Bu müfessire göre şeytanların bazıları semadan haber çalmaya kalkışır, ancak bunun cezası olarak bir şihab (yıldız/ateş parçası) onları takip eder ve alnına, yanına ya da Allah'ın dilediği bir yerine değerek onu yakar veya sakatlar; bu durum onları öldürmez, sadece iz bırakır (yakma veya bozma yoluyla). Ayrıca 'illâ'nın burada 'lâkin' anlamında istisna-i munkatı olarak kullanıldığı, bir gramer tartışmasıyla açıklanmıştır.

لا يقتلون الشهاب، ولا يموتون، ولكنها تحرقهم من غير قتل ، وتخبل وتخدج من غير قتل

Zemahşerî bu metinde birkaç ayrı noktayı ele alıyor: istisna edatının nasb mahallinde olduğunu belirtiyor; İbn Abbas'tan meleklerin İsa'nın doğumuyla üç semadan, Hz. Muhammed'in doğumuyla ise tüm semalardan men edildiğine dair bir rivayet naklediyor; 'mevzûn' kelimesinin hikmet ölçüsüyle tartılmış, fazlalık ve noksanlığa yer olmayan bir miktar anlamına geldiğini veya nimet ve fayda bakımından bir değer taşıdığını, bazılarına göre de altın, gümüş, bakır, demir gibi tartılan şeyler olduğunu açıklıyor; 'meâyiş' kelimesinin ise sarih ya ile yazılmasının gerekliliğini, 'şemâil' ve 'habâis' gibi kelimelerden farklı olarak burada ya harfinin açık okunmasının doğru olduğunu, hemze ile okunmasının ise kıyasen (teşbih yoluyla) bir okuyuş olduğunu belirtiyor.

وعن ابن عباس : أنهم كانوا لا يحجبون عن السموات ، فلما ولد عيسى منعوا من ثلاث سموات ، فلما ولد محمد منعوا من السموات كلها

Râzî, ayetteki 'إلا' edatının gerçek istisna anlamında olamayacağını belirtir; çünkü şeytanların kulak hırsızlığına teşebbüs etmesi göğün onlardan korunmuş olma vasfını ortadan kaldırmaz, onlar sadece yaklaşmaya çalışırlar fakat girmeleri men edilmiştir. Bu nedenle anlamın 'lâkin kulak hırsızlığı yapan kimse' şeklinde olması gerektiğini söyler. İbn Abbas'a göre ayette kastedilen, şeytanın kaçamak/az bir şekilde işittiği bilgidir ve haddi aşan şeytan yükseldiğinde şihapla yakılır, öldürülmez; bazıları da gûl'a dönüşüp insanları çöllerde şaşırtır.

لا يمكن حمل لفظة { إلا } ههنا على الاستثناء ، بدليل أن إقدامهم على استراق السمع لا يخرج السماء من أن تكون محفوظة منهم إلا أنهم ممنوعون من دخولها ، وإنما يحاولون القرب منها ، فلا يصح أن يكون استثناء على التحقيق ، فوجب أن يكون معناه : لكن من استرق السمع

Kurtubî bu ayette geçen 'şihâb' kelimesini parlak yıldız/alevli ateş olarak açıklar, şeytanların semadan haber çalmaya çıkışları, şihabla vurulmaları ve bunun sonucunda kâhinlere yalan-doğru karışık haberler ulaştırma süreçlerini nakleder. Ayrıca şihabın şeytanı öldürüp öldürmediği ve bu taşlanmanın peygamberliğin öncesinde mi sonrasında mı başladığı konusunda âlimler arasındaki ihtilafları aktarır.

قال بن عباس : تصعد الشياطين أفواجا تسترق السمع فينفرد المارد منها فيعلو فيرمى بالشهاب فيصيب جبهته أو أنفه أو ما شاء الله فيلتهب

İbn Kesîr, 'racîm' kelimesinin anlamı üzerinde durur: bir görüşe göre bu kelime 'râcim' (recmeden, taşlayan) anlamındadır, çünkü şeytan insanları vesveseler ve kötü düşüncelerle taşlar; ancak İbn Kesîr bunun yaygın olan (ilk/meşhur) anlamdan daha az bilinen bir görüş olduğunu belirtir. Ayrıca 'حفظا' ifadesinin takdirinin 'حفظناها حفظا' (onu bir koruma ile koruduk) şeklinde olduğunu açıklar.

وقيل رجيم بمعنى راجم لأنه يرجم الناس بالوساوس والربائث والأول أشهر وأصح

Beydâvî'ye göre gökteki burçlar, gözlemlere göre on iki farklı şekil ve özelliğe sahip olup bakanlara sanatın kudretini ve yaratıcının birliğini gösterir. Şeytanların göğe yükselip meleklerin sözünü çalmasına (istirâku's-sem') karşı gökler korunmuş, İbn Abbas'tan gelen rivayete göre bu men edilme Hz. İsa'nın doğumuyla üç göğe, Hz. Muhammed'in doğumuyla ise tüm göklere yayılmıştır. 'İllâ men' istisnası, ya cinsten istisna ya da munkatı' (kesik) olarak yorumlanabilir.

وعن ابن عباس رضي الله تعالى عنهما: أنهم كانوا لا يحجبون عن السموات، فلما ولد عيسى عليه الصلاة والسلام منعوا من ثلاث سموات، فلما ولد محمد صلى الله عليه وسلم منعوا من كلها بالشهب.