Zemahşerî bu bölümde Semûd kavminin isminin gramer açısından hem sarf edilebilir hem sarf edilemez (memnu' mines-sarf) kullanılabileceğini, bunun kabile mi yoksa soy (hay) mı kastedildiğine göre değiştiğini açıklar. Ardından Salih peygamberin devesiyle ilgili ayetleri yorumlayarak, arzın ve nebâtın Allah'a ait olduğunu, devenin dokunulmazlığının Allah'ın ayetine saygı gereği olduğunu belirtir. Ayrıca Şuayb peygamberin de bir mucizesi olması gerektiğini, ancak bunun Kur'an'da zikredilmediğini, tıpkı Hz. Peygamber'in birçok mucizesinin de Kur'an'da geçmediği gibi olduğunu ifade eder.

فإن قلت : ما كانت معجزته ؟ قلت : قد وقع العلم بأنه كانت له معجزة ، لقوله : ولأنه لا بد لمدعي النبوة من معجزة تشهد له وتصدقه ، وإلا لم تصح دعواه ، وكان متنبئا لا نبيا غير أن معجزته لم تذكر في القرآن كما لم تذكر أكثر معجزات نبينا صلى الله عليه وسلم فيه

Bu müfessire göre "آية" kelimesi hâl olarak mansubdur; anlam, dişi devenin işaret edildiği anda bir mucize/delil hâlinde bulunduğunu belirtmektir. Bu deve Salih peygamberin doğruluğuna delalet eden özel bir mucizeydi ve söz konusu kavim onu bizzat gözleriyle gördükleri için özellikle bu delille muhatap kılınmışlardır. Ayrıca devenin Allah'a nispet edilmesi, ona bir şeref ve tahsis ifadesi olup, onun yalnız Allah tarafından yaratıldığına ve sahibinin sadece O olduğuna işaret eder.

فقوله : { آية } نصب على الحال أي أشير إليها في حال كونها آية ، ولفظة ( هذه ) تتضمن معنى الإشارة ، و { آية } في معنى دالة . فلهذا جاز أن تكون حالا

Kurtubî'ye göre bu ayette Semûd kavmine gönderilen Salih peygamberin mucizesi olan dişi deve, katı bir kayadan çıkarılmıştır; bir gün vadinin tüm suyunu içer, karşılığında kavmine eşi görülmemiş lezzette süt verirdi. Devenin Allah'a izafe edilmesi yaratılan-yaratan ilişkisiyle birlikte teşrif ve tahsis anlamı taşır, yani onun rızkı ve bakımı kavme yük değildir. Deveyi öldüren kişi tek bir şaki olsa da, kavim onun fiiline razı olduğu için öldürme fiili tüm kavme izafe edilmiştir.

وأضيفت الناقة إلى الله عز وجل على جهة إضافة الخلق إلى الخالق وفيه معنى التشريف والتخصيص أي ليس عليكم رزقها ومئونتها

İbn Kesîr'e göre bu ayet, Salih peygamberin Semud kavmine gönderilişini ve onların kendi seçtikleri bir kayadan mucizevi bir dişi deve çıkarmasını istemeleri üzerine meydana gelen olayı anlatır. Kavim bu talepleri karşılanırsa iman edip Salih'e tabi olacaklarına dair söz vermiş, dua sonucu kaya yarılıp gebe bir deve çıkmış, bunun üzerine kavmin reisi Cündü' b. Amr ve beraberindekiler iman etmiş, ancak diğer ileri gelenler tarafından engellenmiştir. Ayrıca deveye zarar vermeme ve onun içme günü ile kavmin içme günü arasındaki paylaşıma riayet etme emri, aynı şekilde ölçü ve tartıda insanların hakkını eksiltmeme uyarısı da bu bağlamda zikredilmiştir.

فأخذ عليهم صالح العهود والمواثيق لئن أجابهم الله إلى سؤالهم وأجابهم إلى طلبتهم ليؤمنن به وليتبعنه فلما أعطوه على ذلك عهودهم ومواثيقهم قام صالح عليه السلام إلى صلاته ودعا الله عز وجل فتحركت تلك الصخرة ثم انصدعت عن ناقة جوفاء وبراء يتحرك جنينها بين جنبيها كما سألوا

Beydâvî bu ayette Semûd kavminin nesep bilgisini, isimlerinin kaynağına dair rivayetleri ve meskenlerinin yerini aktarır. Ardından Salih peygamberin soyunu zikredip 'yâ kavmi' hitabıyla başlayan çağrısını, tevhid davetini ve mucize olarak gönderilen devenin âyet oluşunu dil bakımından tahlil eder. 'Bu deveye dokunmayın' emrinin, kötülüğe giden her türlü yaklaşımı yasaklayarak mübalağa ve özür bahanesini ortadan kaldırma amacı taşıdığını belirtir.

نهى عن المس الذي هو مقدمة الإصابة بالسوء الجامع لأنواع الأذى مبالغة في الأمر وإزاحة للعذر

Taberî'ye göre bu ayette geçen 'onu dokundurmayın/zarar vermeyin' ifadesi, deveye onu inciten öldürme, yaralama ve benzeri kötü davranışlarla temas etmemeyi ifade eder. Ayrıca ayette geçen 'kardeşleri' ifadesindeki Semûd, Nûh soyundan gelen bir kabile ismidir ve Salih peygamber onlara bu kabile mensubu olarak gönderilmiştir. Deve onlara Allah'tan bir mucize ve delil olarak verilmiş, su hakkı aralarında bölüştürülmüştür.

لا تمسوها بما يؤذيها من عقر وقتل ونحو ذلك