinin bulunduğu bir avuç topraktan aldığı toz ile bu ziynetlere karışıp buzağı şekli verdiği, ardından Harun'dan yaptığı duayı kullanarak bu buzağının ses çıkarmasını sağladığı nakledilmektedir.

وقد تقدم في حديث الفتون أن هارون عليه السلام هو الذي كان أمرهم بإلقاء الحلي في حفيرة فيها نار وهي في رواية السدي عن أبي مالك عن ابن عباس إنما أراد هارون أن يجتمع الحلي كله في تلك الحفيرة ويجعل حجرا واحدا حتى إذا رجع موسى عليه السلام رأى فيه ما يشاء

Beydâvî bu ayetleri açıklarken İsrailoğullarının 'ma ahlefna' cevabını, kendi iradeleriyle sözden dönmediklerini, Samirî'nin kendilerini kandırdığını ifade ettikleri şeklinde yorumlar. Zînet eşyalarının Mısırlılardan ödünç alınan takılar olduğunu, bunların ateşe atılması üzerine Samirî'nin bunlardan bir buzağı heykeli çıkardığını aktarır. Buzağının ses çıkarması ve halkın onu ilah zannetmesi olayını, 'fenesiye' kelimesinin hem Musa'nın unutması hem de Samirî'nin imanını gizlice terk etmesi şeklinde iki farklı anlama gelebileceğini belirtir.

قالوا ما أخلفنا موعدك بملكنا بأن ملكنا أمرنا إذ لو خلينا وأمرنا ولم يسول لنا السامري لما أخلفناه