Bu metin iki ayrı konuyu ele almaktadır: Öncelikle Âl-i İmrân 18. ayetteki şehadet ifadesinin Allah'ın adaletle kaim olduğuna dair bir nitelemesi olduğu, İbn Mesud kıraatinde bunun açıkça görüldüğü belirtilir. İkinci olarak Bakara suresindeki münafıkları niteleyen ayetin, dünya hayatındaki sözü hoşa giden ama kalbi ona muhalif olan, düşmanlıkta aşırı inatçı bir kişiyi (özellikle Ahnes b. Şüreyk rivayetine göre) tasvir ettiği aktarılır. Taberî bu ayetin özelde bir kişi hakkında inse de sonradan genel bir hüküm haline geldiğini nakleder.

وأولى القولين بالصواب في ذلك عندي قول من جعله قطعا على أنه من نعت الله جل ثناؤه، لأن الملائكة وأولي العلم معطوفون عليه، فكذلك الصحيح أن يكون قوله «قائما» حالا منه.

Râzî, ilgili ayetin belirli bir şahsa (Ahnes ve olayı) has olduğu rivayetini zayıf bulur; kendisine göre ayet lafız olarak umûmî bir hükmü ifade eder ve bu tür övgü/kınama içeren vasıflar taşıyan herkesi kapsar. Ayrıca ayette geçen sıfatların nifak anlamına gelmesinin zorunlu olmadığını, bunun yerine riya veya başka bir hal olarak da anlaşılabileceğini belirtir. Bazı yorumcuların bu ayeti Ehl-i Kitap'tan iman eden bir gruba (Abdullah b. Selam ve arkadaşları) hamletmesini de aktarır.

وعندي أن هذا القول ضعيف وذلك لأنه بهذا الفعل لا يستوجب الذم وقوله تعالى : لا يدل على أن المراد به واحد من الناس لجواز أن يرجع ذلك إلى اللفظ دون المعنى وهو جمع

Kurtubî'ye göre bu ayet, dilleriyle iman izhar edip kalplerinde küfrü gizleyen münafıklar hakkında inmiştir. Sebeb-i nüzûl olarak İbn Abbas'tan Reci' seferinde şehit edilen Asım b. Sabit, Hubeyb ve arkadaşları hakkında konuşan münafık bir topluluğun kıssası nakledilir; ayrıca es-Süddî ve bazı müfessirlerin Ahnes b. Şerîk hakkında indiğine dair rivayeti de zikredilir. Katade, Mücahid ve bir grup âlim ise ayetin genel olup, diliyle söylediğinin aksini kalbinde gizleyen (küfür, nifak, yalan veya zarar niyeti taşıyan) her kişiyi kapsadığını söylemiştir.

وقال بن عباس : نزلت في قوم من المنافقين تكلموا في الذين قتلوا في غزوة الرجيع : عاصم بن ثابت وخبيب وغيرهم وقالوا : ويح هؤلاء القوم لا هم قعدوا في بيوتهم ولا هم أدوا رسالة صاحبهم فنزلت هذه الآية في صفات المنافقين

İbn Kesîr, sözleriyle dünyayı din görünümü altında kazanan, insanlara karşı yumuşak ve tatlı davranıp kalben kötülük besleyen kişilere işaret eden bir rivayet nakleder. Sonrasında bu ayetin belirli bir kişi hakkında inmiş olsa da genel bir anlam taşıdığını belirtir. Ayrıca ayetteki ifadenin, kişinin dış görünüşte İslam'ı gösterip kalbinde küfür ve nifakı taşıdığı anlamına geldiğini açıklar.

فقال محمد بن كعب إن الآية تنزل في الرجل ثم تكون عامة بعد وهذا الذي قاله القرظي حسن صحيح

Beydâvî'ye göre bu kişi dünya işlerinde ve geçim konularında söylediği sözlerle veya sevgi iddiası ve iman gösterisiyle beğeni topluyor; sözünün dünyadaki tatlılığı ve fesahati hoşa giderken, ahirette dehşet ve dilinin tutulması ya da konuşmasına izin verilmemesi sebebiyle bu beğeni kalmayacaktır. Ayrıca bu kişi kalbindekinin sözüne uygun olduğuna dair Allah'ı şahit tutarak yemin eder, oysa aslında Müslümanlara karşı en şiddetli düşmanlık ve mücadeleyi gösteren biridir.

قيل نزلت في الأخنس بن شريق الثقفي وكان حسن المنظر حلو المنطق يوالي رسول الله صلى الله عليه وسلم ويدعي الإسلام. وقيل في المنافقين كلهم.