Taberî'ye göre Allah, hakkı bulmaları için onlara başarı vermez ve dünyada doğru yola iletmez; ahirette de acı bir azap onları beklemektedir. Ayrıca Peygamber'e 'iftiracı' diyen müşriklerin asıl yalancı ve iftiracı oldukları, Peygamber ve mü'minlerin bundan berî olduğu belirtilir. Çünkü Allah'ın âyetlerine inanmayanlar, doğruluğun mükâfatını ummadıkları ve yalanın cezasından korkmadıkları için yalan söyleyip iftira atmaya müsait olanlardır.

إنما يتخرص الكذب ويتقول الباطل، الذين لا يصدقون بحجج الله وإعلامه، لأنهم لا يرجون على الصدق ثوابا ولا يخافون على الكذب عقابا، فهم أهل الإفك وافتراء الكذب

Bu metinde ayetin takdiri, imanından sonra Allah'a küfredenlerin iftira içinde olduğu, ancak mükrehin (zorlanan kişinin) bu iftira hükmünün dışında tutulduğu şeklinde açıklanmaktadır. Râzî, kendi mezhep arkadaşlarının (Eş'arî) bu ayeti bu şekilde yorumladığını belirtir; buna karşılık Kâdî'nin görüşü aktarılır ki ona göre en güçlü görüş, Allah'ın onları cennet yoluna hidayet etmeyeceği şeklindedir.

والتقدير : إنما يفتري من كفر بالله من بعد إيمانه ، واستثنى منهم المكره فلم يدخل تحت حكم الافتراء ، وعلى هذا التقدير : فقوله : أما تفسير أصحابنا لهذه الآية فظاهر ، وقال القاضي : أقوى ما قيل في ذلك إنه لا يهديهم إلى طريق الجنة

Bu müfessire göre ayet, yalanın niteliğine dair bir belirleme yapmaktadır: yalan uydurmak (iftira), ancak Allah'ın ayetlerine iman etmeyen kimselerin işidir; iman edenler yalan söylemekten uzak durur. Metin, mevcut haliyle çok kısa olup ayetin bu kısmının yorumuna dair sınırlı bilgi içermektedir.

إنما يفتري الكذب

İbn Kesîr'e göre bu ayet, Hz. Muhammed'in yalancılıkla tanınan kâfir ve münkirlerden olmadığını, aksine kavmi içinde doğruluğuyla meşhur, insanların en sadık ve en kâmil olanı olduğunu, hatta kendisine 'el-Emin' lakabının verildiğini vurgulamaktadır. Bu güvenilirlik, onun peygamberliğinin doğruluğuna delil olarak sunulmaktadır.

والرسول محمد صلى الله عليه وسلم كان أصدق الناس وأبرهم وأكملهم علما وعملا وإيمانا وإيقانا معروفا بالصدق في قومه لا يشك في ذلك أحد منهم بحيث لا يدعى بينهم إلا بالأمين محمد

Beydâvî'ye göre âyetlere iman etmeyenler Allah'ın hidayetinden mahrum kalır ve ahirette elem verici bir azapla karşılaşır; bu, Kur'an'a küfretmelerine karşı bir tehdittir. Ardından mesele tersine çevrilerek, asıl yalan iftira edenlerin bizzat kendileri olduğu, çünkü onları caydıracak bir azap korkusu taşımadıkları belirtilir. 'Kâzibûn' ifadesi ise gerçek anlamda yalancı olmaları, yalancılıkta en ileri dereceye ulaşmaları ya da yalanı âdet edinip din veya erdemin onları bundan alıkoyamaması şeklinde farklı yorumlanmıştır.

إنما يفتري الكذب الذين لا يؤمنون بآيات الله لأنهم لا يخافون عقابا يردعهم عنه. وأولئك إشارة إلى الذين كفروا أو إلى قريش. هم الكاذبون أي الكاذبون على الحقيقة، أو الكاملون في الكذب لأن تكذيب آيات الله والطعن فيها بهذه الخرافات أعظم الكذب