Taberî'ye göre bu ayet, Allah'ın birliğine ve kıyamet gününe (amellerin karşılığının verileceği vaad gününe) inanmayanları tasvir eder. Mücahid'in görüşüne göre bu sıfat Yahudilere aittir, ancak Taberî bunun daha çok münafıklara (görünüşte Müslüman olup gerçekte müşrik kalan kimselere) uygun olduğunu belirtir, çünkü Yahudiler Allah'ı birlemekte ve öldükten sonra dirilmeye inanmaktaydı, onların küfrü sadece Muhammed'in peygamberliğini yalanlamalarıydı. Ayrıca Taberî, ayetteki 'و' harfinin iki farklı grubu (Allah'a ve ahirete inanmayanlar ile mallarını gösteriş için harcayanlar) birbirinden ayırdığını, bunların aynı sınıf insanların değil farklı iki sıfatı temsil ettiğini vurgular.

وقد قال مجاهد: إن هذا من صفة اليهود، وهو صفة أهل النفاق الذين كانوا أهل شرك فأظهروا الإسلام تقية من رسول الله صلى الله عليه وسلم وأهل الإيمان به، وهم على كفرهم مقيمون أشبه منهم بصفة اليهود؛ لأن اليهود كانت توحد الله وتصدق بالبعث والمعاد، وإنما كان كفرها تكذيبها بنبوة محمد صلى الله عليه وسلم.

Bu kısa metin parçası, Nisa 38. ayette geçen kimselerin şeytanla arkadaşlığı/beraberliği bağlamına işaret etmektedir. Râzî'ye göre buradaki anlam, şeytanın bu tür fiilleri (infakta cimrilik, gösteriş için sarf etme, Allah'ı ve ahireti inkâr gibi) işleyenlerin bir yoldaşı/arkadaşı olmasıdır. Metin bunu benzer bir ayete kıyasla açıklamaya çalışmaktadır.

والمعنى : أن الشيطان قرين لأصحاب هذه الأفعال كقوله

Bu müfessire göre ayet, mallarını gösteriş ve övülme amacıyla harcayan riyakârları anlatmaktadır; bunlar Allah'ın rızasını değil insanların takdirini kastederler. İbn Kesîr bu kişilerin dünyada 'cömert' denilerek karşılıklarını zaten aldıklarını, ahirette buna karşı bir sevap bulamayacaklarını belirtir. Bu davranışa onları sevk edenin şeytan olduğu, şeytanın kötülükleri kendilerine güzel gösterdiği ifade edilir.

ثم ذكر الباذلين المرائين الذي يقصدون بإعطائهم السمعة وأن يمدحوا بالكرم ولا يريدون بذلك وجه الله

Beydâvî'ye göre 'riyâ için infak edenler' ifadesi, önceki bahsedilen bahilleri veya kâfirleri kastedenlere atfedilmiştir; bunlar kınama ve tehditte ortak olmuşlardır çünkü bahil ile yerinde olmayana infak (savurganlık), aşırılığın iki ucu olarak çirkinlikte ve kınanmayı celp etmede eşittir. Bu kişiler Allah'a ve ahiret gününe iman etmeyip Mekke müşrikleri (veya bir görüşe göre münafıklar) olarak, infakla Allah'ın rızasını ve mükafatını aramazlar. Şeytanın kendilerine arkadaş olması ifadesi, şeytanın onları kendine bağladığını, bu davranışa sevk ettiğini ve bunu onlara süslediğini gösterir; bu durum ayrıca âhirette şeytanla birlikte ateşte bulunacaklarına dair bir tehdit olarak da yorumlanabilir.

وإنما شاركهم في الذم والوعيد لأن البخل والسرف الذي هو الإنفاق لا على من ينبغي من حيث إنهما طرفا إفراط وتفريط سواء في القبح واستجلاب الذم

Kurtubî'ye göre ayet, önceki bahil kimselerden bahseden ayete atfedilmiştir ve malını insanlara gösteriş için infak edenleri anlatır. Cumhura göre bu ayet münafıklar hakkında inmiştir çünkü 'riyaen nas' ifadesi nifakın alametidir; Mücahid ise bunun Yahudiler hakkında olduğunu söylemiş ancak Taberî bunu zayıf bulmuştur çünkü Allah bu grubun Allah'a ve ahiret gününe imanını nefyetmiştir. Ayrıca bu ayetin Bedir günü Mekke reislerinin insanları savaşa çıkarmak için yaptıkları infaklar hakkında indiği de söylenmiştir.

قال الجمهور نزلت في المنافقين لقوله تعالى : رئاء الناس والرئاء من النفاق