Taberî'ye göre bu ayet, münafıkların Allah adına yemin ederek Peygamber'i incitecek sözlerinden dolayı müminleri razı etmeye çalıştıklarını, aslında kalpten iman etmediklerini ancak dışarıdan iman ehline yakın görünmek istediklerini anlatır. Kendisi bu görüşü desteklemek için bir münafığın Peygamber hakkında kötü söz söylediği, bir müslümanın bunu duyup Hz. Peygamber'e ilettiği, münafığın ise yemin ederek inkâr ettiği bir olayı nakleder.

يحلف لكم أيها المؤمنون هؤلاء المنافقون بالله ليرضوكم فيما بلغكم عنهم من أذاهم رسول الله صلى الله عليه وسلم، وذكرهم إياه، بالطعن عليه والعيب له

Zemahşerî'ye göre bu ayette hitap münafıkların yeminlerine yöneliktir; münafıklar cihaddan geri kalır veya kusur bulup söylenirler, sonra gelip özür beyan eder ve yeminlerle mazeretlerini kuvvetlendirerek Müslümanları razı etmeye çalışırlardı. Kendilerine, eğer iddia ettikleri gibi mü'min iseler, razı edilmesi gereken en öncelikli mercinin Allah ve Resûlü olduğu, itaat ve uyum ile bunun sağlanması gerektiği söylenmektedir. Zemirin (rızasının) tekil getirilmesi, Allah'ın rızası ile Resûlü'nün rızası arasında fark bulunmamasından, ikisinin tek bir 'rıza' hükmünde birleşmesindendir.

الخطاب للمسلمين وكان المنافقون يتكلمون بالمطاعن أو يتخلفون عن الجهاد ، ثم يأتونهم فيعتذرون إليهم ويؤكدون معاذيرهم بالحلف ليعذروهم ويرضوا عنهم ، فقيل لهم : إن كنتم مؤمنين كما تزعمون فأحق من أرضيتم الله ورسوله بالطاعة والوفاق . وإنما وحد الضمير لأنه لا تفاوت بين رضا الله ورضا رسوله صلى الله عليه وسلم ، فكانا في حكم مرضي واحد

Kurtubî bu ayette 'والله ورسوله أحق أن يرضوه' ifadesindeki takdim-tehir ve hazif meselesini nahivcilerin görüşleriyle tartışır; Sîbeveyh'e göre cümlede hazif vardır ve tekrar edilen bir ifade düşürülmüştür, Muhammed b. Yezîd'e göre hazif yoktur ve takdim-tehir söz konusudur, Ferrâ'ya göre ise 'والله' sözü bir başlangıç ifadesidir ve asıl anlam sadece Resûl'ün rızasına aittir. Nahhâs, Sîbeveyh'in görüşünü tercih eder çünkü Hz. Peygamber'in 'ma şâallahu ve şi'te' demeyi yasakladığına dair rivayet bu görüşü destekler. Ayrıca Allah'ın rızasının Resûl'ün rızasına bağlandığı, zira Resûl'e itaat edenin Allah'a itaat etmiş sayıldığı belirtilir.

ومذهب سيبويه أن التقدير : والله أحق أن يرضوه ورسوله أحق أن يرضوه ثم حذف كما قال بعضهم : نحن بما عندنا وأنت بما * عندك راض والرأي مختلف وقال محمد بن يزيد : ليس في الكلام محذوف والتقدير والله أحق أن يرضوه ورسوله على التقديم والتأخير

İbn Kesîr bu ayetin, münafıklardan bir kişinin Hz. Peygamber'in söylediklerini inkâr edip müslümanları hayvanlardan daha aşağı görmesi, buna bir müslümanın karşılık verip Peygamber'i tasdik etmesi, olayın Hz. Peygamber'e bildirilmesi ve münafığın yalan yere yemin edip inkâr etmesi olayı üzerine indiğini nakleder. Bu sırada müslüman kişi Allah'a doğru söyleyeni tasdik, yalan söyleyeni tekzip etmesi için dua etmiş, bunun üzerine ayet inmiştir.

فسعى بها الرجل إلى النبي صلى الله عليه وسلم فأخبره فأرسل إلى الرجل فدعاه فقال ماحملك على الذي قلت فجعل يلتعن ويحلف بالله ما قال ذلك وجعل المسلم يقول اللهم صدق الصادق وكذب الكاذب فأنزل الله الآية

Beydâvî'ye göre münafıklar Allah'a yeminler ederek müminleri razı etmeye çalışırlar, ancak asıl razı edilmesi gereken Allah ve Resûlü'dür; zamirin tekil kullanılması iki rızanın birbirine bağlı olması veya sözün Resûl'ü incitip razı etmekle ilgili olmasındandır. Ayrıca Allah ve Resûlü'ne karşı çıkanın (yuhâdid) cehennem ateşinde ebedî kalacağı belirtilir ve bu durum 'büyük rezillik' olarak, yani sürekli helak olarak yorumlanır.

والله ورسوله أحق أن يرضوه أحق بالإرضاء بالطاعة والوفاق، وتوحيد الضمير لتلازم الرضاءين أو لأن الكلام في إيذاء الرسول صلى الله عليه وسلم وإرضائه

Râzî'ye göre bu ayet münafıkların bir başka kötü fiiline işaret eder: yalan yere yemin etmeleri. Ayet, Tebük seferine katılmayan bir grup münafık hakkında inmiş olabilir; bunlar Peygamber döndüğünde özür dileyip yemin etmişler ve böylece müminleri yeminleriyle razı etmeye çalışmışlardır, halbuki asıl gereken Allah'ı ihlas ve tevbe ile razı etmekti. Râzî ayrıca bu ayetin, kalben tasdik olmadan sadece dille iman iddiasının Allah'ın rızasını sağlamayacağına delalet ettiğini, bunun da Kerramiyye'nin imanın sadece dil ile söylemekten ibaret olduğu görüşünü çürüttüğünü belirtir.

وكان من الواجب أن يرضوا الله بالإخلاص والتوبة ، لا بإظهار ما يستسرون خلافه