Taberî'ye göre bu ayet, Allah'a küfredenlerin mallarını Allah yolundan alıkoymak için harcadıklarını genel bir şekilde haber verdiğini belirtir; ayet belirli bir grubu (Bedir ehli veya Uhud'da savaşanlar) özel olarak kastetmemiş, küfredenleri genel olarak kapsamıştır. Bu harcama sonunda pişmanlığa dönüşecek, çünkü mallar boşa gidecek ve istedikleri sonucu (Allah'ın nurunu söndürmek) elde edemeyeceklerdir; nihayetinde küfredenler yenilecek ve cehenneme sürüleceklerdir. Rivayetlerde bu harcamayı Ebu Süfyan'ın Uhud günü Kinane'den ücretli askerler tutması veya Bedir ehlinin harcaması olarak yorumlayanlar bulunsa da, Taberî bunların hepsini kapsayan genel bir okumayı tercih eder.

والصواب من القول في ذلك عندي ما قلنا، وهو أن يقال: إن الله أخبر عن الذين كفروا به من مشركي قريش أنهم ينفقون أموالهم، ليصدوا عن سبيل الله، لم يخبرنا بأي أولئك عنى، غير أنه عم بالخبر الذين كفروا

Zemahşerî'ye göre kâfirlerin infak (harcama) amacı, Hz. Muhammed'e tabi olmayı ve Allah yolunu engellemektir. Ancak bu harcamaların sonucu, mallarının kendisinin bizzat bir nedamet ve hasrete dönüşmesi şeklinde tecelli edecektir; yani harcadıkları mal âkıbette pişmanlık kaynağı olacaktır. Savaşın önceden taraflar arasında değişken (galibiyet-mağlubiyet döngüsü şeklinde) gitmesi durumunda bazıları esir olmaktan kurtulup serbest kalabilir, çünkü içlerinden İslam'a girip iyi Müslüman olanlar da vardır; bunlar ilk grup (haşrolacaklar) kapsamına girer.

أي كان غرضهم في الإنفاق الصد عن اتباع محمد وهو سبيل الله ، وإن لم يكن عندهم كذلك أي تكون عاقبة إنفاقها ندما وحسرة ، فكأن ذاتها تصير ندما وتنقلب حسرة آخر الأمر

Bu müfessire göre haberin takdimi hasr ifade ettiğinden, kâfirlerin haşri sadece cehenneme olacaktır; onların infak için mallarını harcamaları dünyada hüsran ve mahrumiyet, ahirette ise şiddetli azaptan başka bir fayda vermeyecektir. Ayrıca 'Yâ hasrete'l-ıbâd' ifadesindeki kıraat farklılıkları ve 'ıbâd' kelimesinin kimlere işaret ettiği (üç peygamber, Habib'in kavmi veya küfürde direnen herkes) tartışılmıştır.

وقوله يفيد أنه لا يكون حشرهم إلا إلى جهنم ، لأن تقديم الخبر يفيد الحصر . واعلم أن المقصود من هذا الكلام أنهم لا يستفيدون من بذلهم أموالهم في تلك الانفاقات إلا الحسرة والخيبة في الدنيا ، والعذاب الشديد في الآخرة

İbn Kesîr'e göre ayet, Mekke kâfirlerinin mallarını Hz. Peygamber'e karşı savaşmak ve insanları hak yoldan alıkoymak için harcadıklarını, ancak bu harcamaların nihayetinde bitip kendilerine sadece hasret ve pişmanlık bırakacağını bildirmektedir. Sebeb-i nüzul özel olsa da (Ebû Süfyan'ın Uhud'daki infakı veya Bedir ehli), hüküm geneldir; Allah nurunu tamamlayacak ve dinini kâfirlerin nefretine rağmen üstün kılacaktır. Bu kâfirler için dünyada rezillik, ahirette ise ateş azabı vardır.

وعلى كل تقدير فهي عامة وإن كان سبب نزولها خاصا فقد أخبر تعالى أن الكفار ينفقون أموالهم ليصدوا عن اتباع طريق الحق فسيفعلون ذلك ثم تذهب أموالهم ثم تكون عليهم حسرة

Beydâvî'ye göre bu ayet, Bedir günü infak eden on iki kişilik Kureyş yiyicilerinin, ya da Uhud için iki bin kişi kiralayan Ebû Süfyan'ın, ya da kervan sahiplerinin harcamaları hakkında inmiştir. Harcamaların 'tamamlanacağı' ifadesi ile ilk kısmın Bedir infakını, ikincisinin de gelecekteki Uhud infakını haber verdiği; ya da tek bir infakın kastedilip birinci ifadenin infakın amacını, ikincisinin ise henüz gerçekleşmemiş sonucunu bildirdiği belirtilmektedir. Sonuçta bu infakın hasret ve pişmanlığa dönüşeceği, kâfirlerin sonunda yenilgiye uğrayacağı ve cehenneme sürülecekleri ifade edilir.

نزلت في المطعمين يوم بدر وكانوا اثني عشر رجلا من قريش يطعم كل واحد منهم كل يوم عشر جزر، أو في أبي سفيان استأجر ليوم أحد ألفين من العرب سوى من استجاش من العرب