Taberî'ye göre 'إذ يقول المنافقون' ifadesindeki söz, Bedir günü Mekke'den Kureyş ile birlikte çıkan ancak kalplerinde İslam henüz yerleşmemiş, tereddüt (irtiyab) içindeki bir grup kişiye aittir. Bunlar müslümanların sayıca azlığını görünce 'bunları dinleri kandırdı (غر هؤلاء دينهم)' demişlerdir; bu söz, İslam'a girdiklerini söyledikleri halde imanları sağlam olmayan, şüphe içindeki kimselerin sözüdür.

غر هؤلاء دينهم حتى قدموا على ما قدموا عليه مع قلة عددهم وكثرة عدوهم

Zemahşerî'ye göre 'gureehum dînuhum' ifadesindeki kişiler münafıkların bir sıfatı olabileceği gibi, İslam'da sebatsız, kararsız kimseler de olabilir. Hasan'dan nakledilen görüşe göre bunlar müşriklerdir ve onların, Müslümanların sayıca az olmasına rağmen dinlerine güvenip savaşa çıkmalarını bir aldanmışlık olarak gördüklerini ifade eder; bu bağlamda üç yüz küsur kişinin bin kişiye karşı çıktığı belirtilir.

وعن الحسن : هم المشركون يعنون أن المسلمين اغتروا بدينهم وأنهم يتقوون به وينصرون من أجله ، فخرجوا وهم ثلاثمائة وبضعة عشر إلى زهاء ألف

Bu müfessire göre metin, münafıkların (Evs ve Hazrec'ten bir grup) ve kalplerinde hastalık bulunanların (İslam'ı içten benimsememiş, hicret etmemiş Kureyşliler) Kureyş savaşa çıktığında takındığı fırsatçı tutumu anlatır; bunlar kendi kavimlerinin sayıca durumuna göre karar vermek istemişlerdir. Râzî ayrıca müminlerin azlığına rağmen (313 kişi) 1000 kişiye karşı savaşa girmelerinin sebebinin dinlerine güvenmeleri olduğunu, bir başka görüşe göre de ölümü arzulayıp şehitlik ve sonrasında dirilip mükafatlandırılmayı umduklarını nakleder. Son olarak Allah'a tevekkül edenin O'nun koruyup yardım edeceğini, çünkü Allah'ın azîz ve hakîm olduğunu belirtir.

وأما الذين في قلوبهم مرض فهم قوم من قريش أسلموا وما قوي إسلامهم في قلوبهم ولم يهاجروا . ثم إن قريشا لما خرجوا لحرب رسول الله صلى الله عليه وسلم قال أولئك نخرج مع قومنا فإن كان محمد في كثرة خرجنا إليه ، وإن كان في قلة أقمنا في قومنا

İbn Kesîr, Bedir günü müşriklerin Müslümanların azlığını görünce 'Bunları dinleri gururlandırdı (aldattı)' dediklerini nakleder. Bu sözün, Mekke'de İslam'a girdiklerini söyleyip yine de müşriklerle birlikte savaşa çıkan ve gerçekte imanları zayıf/münafık olan bir grup tarafından söylendiğine dair çeşitli rivayetler aktarılır. Allah'ın müşriklerin gözünde Müslümanları azaltıp Müslümanların gözünde müşrikleri azaltmasının bu sözün söylenmesine yol açtığı belirtilir.

لما دنا القوم بعضهم من بعض قلل الله المسلمين في أعين المشركين وقلل المشركين في أعين المسلمين فقال المشركون غر هؤلاء دينهم وإنما قالوا ذلك من قلتهم في أعينهم فظنوا أنهم سيهزمونهم ولايشكون في ذلك

Beydâvî'ye göre 'kalplerinde hastalık bulunanlar' ifadesi, imana henüz tam gönül vermemiş, kalplerinde hâlâ şüphe kalmış kimseleri; bazılarına göre müşrikleri, bazılarına göre münafıkları ifade eder. Bu kimseler, sayıca az (üç yüz küsur kişi) olan müminlerin bine yakın düşmana karşı çıkmasını dinlerinin kendilerini gafil bir cesarete sürüklediği şeklinde yorumlayarak alay etmişlerdir. Ayetin sonundaki 'kim Allah'a tevekkül ederse' ifadesi onlara verilen cevap niteliğindedir; çünkü Allah azizdir, kendisine sığınanı zelil kılmaz ve hakîmdir, aklın uzak göreceği şeyleri hikmetiyle gerçekleştirir.

غر هؤلاء يعنون المؤمنين. دينهم حتى تعرضوا لما لا يدي لهم به فخرجوا وهم ثلاثمائة وبضعة عشر إلى زهاء ألف. ومن يتوكل على الله جواب لهم. فإن الله عزيز غالب لا يذل من استجار به وإن قل حكيم يفعل بحكمته البالغة ما يستبعده العقل ويعجز عن إدراكه.