Taberî'ye göre Allah, kıssalarını anlattığı toplumları, halkları birbirleriyle iyi geçinip zulmetmezken haksız yere helak etmemiştir; onları helak edişi, Allah'a küfürleri, azgınlıkta direnmeleri, peygamberlerini yalanlamaları ve kötülüklere dalmaları sebebiyledir. Metinde ayrıca bir başka görüş nakledilir: buradaki 'zulüm' Allah'a şirk anlamındadır ve halkın kendi aralarında birbirine zulmetmeyip hakkaniyetle muamele etmesi kastedilir; şirk içinde olsalar da ancak birbirlerine zulmetmeye başladıklarında helak edilirler.

وما كان ربك يا محمد ليهلك القرى التي أهلكها، التي قص عليك نبأها، ظلما وأهلها مصلحون في أعمالهم، غير مسيئين، فيكون إهلاكه إياهم مع إصلاحهم في أعمالهم وطاعتهم ربهم ظلما، ولكنه أهلكها بكفر أهلها بالله، وتماديهم في غيهم، وتكذيبهم رسلهم وركوبهم السيئات

Râzî, ayette geçen 'zulüm' kelimesinin iki farklı şekilde anlaşılabileceğini belirtir: birincisi kâfirlerin fiili olarak (Ehl-i Sünnet görüşü), ikincisi Allah'ın fiiline râci olarak (Mu'tezile görüşü). Kendisi birinci görüşü tercih eder, çünkü ikinci görüş Allah'ın peygamber göndermeden önce helâk etmesi durumunda zâlim olacağı gibi bir vehim doğurur ki bu, Ehl-i Sünnet inancına aykırıdır. Ayrıca ayetteki 'ıslah edenler' ifadesini, halkı birbirine zulmetmeyen, salah üzere olan toplumların şirk sebebiyle toptan helake uğratılmayacağı şeklinde açıklar ve bunu Nuh, Hûd, Salih, Lut ve Şuayb kavimlerinin sadece zulüm ve eziyetleri sebebiyle helak edildiği rivayetiyle destekler.

لأن القول الثاني يوهم أنه تعالى لو أهلكهم قبل بعثة الرسل كان ظالما ، وليس الأمر عندنا كذلك ، لأنه تعالى يحكم ما يشاء ، ويفعل ما يريد ، ولا اعتراض عليه لأحد في شيء من أفعاله

Kurtubî'ye göre bu ayet, Allah'ın toplumları sadece küfür/şirk sebebiyle değil, ona insanlar arasındaki karşılıklı hak ihlalleri (zulüm ve fesad) eklendiğinde helak ettiğini bildirir; Şuayb kavminin ölçü-tartıda hile yapması ve Lut kavminin livata fiili buna örnektir. Bu durum, dünyada topluca yok edilme cezasının şirkten çok günahlara/zulme daha yakın olduğunu, ahirette ise şirk azabının daha ağır olacağını gösterir. Ayrıca ayete Zeccâc ve başkalarından nakledilen farklı te'vil ihtimalleri de zikredilir: bazılarına göre mana 'ahalisi Müslüman olan şehirleri helak etmez', bazılarına göre 'kimseyi zulmederek helak etmez (mülkünde tasarruf hakkı olsa da)', bazılarına göre ise 'ıslah edici/samimi mü'minleri günahlarıyla helak etmez' şeklindedir.

ودل هذا على أن المعاصي أقرب إلى عذاب الاستئصال في الدنيا من الشرك وإن كان عذاب الشرك في الآخرة أصعب

Beydâvî'ye göre 'bakiyye' ifadesi geçmiş ümmetlerden fesada karşı çıkan akıl ve fazilet sahibi kimseleri, ya da nefislerini azaptan koruyan kimseleri belirtir; ancak bunlardan yalnız az bir kısmı kurtulmuştur. Zulmedenler ise kendilerine verilen nimetlere (şehvetlerine) tabi olup küfre sapmışlardır ki bu, geçmiş ümmetlerin helakinin sebebidir: içlerinde zulmün yayılması, hevaya uyulması ve kötülükten men etmenin terkedilmesi küfürle birleşince helak gerçekleşmiştir. Allah'ın şehirleri sadece şirk (zulüm) sebebiyle helak etmediği, halkı kendi aralarında ıslah halinde olduğunda -yani şirklerine fesat ve düşmanlık eklemedikleri takdirde- helak etmeyeceği belirtilir; bu O'nun rahmetinin genişliğinden ve kul haklarına verdiği önemden kaynaklanır.

وما كان ربك ليهلك القرى بظلم بشرك. وأهلها مصلحون فيما بينهم لا يضمون إلى شركهم فسادا وتباغيا، وذلك لفرط رحمته ومسامحته في حقوقه ومن ذلك قدم الفقهاء عند تزاحم الحقوق حقوق العباد. وقيل الملك يبقى مع الشرك ولا يبقى مع الظلم.

Zemahşerî'ye göre bu ayet, Allah'ın halkı ıslah edici (mûsliḥûn) olan şehirleri zulmederek helâk etmesinin hikmet açısından imkânsız olduğunu ifade eder; çünkü ıslah edicileri helâk etmek zulüm olurdu ve Allah'ın zâtı bundan münezzehtir. Ayrıca bir başka görüşe göre buradaki zulüm şirk anlamındadır; yani ahalisi aralarında hakka riayet edip şirklerine başka bir fesad katmayan topluluklar salt şirkleri sebebiyle helâk edilmez.

والمعنى : واستحال في الحكمة أن يهلك الله القرى ظالما لها