Bu metinde Taberî, 'خُلِقَ الإِنسَانُ مِن عَجَلٍ' ifadesindeki 'insan' kelimesinin te'vilinde iki görüş nakleder: bir kısmı bunun Âdem'e işaret ettiğini ve onun aceleyle yaratıldığını söylerken, diğerleri bunun bütün insanlık cinsi için kullanılmış tekil bir lafız olduğunu belirtir. Ardından bu ikinci görüşü desteklemek amacıyla benzer bir üslup örneği olarak Nisa suresindeki 'nikah' ayetini zikreder, çünkü orada da insanın zayıflığı ve sabırsızlığı sebebiyle cariye nikahına ruhsat verildiği anlatılır.

وقال آخرون: بل عنى بذلك الناس جميعا، وإنما وحد في اللفظ لأدائه عن جنسه

Zemahşerî bu ayette insanın önce zayıf yaratıldığını, çocukluk ve büyüme döneminden sonra gençlik ve olgunlukla güç kazandığını, sonra tekrar yaşlılıkla zayıflık haline döndüğünü açıklar. Ayrıca 'ضعف' kelimesinin nutfelerden zayıf olanı ifade ettiğine dair bir görüşü de aktarır. Bunun yanında Allah'ın insanı yaratmasıyla ilgili ifadenin farklı takdir ihtimallerini ve 'من علق' ifadesinin neden çoğul geldiğini dil açısından tartışır.

أي ابتدأناكم في أول الأمر ضعافا . وذلك حال الطفولة والنشء حتى بلغتم وقت الاحتلام والشبيبة ، وتلك حال القوة إلى الاكتهال وبلوغ الأشد ، ثم رددتم إلى أصل حالكم وهو الضعف بالشيخوخة والهرم . وقيل : من ضعف من النطف

Bu müfessire göre insanın hakikati, ona 'beyân' (nutuk/açık ifade yeteneği) öğretilmesiyle tamamlanır; çünkü insanın mahiyeti 'natık hayvan' olmaktır ve dil/lisan kaldırıldığında insandan hayvanlarda bulunan seviyeden başka bir şey kalmaz. Râzî bu görüşü akıl sahiplerinin dile verdiği önemle, Zühayr'ın beyti, Hz. Ali'nin sözü ve bir hadisle destekler; ayrıca Âdem ile meleklerin münazarasında üstünlüğün ancak nutukla ortaya çıktığını belirtir.

والمعنى أنا لو أزلنا الإدراك الذهني والنطق اللساني لم يبق من الإنسان إلا القدر الحاصل في البهائم ، وقالوا : المرء بأصغريه قلبه ولسانه . وقال صلى الله عليه وسلم : ( المرء مخبوء تحت لسانه )

Kurtubî bu bölümde önce insanın alaka (kan pıhtısı)dan yaratılışını, âlemin büyük delillerinden sonra insanın küçük bir âlem olarak zikredildiğini açıklar; ayrıca insanın zayıflığının özellikle kadınlara/şehvete karşı duyduğu zaaftan kaynaklandığını, bu hususta Tâvûs, İbn Abbas, Said b. Müseyyeb ve Ubade b. Sâmit'ten nakiller getirir.

وقال طاوس : ذلك في أمر النساء خاصة وروى عن إبن عباس أنه قرأ وخلق الإنسان ضعيفا أي وخلق الله الإنسان ضعيفا أي لا يصبر عن النساء

İbn Kesîr, ayetteki hitabın Allah'ın kullarına takvayı emretmesi olduğunu, bunun da Allah'a tek başına ibadet etmek anlamına geldiğini belirtir. Ayrıca Allah'ın insanları bir tek nefisten (Âdem) yarattığına dikkat çekerek kudretini hatırlattığını ifade eder. Kadınlarla ilgili hükümlerde, insanın zayıflığı ve kadınlar karşısında aklının/azminin zayıf düşmesi sebebiyle şeriatte kolaylık ve hafifletme (tahfif) sağlandığını, bunun cariyelerin bazı şartlarla helal kılınmasında görüldüğünü aktarır.

يقول تعالى آمرا خلقه بتقواه وهي عبادته وحده لا شريك له ومنبها لهم على قدرته التي خلقهم بها من نفس واحدة وهي آدم عليه السلام

Beydâvî'ye göre Allah'ın tövbeyi kabul etme iradesi tekrarla vurgulanmıştır. Şehvetlerine tabi olanlar fasıklardır (veya Mecusîler ya da mahremleri helal sayan Yahudiler olarak da yorumlanmıştır) ve bunlara uyulması insanı haktan büyük bir sapmaya sürükler; bu sapma, nadiren günah işleyip onu helal saymayan kişinin sapmasından çok daha büyüktür. Allah'ın hafifletme iradesi ise kolay ve müsamahalı (hanifiyye-i semha) şeriatı koymasında ve cariye ile nikah gibi ruhsatlarda tezahür eder; çünkü insan zayıf yaratılmıştır, şehvetlere karşı dayanamaz ve ibadetlerin zorluklarına tahammül edemez.

يريد الله أن يخفف عنكم فلذلك شرع لكم الشرعة الحنيفية السمحة السهلة، ورخص لكم في المضايق كإحلال نكاح الأمة. وخلق الإنسان ضعيفا لا يصبر عن الشهوات ولا يتحمل مشاق الطاعات.