Taberî bu ayette (istîmân/eman verme hükmü) hakkında iki görüş naklediyor: bir grup bu hükmün nesh edilmediğini söylerken, diğer grup neshedilmiş olduğunu ileri sürüyor. Ayetin asıl anlamı olarak, Hz. Peygamber'e savaşmakla emrolunduğu müşriklerden biri Allah'ın kelamını (Kur'an'ı) dinlemek için eman isterse, ona güvence verilip Kur'an okunması, iman etmezse güvenli bir şekilde kendi yurduna geri gönderilmesi gerektiği aktarılıyor. Bunun sebebi olarak da bu kişilerin cahil bir topluluk olup Allah'ın delilini kavrayamadıkları, imanın kendilerine faydasını ve inkarın zararını bilmedikleri belirtiliyor.

واختلف في حكم هذه الآية، وهل هو منسوخ أو هو غير منسوخ؟ فقال بعضهم: هو غير منسوخ. وقد ذكرنا قول من قال ذلك. وقال آخرون: هو منسوخ

Bu müfessire göre âyet, sığınma talep eden bir müşrike Allah kelamını/Kur'an'ı işitene kadar mühlet verilmesini ve öldürülmesinin haram kılınmasını, ayrıca onun güvenli bölgesine ulaştırılmasını gerektirir. Râzî bu bağlamda Fahr'ın ma'nen 'kâfirin dinde tefekkür ve delil talep etmesinin en yüce makamlardan olduğunu' vurguladığını, bu durumun kanının heder olmaktan çıkmasına sebep olduğunu aktarır. Ayrıca bu vesileyle fıkıhçıların harbî kâfirin İslam diyarına eman ile veya ticaret/elçilik amacıyla girmesi hallerini nasıl değerlendirdiğini nakleder.

والمقصود منه بيان أن الكافر إذا جاء طالبا للحجة والدليل أو جاء طالبا لاستماع القرآن ، فإنه يجب إمهاله ويحرم قتله ويجب إيصاله إلى مأمنه

Bu ayet, savaşılması emredilen müşriklerden biri eman/güvence talep ederse ona bu güvencenin verilmesini, Kur'an'ı işitip İslam'ı anlaması için fırsat tanınmasını emreder; kabul ederse iyi, kabul etmezse güvenli bölgesine geri gönderilir. Kurtubî, bu hükmün nesh edilmediğini, kıyamete kadar geçerli (muhkem) olduğunu belirtir ve bunu Hasan ile Mücahid'in görüşüyle, ayrıca Ali b. Ebî Tâlib'in bir müşrike verdiği cevapla destekler. Ayrıca ayetteki 'kelamullah'ın işitilmesi ifadesinden hareketle, Allah kelamının okuyucu tarafından okunduğunda işitilir olduğu sonucunu çıkarır.

وقد ذهب الضحاك والسدي إلى أن هذه الآية منسوخة بقوله : فاقتلوا المشركين وقال الحسن : هي محكمة سنة إلى يوم القيامة وقاله مجاهد

İbn Kesîr'e göre bu ayet, kendisinden emân (güvence) isteyen müşrike bu güvencenin verilmesini ve onun Allah'ın kelamını (Kur'an'ı) dinleyip din hakkında bir şeyler öğrenmesine izin verilmesini emreder. Bu kişi güvence altında kalır ve kendi memleketine, güvenli yerine geri dönene kadar bu emân sürer; böylece Allah'ın dininin insanlara ulaşması ve tebliğ edilmesi sağlanır. Bu hüküm, Hz. Peygamber'in Hudeybiye günü Kureyş elçilerine ve benzeri durumlarda gösterdiği uygulamalarla desteklenir.

إنسان يأتيك ليسمع ما تقول وما أنزل عليك فهو آمن حتى يأتيك فتسمعه كلام الله وحتى يبلغ مأمنه حيث جاء

Beydâvî'ye göre haram aylar geçtiğinde ahdi bozan müşriklere karşı öldürme, esir alma, kuşatma ve gözetleme emirleri geçerlidir; ancak onlar şirkten dönüp namazı kılar ve zekâtı verirlerse kendilerine dokunulmaz. Ayrıca müşriklerden biri emân isterse, Allah'ın kelamını dinleyip düşünene kadar ve sonra güvenli yerine ulaştırılıncaya kadar kendisine eman verilir, çünkü bu kişiler dinin hakikatini bilmemektedirler.

فخلوا سبيلهم فدعوهم ولا تتعرضوا لهم بشيء من ذلك، وفيه دليل على أن تارك الصلاة ومانع الزكاة لا يخلى سبيله

Zemahşerî'ye göre bu ayet, güvence isteyen müşrike düşünme ve durumu anlama fırsatı verilmesini, ardından güvenli bölgesine ulaştırılmasını, İslam'a girmezse ancak bundan sonra hile ve ihanet olmaksızın savaşılabileceğini bildirir; bu hüküm her zaman için geçerlidir. Hasan'dan bu hükmün kıyamete kadar sabit (muhkem) olduğu rivayet edilirken, Sûdî ve Dahhâk'tan bu ayetin başka bir ayetle neshedildiği nakledilir. Said b. Cübeyr'den nakledilen bir olayda Ali, bu ayete dayanarak eman süresinden sonra gelen kişinin öldürülemeyeceğini söylemiştir.

هي محكمة إلى يوم القيامة