Taberî'ye göre bu ayette Allah, Hz. Muhammed'e kavminin müşriklerinden gördüğü eziyet ve hoşnutsuzluğa karşı sabretmesini, bunun karşılığında Allah'tan büyük bir ecir ummasını emretmektedir. Allah, kendisine itaat edip emrine uyanın amelinin sevabını zayi etmez, aksine ona en çok ihtiyaç duyduğu zamanda bu sevabı eksiksiz verir.

واصبر يا محمد على ما تلقى من مشركي قومك من الأذى في الله والمكروه رجاء جزيل ثواب الله على ذلك، فإن الله لا يضيع ثواب عمل من عمل فأطاع الله، واتبع أمره، فيذهب به، بل يوفره أحوج ما يكون إليه

Zemahşerî'ye göre ayette sabra tekrar dönülmesi, önceki âyetlerde zikredilen istikamet, namaz kılma, taşkınlıktan kaçınma ve zalimlere yaslanmama gibi hususlardan sonra sabrın özel bir önem ve üstünlüğe sahip olduğuna işarettir. Bu tekrar, sanki 'sana emrolunanı yerine getirme ve yasaklanandan kaçınma konusunda sabretmen, zikredilenlerden daha önemli ve tavsiyeye daha layıktır, zira bunların hiçbiri sabır olmadan tam olmaz' anlamını taşımaktadır. Ayrıca âyetin sonunda 'ecirlerini' ifadesindeki zamir yerine 'muhsinîn' kelimesinin konulması, bu kelimenin müttakileri ve sabredenleri de kapsamasından dolayıdır.

وهذا الكرور لفضل خصوصية ومزية وتنبيه على مكان الصبر ومحله ، كأنه قال : وعليك بما هو أهم مما ذكرت به وأحق بالتوصية ، وهو الصبر على امتثال ما أمرت به والانتهاء عما نهيت عنه ، فلا يتم شيء منه إلا به

Râzî'ye göre ayette 'muhsinîn' kelimesi, takva sahiplerini de kapsadığı için zamir yerine konulmuştur; anlam, sabreden ve takva sahibi olanın ecrini Allah'ın zayi etmeyeceğidir. Ayrıca Yusuf'un burada kendini müttaki olarak nitelendirmesi, Haşviyye'nin Züleyha hakkında naklettiği rivayetlerin doğru olamayacağına delil sayılmıştır; çünkü bu makamda yalan söylemek akıl sahiplerine yakışmaz.

اعلم أن يوسف عليه السلام وصف نفسه في هذا المقام الشريف بكونه متقيا ولو أنه قدم على ما يقوله الحشوية في حق زليخا لكان هذا القول كذبا منه وذكر الكذب في مثل هذا المقام الذي يؤمن فيه الكافر ويتوب فيه العاصي لا يليق بالعقلاء

Kurtubî'ye göre âyetteki ifade, Allah'ın belasına sabreden ve emirlerine itaat üzere duran kimseleri kastetmektedir. Bunun yanında İbn Kesîr'in kıraatinde 'يتقي' fiilinde ي harfinin sabit tutulduğunu belirtir; bu durumda 'من' ism-i mevsul anlamına gelir ve fiil sıla cümlesi olur, dolayısıyla ref' hali gerekir. Ayrıca cezm ihtimalini de zikreder; burada 'من' şart edatı olur ve cezm alameti ي üzerindeki zammenin hazfi ile gösterilir.

وقرأ بن كثير : إنه من يتقي بإثبات الياء والقراءة بها جائزة على أن تجعل من بمعنى الذي وتدخل يتقي في الصلة فتثبت الياء لا غير وترفع ويصبر

Beydâvî'ye göre 'gündüzün iki tarafı ve geceden bir kısım yakın vakitlerde' namaz kılınması emri, sabah namazını (gündüzün başına en yakın vakit), öğle/ikindi namazlarını (zeval sonrası 'akşam' sayılır) ve akşam-yatsı namazlarını (geceye yakın vakitler, 'zülef') kapsayacak şekilde açıklanmıştır. Ayetteki 'haseneler günahları giderir' ifadesi, iyi amellerin kötülükleri örtmesi (keffâret olması) anlamındadır ve bu husus bir hadisle de desteklenmiştir. Ayrıca ayetin inişine dair bir sebeb-i nüzul rivayeti de nakledilmiştir: bir adamın bir kadınla cinsel ilişkiye girmeden başka bir şey yaptığını Peygamber'e itiraf etmesi üzerine bu ayetin indiği belirtilmiştir.

وفي الحديث «إن الصلاة إلى الصلاة كفارة ما بينهما ما اجتنبت الكبائر» وفي سبب النزول «أن رجلا أتى النبي صلى الله عليه وسلم فقال إني قد أصبت من امرأة غير أني لم آتها فنزلت»