Râzî'ye göre en'âm 61'deki âyetler, ruhları alma işinin gerçekte Allah'a ait olduğunu, ancak Allah'ın bu işi sebepler âleminde melekü'l-mevt'e, onun da yardımcı meleklere havale ettiğini gösterir. Böylece 'teveffâ' fiilinin bazen Allah'a, bazen ölüm meleğine, bazen de diğer meleklere nispet edilmesi, gerçek fâil ile aracı sebepler arasındaki hiyerarşiye işaret eder ve âyetler arasında görünen çelişki bu şekilde giderilir. Ayrıca Kirâmen Kâtibîn meleklerinin varlığına yönelik itirazlar da ele alınıp cevaplandırılır.

أن التوفي في الحقيقة يحصل بقدرة الله تعالى ، وهو في عالم الظاهر مفوض إلى ملك الموت ، وهو الرئيس المطلق في هذا الباب ، وله أعوان وخدم وأنصار ، فحسنت إضافة التوفي إلى هذه الثلاثة بحسب الاعتبارات الثلاثة والله أعلم

Kurtubî bu ayette geçen 'irsal' (gönderme) ifadesini meleklerin taşımakla görevlendirildikleri hıfz (koruma) görevini yerine getirmeleri olarak açıklar; bunlar insanların amellerini kaydeden ve onları afetlerden koruyan hafaza melekleridir. Ayrıca ölüm anında ruhu almakla görevli meleklerin (ölüm meleğinin yardımcıları) mü'min ve kâfir ruhlarına farklı muamele ettiğini, rahmet ve azap melekleri aracılığıyla ruhun ya müjdelenerek ya da dehşete düşürülerek göğe çıkarıldığını nakleder. Tevaffi (canın alınması) fiilinin bazen ölüm meleğine, bazen meleklere, bazen de hakiki fail olan Allah'a nispet edildiğini belirtir.

وقال الكلبي : يقبض ملك الموت الروح من الجسد ثم يسلمها إلى ملائكة الرحمة إن كان مؤمنا أو إلى ملائكة العذاب إن كان كافرا ويقال : معه سبعة من ملائكة الرحمة وسبعة من ملائكة العذاب

İbn Kesîr'e göre bu ayette geçen ifade, insanın bedenini koruyan meleklere işaret etmektedir. Ölüm anı geldiğinde bu göreve memur melekler bulunmaktadır; İbn Abbas ve başkalarına göre ölüm meleğinin ruhu bedenden çıkaran yardımcıları vardır, ruh boğaza ulaşınca ölüm meleği onu kabzeder. Ruh kabzedildikten sonra da melekler onu Allah'ın dilediği yere, iyilerse Illiyyîn'e kötülerse Siccîn'e indirirler.

قال ابن عباس وغير واحد لملك الموت أعوان من الملائكة يخرجون الروح من الجسد فيقبضها ملك الموت إذا انتهت إلى الحلقوم

Beydâvî, Allah'ın kullarının üzerinde kahir olduğunu ve amellerini kaydeden şerefli kâtip meleklerin (Kirâmen Kâtibîn) gönderildiğini belirtir. Bu durumun hikmeti, kulun amellerinin yazıldığını bilmesinin onu günahlardan alıkoyması ve aynı zamanda Rabbinin lütfuna güvenip af ve setrine dayanarak, kendisini gözetleyen hizmetkarlarından çekindiği gibi çekinmemesidir. Ölüm meleği ve yardımcıları can alırken herhangi bir eksiklik veya fazlalık yapmadan kendilerine tayin edilen sınırı aşmazlar; sonunda herkes hesabını en hızlı gören Allah'ın hükmüne döndürülür.

والحكمة فيه أن المكلف إذا علم أن أعماله تكتب عليه وتعرض على رؤوس الأشهاد كان أزجر عن المعاصي، وأن العبد إذا وثق بلطف سيده واعتمد على عفوه وستره لم يحتشم منه احتشامه من خدمه المطلعين عليه.

Taberî bu ayeti, Allah'ın insanları gece ve gündüz nöbetleşe takip eden melekleriyle koruduğu ve onların insanların amellerini eksiksiz kaydettiği şeklinde açıklar. Ayrıca ruhları alma işiyle ilgili olarak, bu meleklerin ölüm meleğinin yardımcıları olduğunu, ölüm meleğinin ruhları onlardan teslim aldığını nakleder.

إن لملك الموت أعوانا من الملائكة

Zemahşerî'ye göre 'onu vefat ettirir' ifadesindeki fail Melekü'l-mevt ve yardımcılarıdır, yani ruhu tam olarak alan bunlardır. Mücahid'den nakledilen bir görüşe göre yeryüzü Melekü'l-mevt için bir leğen gibidir ve her evin halkına günde iki kez uğrar. Ayrıca 'yefritûne' kelimesindeki teşdid ve tahfif okuyuşlarına göre anlam değişir: tefrit emredilen görevde gevşeklik ve gecikme, ifrat ise haddi aşmaktır; yani melekler kendilerine emredilenden ne eksik ne fazla yaparlar.

وما من أهل بيت إلا ويطوف عليهم في كل يوم مرتين