Taberî'ye göre ayetteki nefir emri, tüm müminlerin toptan savaşa çıkmasının doğru olmadığını, aksine bir kısmının Peygamber'le kalıp dinde tefekkuh etmesi, bir kısmının da savaşa çıkması gerektiğini bildirir. Bu ayrılan gruplardan geri kalanlar, savaşa gidenler geri döndüğünde onları uyarır ve öğrendiklerini onlara aktarır. Taberî ayrıca bu hükmün başka bir ayetle nesh edildiği görüşünü reddeder ve her iki ayetin de kendi bağlamında geçerli olduğunu belirtir.

قال أبو جعفر: ولا خبر بالذي قال عكرمة والحسن من نسخ حكم هذه الآية التي ذكروا يجب التسليم له، ولا حجة تأتي بصحة ذلك، وقد رأى ثبوت الحكم بذلك عدد من الصحابة والتابعين سنذكرهم بعد.

Zemahşerî'ye göre âyetteki lâm nefyi tekit içindir ve tüm müminlerin topluca yurtlarından çıkıp ilim tahsiline gitmesinin ne doğru ne de mümkün olduğunu ifade eder. Bunun yerine her topluluktan küçük bir grubun ilim öğrenmek için çıkması, öğrendiklerini kavimlerini uyarmak ve onlara nasihat etmek amacıyla kullanması emredilmiştir; bu, fakihlerin peşinde koştuğu makam, riyaset ve dünyevi rekabet gibi bayağı amaçlardan uzaktır. Ayrıca Tebük Gazvesi sonrası bir başka izah olarak, herkesin savaşa koşup vahiy dinlemekten ve dini öğrenmekten kesilmemesi için bazı grupların cihada gitmesi, bazılarının ise dinde tefekkuh etmek üzere kalması emredilmiştir; çünkü delille yapılan mücadele kılıçla yapılan cihattan daha etkilidir.

معناه أن نفير الكافة عن أوطانهم لطلب العلم غير صحيح ولا ممكن . وفيه أنه لو صح وأمكن ، ولم يؤد إلى مفسدة لوجب التفقه على الكافة ، ولأن طلب العلم فريضة على كل مسلم ومسلمة فحين لم يمكن نفير الكافة ولم يكن مصلحة فهلا نفر أي من كل جماعة كثيرة جماعة قليلة منهم يكفونهم النفير

Bu müfessire göre âyetteki 'tâife' kelimesinin sayısı hakkında farklı görüşler nakledilmiştir; bunlar iki, üç, dört (zina şahitlerinin sayısına kıyasla) veya on (kâmil sayı olduğu için) olabileceği yönündedir. Ayrıca âyet, tefekkuh ve ilim öğrenmenin asıl amacının insanları hakka davet etmek ve doğru yola irşad etmek olduğunu göstermektedir; kavimlerine dönenlerin onları dinle uyarması gerektiği belirtilir. Nefîr âyetinin cihadın vücûbuna delil olduğu ve bu hükmün Hz. Peygamber ile birlikte olsun ya da olmasın geçerli olduğu da aktarılır.

وكل ثلاثة فرقة والخارج من الثلاثة واحد أو اثنان ، والاحتياط يوجب الأخذ بالأكثر وثالثها : أنه ثلاثة وهو قول الزهري وقتادة ، قالوا الطائفة هي الفرقة التي يمكن أن تكون حلقة ، كأنها الجماعة الحافة حول الشيء ، وهذه الصورة أقل ما لا بد في حصولها هو الثلاثة

Kurtubî'ye göre bu ayet, cihadın farz-ı ayn değil farz-ı kifaye olduğunu gösterir; çünkü herkes savaşa çıksa geride kalan aile ve hariminin korunması ihmal edilir. Bu sebeple bir grup cihada çıkarken bir grup Peygamber'in yanında kalıp dini öğrenmeli, savaşçılar döndüğünde onlara öğrendiklerini bildirmelidir. Ayrıca bu ayet, ilim talebinin (özellikle Kitap ve Sünnet'i öğrenmenin) farz-ı kifaye olarak vacip olduğuna dair asıl delildir.

وهي أن الجهاد ليس على الأعيان وأنه فرض كفاية كما تقدم إذ لو نفر الكل لضاع من وراءهم من العيال فليخرج فريق منهم للجهاد وليقم فريق يتفقهون في الدين ويحفظون الحريم حتى إذا عاد النافرون أعلمهم المقيمون ما تعلموه من أحكام الشرع

İbn Kesîr bu ayet üzerine farklı rivayetleri sıralar: Bazılarına göre ayet, Hz. Peygamber savaşa çıktığında bir kısım Müslümanların onunla kalıp dini öğrenmesi, diğer kısmın sefere çıkması gerektiğini; sefer dönenlere geride kalanların yeni inen Kur'an'ı öğretmesini anlatır. Bazı rivayetlere göre ise ayet cihad ile ilgili değil, kıtlık yıllarında sahte iman iddiasıyla Medine'ye gelen kabilelerin durumuyla ilgilidir. İbn Cerîr ise bu görüşleri reddedip ayetin, Peygamber'in cihada çağırdığı ve bu çağrının kendilerine farz olduğu kimselerle ilgili olduğunu savunur.

وقال قتادة في الآية هذا إذا بعث رسول الله صلى الله عليه وسلم الجيوش أمرهم الله أن يغزوا بنبيه صلى الله عليه وسلم وتقيم طائفة مع رسول الله صلى الله عليه وسلم تتفقه في الدين وتنطلق طائفة تدعو قومها وتحذرهم وقائع الله فيمن خلا قبلهم

Beydâvî'ye göre âyet, tüm müminlerin toplu halde savaşa veya ilim talebine çıkmasının uygun olmadığını, bunun geçim işlerini bozacağını belirtir; bu yüzden her topluluktan bir grubun dinde derinleşmek (tefakkuh) için çıkması ve döndüklerinde kavimlerini uyarması istenmiştir. Ayrıca âyete ikinci bir yorum da nakledilir: geri kalanlar hakkında âyet inince müminler cihada koşup tefakkuhu bıraktılar, bunun üzerine her fırkadan bir kısmın cihada, diğer kısmının ise tefakkuhla meşgul olmasının emredildiği söylenir; böylece 'liyetefekkahû' ve 'liyünziru' zamirleri savaşa çıkmayıp kalan gruplara işaret eder.

فلولا نفر من كل فرقة منهم طائفة فهلا نفر من كل جماعة كثيرة كقبيلة وأهل بلدة جماعة قليلة. ليتفقهوا في الدين ليتكلفوا الفقاهة فيه ويتجشموا مشاق تحصيلها.