Taberî, âyetteki 'ibret' ifadesinin sadece Yusuf ve kardeşlerine mahsus olmayıp bütün akıl sahiplerine (ulü'l-elbâb) yönelik genel bir haber olduğunu savunur. Mücahid'den nakledilen 'Yusuf ve kardeşleri içindir' görüşünü tevil bakımından mümkün görse de, kendi tercihi olan genel anlamın bağlama daha uygun olduğunu belirtir.

فإذا كان الأمر على ما وصفت في ذلك، فهو بأن يكون خبرا عن أنه عبرة لغيرهم أشبه، والرواية التي ذكرناها عن مجاهد من رواية ابن جريج أشبه به أن تكون من قوله، لأن ذلك موافق القول الذي قلناه في ذلك

Zemahşerî'ye göre bu ayette Kur'an'ın uydurma bir söz olmadığı, aksine kendisinden önceki kitapları tasdik eden ve dinde ihtiyaç duyulan bir kaynak olduğu ifade edilmektedir; çünkü Kur'an, akıl delillerinden sonra sünnet, icmâ ve kıyasın kendisine dayandığı temel kanundur. Ayrıca müfessir, 'ذلك' kelimesinin merfû okunuşuna göre cümlenin 'ولكن هو تصديق الذي بين يديه' şeklinde anlaşılacağını belirtir.

إلى القرآن ، أي : ما كان القرآن حديثا يفترى { ولاكن } كان يحتاج إليه في الدين ، لأنه القانون الذي يستند إليه السنة والإجماع والقياس بعد أدلة العقل

Bu müfessire göre âyet, kıssanın akıllı kişiler (ulü'l-elbâb) için ibret olduğunu ve Kur'an'ın uydurma (iftira) olmadığını, aksine geçmiş kitaplara (Tevrat) uygunluğu ve Hz. Peygamber'in okuma-yazma bilmemesi, âlimlerle haşır-neşir olmaması sebebiyle ilahi vahiy olduğunu ispat ettiğini bildirir. Ayrıca Kur'an'ın mucize olma yönlerinden birinin, dini ve akli ilimlerin (ulûhiyet, sıfatlar, ahkâm, amel ilmi vb.) tüm dallarını başka hiçbir kitabın ulaşamayacağı şekilde kapsamasıdır. Kıssadan maksat öncelikle Yusuf, kardeşleri ve babasının hikâyesidir; bazılarına göre ise tüm peygamberlerin kıssalarıdır.

أن المراد الذي جاء به وهو محمد صلى الله عليه وسلم لا يصح منه أن يفتري لأنه لم يقرأ الكتب ولم يتلمذ لأحد ولم يخالط العلماء فمن المحال أن يفتري هذه القصة بحيث تكون مطابقة لما ورد في التوراة من غير تفاوت

Bu müfessire göre ayette geçen 'ibret', Yusuf ile babası ve kardeşlerinin kıssasında ya da genel olarak geçmiş ümmetlerin kıssalarında bulunan bir fikir, hatırlatma ve öğüttür; kulların helal-haram, şeriat ve hükümler konusunda ihtiyaç duydukları şeylerden ibarettir.

أي في قصة يوسف وأبيه وإخوته أو في قصص الأمم ( عبرة ) أي فكرة وتذكرة وعظة مما يحتاج العباد إليه من الحلال والحرام والشرائع والأحكام

İbn Kesîr, bu ifadeyle vahyin/kitabın kapsamına giren unsurları sıralar: helal-haram hükümleri, sevilen ve sevilmeyen şeyler, ibadet, farz ve müstehaplara dair emirler, haramlardan ve mekruhlardan sakındırmalar, açık hususlar ile geleceğe dair gaybî haberler (hem genel hem ayrıntılı biçimde) ve Rabbin isim-sıfatlarıyla tanıtılması ile yaratılmışlara benzemekten münezzeh oluşunun bildirilmesi. Bu unsurların tamamı sebebiyle metnin devamında bir sonuç/hüküm zikredilmektedir.

وهي العقول من تحليل وتحريم ومحبوب ومكروه وغير ذلك من الأمر بالطاعات والواجبات والمستحبات والنهي عن المحرمات

Beydâvî'ye göre bu ayette geçen 'ibret' ifadesi, akıl sahipleri için geçerlidir ve bu akıl, alışkanlıkların ve duyusal algıya bağlı kalmanın olumsuz etkilerinden arınmış olmalıdır. Kur'an'ın uydurma bir söz olmadığı, önceki ilahi kitapları doğruladığı ve dinde ihtiyaç duyulan her şeyi -doğrudan veya dolaylı bir dayanakla- açıkladığı belirtilir. Ayrıca bu sûre, sapkınlıktan hidayete ulaştıran ve iki dünyanın hayrına vesile olan bir rahmet olarak tanımlanır.

عبرة لأولي الألباب لذوي العقول. المبرأة من شوائب الإلف والركون إلى الحس. ما كان حديثا يفترى ما كان القرآن حديثا يفترى. ولكن تصديق الذي بين يديه من الكتب الإلهية.