Taberî'ye göre bu ayet, Müslümanlara önce yirmi kişinin iki yüz kişiye karşı sabretmesinin ve kaçmamasının farz kılındığını, ancak Allah'ın onların zayıflığını bildiği için bu hükmü hafiflettiğini bildirmektedir. Önce her bir müslümana on kâfire karşı durma yükümlülüğü konmuş, sonra bu Allah tarafından nesh edilerek bir müslümanın iki kâfire karşı kaçmaması şeklinde hafifletilmiştir. Müfessir, müşriklerin sevap ve ecir ümidi olmadan savaştıkları için sebat edemediklerini, buna karşın müminlerin Allah'ın vaadine güvenerek sabrettiklerini de belirtir.

كان فرض عليهم إذا لقي عشرون مائتين أن لا يفروا، فإنهم إن لم يفروا غلبوا، ثم خفف الله عنهم

Zemahşerî'ye göre kâfirlerin cahil bir topluluk olması, onların hayvanlar gibi sevap beklentisi ve bilinçli bir amaç gütmeden savaşmalarından kaynaklanır; bu yüzden sebatları azalır ve Allah'tan yardım görmeyi hak etmezler. Buna karşılık müminler bir basiret üzerine savaşırlar ve bu sayede Allah'tan yardım ve zafer görmeyi hak ederler. Ayrıca hüküm önce bir kişinin ona karşı sebat etmesi şeklinde iken, zorlaşması üzerine nesh edilip bir kişinin ikiye karşı sebat etmesine hafifletildiği rivayet edilir; tekrarın amacı da azlık-çokluk durumunun hükmünün değişmediğini göstermektir.

أي بسبب أن الكفار قوم جهلة يقاتلون على غير احتساب وطلب ثواب كالبهائم ، فيقل ثباتهم ويعدمون لجهلهم بالله نصرته ويستحقون خذلانه ، خلاف من يقاتل على بصيرة ومعه ما يستوجب به النصر والإظهار من الله تعالى

Bu müfessire göre bir müminin on kâfire denk gelmesi hükmü, savaşta karşılıklı sabır şartına bağlıdır; hüküm zâhirî anlamıyla haber değil emir olarak okunmalı ve Ebû Müslim'in görüşüne göre bu hüküm nesh edilmemiş, sabır şartı gerçekleştiğinde geçerliliğini sürdürmektedir. Ayrıca müminlerin galebesinin sebepleri; ahirete iman nedeniyle dünya hayatına önem vermeme, Allah'a dua ve tevekkülle sığınma ve kalpte Allah'ı bilme nurunun ortaya çıkmasıyla organların güçlenmesi şeklinde üç veçhe dayandırılmıştır.

وهو وجه لا يعرفه إلا أصحاب الرياضات والمكاشفات ، وهو أن كل قلب اختص بالعلم والمعرفة كان صاحبه مهيبا عند الخلق

Kurtubî bu metinde 'harradahum' kelimesinin 'onları teşvik etti ve sürekli olarak buna sevketti' anlamına geldiğini belirtir. 'Hârada alel-emr' ifadesinin 'onu sürekli takip etti, ona devam etti' demek olduğunu, bu kökten gelen 'el-hâriz'in de helake yaklaşmış kimse anlamına geldiğini açıklar. Bu bağlamda Yusuf suresindeki 'hattâ tekûne haradan' ayetini de örnek verir; bunun 'üzüntüden eriyip helake yaklaşmak' anlamına geldiğini ifade eder.

أي حثهم وحضهم يقال : حارض على الأمر وواظب وواصب وأكب بمعنى واحد والحارض : الذي قد قارب الهلاك ومنه قوله عز وجل : حتى تكون حرضا

İbn Kesîr, Peygamber'in savaş öncesi müminleri cihada teşvik ettiğini, Bedir günü Umeyr b. el-Humâm örneğiyle bunu açıkladığını nakleder. Ayrıca ayetin bir kişinin on kişiye karşı sabretmesi hükmünü koyduğunu, bu durumun müminlere ağır geldiğini, sonradan Allah'ın bu yükümlülüğü hafiflettiğini belirtir. Bazı rivayetlerde ayetin Ömer'in Müslüman olmasıyla ilişkilendirildiğini ancak bu görüşün ayetin Medenî oluşu sebebiyle sorunlu olduğunu ifade eder.

وقد روي عن سعيد بن المسيب وسعيد بن جبير أن هذه الآية نزلت حين أسلم عمر بن الخطاب وكمل به الأربعون وفي هذا نظر لأن هذه الآية مدنية وإسلام عمر كان بمكة بعد الهجرة إلى أرض الحبشة وقبل الهجرة إلى المدينة والله أعلم

Beydâvî'ye göre bu ayette Allah önce müminlere bir kişinin on kişiye karşı sabırla direnmesini emretmiş, sonra bu yükün ağırlığı ve içlerindeki zayıflık sebebiyle hükmü hafifleterek bir kişinin iki kişiye karşı direnmesini yeterli görmüştür. Bu tekrar, sayı bakımından az veya çok olsun hükmün aynı olduğunu göstermek içindir; zayıflık ise beden zayıflığı olabileceği gibi basiret/iman farkına dayalı bir zayıflık olarak da yorumlanmıştır.

لما أوجب على الواحد مقاومة العشرة والثبات لهم وثقل ذلك عليهم خفف عنهم بمقاومة الواحد الاثنين، وقيل كان فيهم قلة فأمروا بذلك ثم لما كثروا خفف عنهم