Taberî'ye göre bu ayette söz konusu olan, Yahudilerden bazı münafıkların Peygamber'e gelip 'iman ettik' demeleri, kalplerinde ise küfürlerini gizli tutmalarıdır. Onlar Peygamber'in yanına küfürle girip küfürle çıkmışlar, Allah'ın bunu bilmediğini zannetmişlerdir. Dillerinden söyledikleri iman sözü ile kalplerinde sakladıkları küfür arasındaki fark, Allah tarafından bilinmektedir.

أناس من اليهود كانوا يدخلون على النبي صلى الله عليه وسلم، فيخبرونه أنهم مؤمنون راضون بالذي جاء به، وهم متمسكون بضلالتهم والكفر، وكانوا يدخلون بذلك ويخرجون به من عند نبي الله صلى الله عليه وسلم

Bu müfessire göre âyette geçen 'hüm' zamiri, küfrün onlara ait olduğunu tekid etmek ve bu küfrün Peygamber'den sadır olan herhangi bir fiilden kaynaklanmadığını nefyetmek içindir; yani münafıklar Peygamber'in yanında bulunmalarına rağmen küfre kendi iradeleriyle çıkmışlardır, Peygamber onları küfre sürüklememiştir. Ayrıca metinde Mu'tezile'nin bu ifadeden küfrün kulun fiili olduğuna dair delil çıkardığı, buna karşı ehl-i sünnetin ilim ve dâî ile muaraza cevabını verdiği aktarılır.

والفائدة في ذكر كلمة ( هم ) التأكيد في إضافة الكفر إليهم ، ونفى أن يكون من النبي صلى الله عليه وسلم في ذلك فعل

Kurtubî'ye göre metindeki ifade, münafıkların nifaklarından çıkmayışlarını anlatır; bir görüşe göre de bu, Müslüman görünüp gündüz iman ettiklerini söyleyip geceleri küfre dönen Yahudileri ifade eder. Ayetin öncesi ve sonrasındaki bağlam bu kimselerin münafıkların vasfı olduğunu göstermektedir. Anlam olarak bu kişiler işittiklerinden hiçbir fayda görmemiş, kâfir olarak girip kâfir olarak çıkmışlardır.

هذه صفة المنافقين والمعنى أنهم لم ينتفعوا بشيء مما سمعوه بل دخلوا كافرين وخرجوا كافرين

İbn Kesîr'e göre bu ayette Allah'ın kullarını diğerlerinden ayırıp özel olarak zikretmesi, O'nun onların sırlarını ve gönüllerinde gizlediklerini bilmesiyle ilgilidir. İnsanlar başkalarına karşı farklı bir görüntü sergileyip gerçekte olmadıkları şeylerle süslenseler de, gizliyi ve açığı bilen Allah onları kendilerinden daha iyi bilir. Bu bilgisi gereği Allah onlara yaptıklarının karşılığını en eksiksiz şekilde verecektir.

فإن عالم الغيب والشهادة أعلم بهم منهم وسيجزيهم على ذلك أتم الجزاء

Beydâvî bu ayetin, Hz. Peygamber'e karşı münafıklık yapan Yahudiler veya genel olarak münafıklar hakkında indiğini belirtir. Onlar 'inandık' dedikleri halde küfürle gelip küfürle gittiklerini, yani Peygamber'den işittiklerinin kendilerinde hiçbir etki bırakmadığını söyler. Ayrıca 'kad' edatının, üzerlerinde nifak belirtilerinin görülmekte olduğuna ve Hz. Peygamber'in bunu sezmekte olduğuna işaret ettiğini açıklar. İkinci ayette geçen günah ve haddi aşma kavramlarını da ayrı ayrı yorumlayarak haram yemenin özellikle zikredilmesinin mübalağa amacı taşıdığını ifade eder.

وقد دخلوا بالكفر وهم قد خرجوا به أي يخرجون من عندك كما دخلوا لم يؤثر فيهم ما سمعوا منك