Taberî, Mâide 106. ayette geçen 'iki adil şahit' ifadesinin Müslümanlardan olması gerektiğini savunur; ayetin hitabının umum ifade ettiğini ve ayette geçen 'şehâde' kelimesinin, mahkeme önünde başkası lehine tanıklık eden şahitlik değil, yemin anlamında olduğunu belirtir. Ayrıca vasiyet sırasında hazır bulunan iki kişinin şahit mi yoksa vasi mi olduğu konusunda iki görüş nakleder ve şahit olduğu görüşünü tercih eder.

وأولى التأويلين بقوله: تأويل من تأوله بمعنى: أنهما من أهل الملة دون من تأوله أنهما من حي الموصي وإنما قلنا ذلك أولى التأويلين بالآية، لأن الله تعالى عم المؤمنين بخطابهم بذلك في قوله

Zemahşerî bu ayette, kastedilen kişinin bir tanıklık veya benzeri bir durumda katilin akrabalarından olması halinde sözde eksiltme veya artırma yapılmaması gerektiğini belirtir. Ayrıca 'şüpheye düşerseniz' ifadesinin, yaşlılık nedeniyle âdetten kesilme durumu belirsiz olan kadınların iddet hükmünün bilinmemesi haline râci olduğunu açıklar. Bu şüphenin, altmış veya elli beş yaş gibi belirlenen yaşlara ulaşmış kadınların gördükleri kanın hayız mı yoksa istihâze kanı mı olduğu konusundaki tereddütle ilgili olduğunu ifade eder.

وقيل : إن ارتبتم في ذم البالغات مبلغ اليأس وقد قدروه بستين سنة وبخمس وخمسين ، أهو دم حيض أو استحاضة ؟

Bu müfessire göre âyet, yeminin veya şehâdetin geçerli olabilmesi için bazı özel durumlarda gayr-i müslimlerin şahitliğinin kabul edilebileceğini bildirmektedir; bu hüküm, seferde iken müslüman bulunmadığı takdirde ehl-i kitaptan iki kişinin vasiyet üzerine şahit tutulabileceğine dairdir. Râzî bu konuda Temîm ed-Dârî ve Adî kıssasını nakleder ve âyetin bu vak'a üzerine indiğini belirtir. Ayrıca yeminin 'ikindi namazından sonra' yapılması hükmünün de bu vakit halkın yalan yemine karşı hassasiyet gösterdiği bir zaman olmasından kaynaklandığını aktarır.

قالوا : إذا كان الإنسان في الغربة ، ولم يجد مسلما يشهده على وصيته ، جاز له أن يشهد اليهودي أو النصراني أو المجوسي أو عابد الوثن أو أي كافر كان وشهادتهم مقبولة ، ولا يجوز شهادة الكافرين على المسلمين إلا في هذه الصورة

Kurtubî, ayetteki 'ercülü' kavramının (adaletli iki kişi) tanık ve vasiler tarafından geride bıraktıklarını gizleme şüphesi doğduğunda, bunların ikindi namazından sonra hapsedilerek yeminle sıkıştırılması gerektiğini bildirir. Bu bağlamda İkindi vaktinin seçilmesinin sebebi, tüm din ehlinin bu vakti kutsal saymaları ve bu vakitte yalan yere yemin etmekten çekinmeleridir. Ayrıca ayetin, hak sahibi olan kişinin hapsedilmesi konusunda temel bir dayanak olduğunu belirtir.

لم يريد صلاة العصر قاله الأكثر من العلماء لأن أهل الأديان يعظمون ذلك الوقت ويتجنبون فيه الكذب واليمين الكاذبة

İbn Kesîr bu ayette geçen 'irtâb' (şüphe) ile ilgili vasiyet şahitliğinin hükmünü ele alır; ayetin, müslüman şahit bulunmadığında yolculuk halinde ehl-i kitaptan iki şahidin vasiyete alınabileceğini ve şahitliklerinden şüphe edilirse ikindi namazından sonra yeminle desteklenmesi gerektiğini bildirdiğini nakleder. Ayrıca 'minküm' ifadesinin müslümanlar mı yoksa vasiyet edenin kabilesi mi anlamına geldiği konusunda selef arasındaki ihtilafı, İbn Abbas ve diğer tabiin görüşleriyle birlikte aktarır. Ebu Musa el-Eş'arî kıssası ve İbn Mes'ûd'un rivayeti üzerinden bu hükmün uygulanışına dair örnekler sunar.

وهذان شرطان لجواز استشهاد الذميين عند فقد المؤمنين أن يكون ذلك في سفر وأن يكون في وصية كما صرح بذلك شريح القاضي

Beydâvî bu ayette şehâdet lafzının, vasiyet anında iki şahit tutulmasına (işhâd) işaret ettiğini belirtir; şahitlerin 'sizden iki adil kişi' ya da yolculuk gibi zaruret hallerinde 'sizden olmayan iki kişi' olabileceğini, bu son grubu ehl-i kitap/zimmet olarak yorumlayanların görüşünü ise -müslüman aleyhine şahitliklerinin icmâen kabul edilmemesi nedeniyle- mensuh saydığını aktarır. Ayrıca yemin ifadelerindeki (lâ neşterî bihî semenâ, lâ nekütümü şehâdete'llâh) dil örgüsünü, yeminin ancak şüphe halinde geçerli olacağını ve yalan yere yemin etmenin yakın akraba söz konusu olsa bile caiz olmadığını göstermek üzere açıklar.

ومن فسر الغير بأهل الذمة جعله منسوخا فإن شهادته على المسلم لا تسمع إجماعا.