Taberî'ye göre 'ما لكم من إله غيره' ifadesi, Allah'tan başka ibadete layık hiçbir mabud bulunmadığını, kavimlerine gönderilen peygamberlerin (Hûd, Nûh, Salih) kendi kavimlerini tevhide çağırırken bu gerçeği bildirdiklerini anlatır. Bu peygamberler kavimlerine Allah'a itaatle boyun eğmelerini, O'ndan başkasına ibadeti terk etmelerini emretmiş, aksi halde büyük bir günün (kıyamet) azabıyla korkutmuşlardır. Salih kıssasında ayrıca nübüvvetinin delili olarak kavmine gösterdiği devenin (nâka) mucizevi niteliği ve kavminin bu mucizeyi talep etmesi açıklanır.

فإنه ليس لكم معبود يستوجب عليكم العبادة غيره، فإني أخاف عليكم إن لم تفعلوا ذلك برفع (غير) ، رد الهاء على موضع (من) لأن موضعها رفع لو نزعت من الكلام لكان الكلام رفعا

Zemahşerî'ye göre bu ayette geçen 'bi a'yuninâ' ifadesi Allah'ın koruması ve gözetimi anlamındadır; sanki Nûh'un yanında Allah tarafından görevlendirilmiş, gözleriyle onu koruyan bekçiler varmış gibi bir mecaz kullanılmıştır. 'Vahyimiz' ise ona geminin yapımını nasıl yapacağını emretmek ve öğretmek anlamına gelir. Ayrıca 'ġayrihi' kelimesinin ref, cer ve nasb ile okunuşlarının farklı gramer izahları verilmiş; 'fâra't-tennûr' ifadesi hakkında da tandırdan suyun fışkırması, yer yüzü, fecrin doğuşu gibi çeşitli rivayet ve görüşler nakledilmiştir.

بأعيننا } بحفظنا وكلاءتنا ، كأن معه من الله حفاظا يكلؤونه بعيونهم ، لئلا يتعرض له ولا يفسد عليه مفسد عمله . ومنه قولهم عليه من الله عين كالئة { ووحينا } أي نأمرك كيف تصنع ونعلمك

Râzî bu metinde ayetteki 'havf' (korku) ifadesinin yorumunu tartışır: bu korkunun kesin bilgi (yakîn) mi yoksa şüphe/zan anlamında mı olduğunu üç ihtimalle açıklar. Ayrıca Nuh'un kavmini üç iddiayla (kıyamet azabı, tufan azabı, vahiy/nübüvvet davası) uyardığını ancak bunlara delil zikretmediğini, çünkü bu delillerin daha önce Bakara suresinin başında verilip bilindiği ve tekrara ihtiyaç kalmadığı için burada zikredilmediğini belirtir.

وقال آخرون : بل المراد منه الشك وتقريره من وجوه : الأول : إنه إنما قال : ولا شك أن المراد منه إما عذاب يوم القيامة ، وعلى هذا التقدير : فهو قد خوفهم بيوم القيامة

İbn Kesîr'e göre bütün peygamberler, ortağı olmaksızın sadece Allah'a ibadet edilmesine çağırmışlardır; risalet çizgisinde ortak olan bu tevhid çağrısı, farklı ayetlerle de desteklenmektedir.

فجميع الرسل يدعون إلى عبادة الله وحده لا شريك له كما قال تعالى

Bu metinde Beydâvî, ayetin başındaki 'لقد' ifadesinin hazfedilmiş bir kasemin cevabı olduğunu, bu lam-ı te'kidin ancak 'قد' ile birlikte kullanıldığını çünkü dinleyicinin beklenti içine girmesini sağladığını belirtir. Ardından Nûh'un nesep silsilesini ve peygamber olarak gönderildiği yaşı zikreder. 'اعبدوا الله' ifadesinin tevhidi (Allah'a tek başına ibadet) ifade ettiğini, bunun 'ما لكم من إله غيره' ayetiyle desteklendiğini açıklar; kavminin ileri gelenlerinin (الملأ) onu apaçık bir sapkınlıkta gördüklerini söylediklerini de belirtir.

لقد أرسلنا نوحا إلى قومه جواب قسم محذوف، ولا تكاد تطلق هذه اللام إلا مع قد لأنها مظنة التوقع، فإن المخاطب إذا سمعها توقع وقوع ما صدر بها.

Kurtubî bu metinde Nûh'un âdemden sonra yeryüzüne gönderilen ilk resul olduğunu, İdrîs'in ondan önce peygamber olup olmadığı konusundaki ihtilafı ve buna dair rivayetleri (İsrâ hadisi, İbnü'l-Arabî, Kadî İyâz, Mâzerî, İbn Atıyye görüşleri) aktarır. Ayrıca âyetteki 'غير' kelimesinin i'râbı (ref, cer, nasb) hakkındaki nahiv ihtilaflarını ve kıraat farklılıklarını nakleder. Sonunda Nûh'un peygamberliğinin tarihine ve soyundan gelen kavimlerin nesep bilgilerine dair rivayetler yer alır.

فلو كان إدريس أبا لنوح لقال مرحبا بالنبي الصالح والإبن الصالح