Taberî bu ayette istisnanın (إلا من ظُلم) kimi kapsadığı konusunda farklı görüşleri aktarır: İbn Abbas'a göre bu, kendisine zulmedilen kişinin zalimine beddua etmesine izin verildiğini ifade eder; Mücahid'e göre bu, kendisine ikramda bulunulmayan misafirin durumunu anlatır ve ev sahibini kötü sözle anmasına ruhsat verildiğini gösterir; Süddî'ye göre ise zulme uğrayanın zalimine misliyle karşılık vermesine cevaz vardır. Taberî ayrıca İbn Abbas'ın görüşünü dilbilgisi açısından değerlendirip, Arap dili ehlinin bu görüşü İ'rab bakımından hatalı bulduğunu belirtir.

وهذا مذهب يراه أهل العربية خطأ في العربية، وذلك أن من لا يجوز أن يكون رفعا عندهم بالجهر، لأنها في صلة أن، وأن لم ينله الجحد فلا يجوز العطف عليه

Bu metinde Zemahşerî'nin, âyetteki mazlumun sesini yükseltmesinin bir haksızlık ya da aşırılık teşkil etmediğini, bunun kendisine yapılan zulme karşılık olarak meşru bir cevap niteliği taşıdığını belirttiği görülmektedir. Yani mazlumun kötü sözü söylemesi, ancak kendisine yapılan zulme denk ve onun cevabı mahiyetinde olduğu ölçüde câizdir.

وذلك من غير اعتداء ولا زيادة على ما هو جواب لقوله تعالى

Kurtubî'ye göre bu ayet, kötü sözün açıkça söylenmesini yasaklarken, zulme uğrayan kişiye istisna getirmektedir; yani zulme uğrayan kimsenin zalim hakkında (haddi aşmadan) konuşmasına, dua etmesine veya kendisine yapılan haksızlığı dile getirmesine cevaz verilmiştir. Müfessir bu istisnanın kapsamı hakkında farklı görüşleri (dua etme, misliyle karşılık verme, ikram edilmemeyi söyleme, ikrah/zorlama durumu gibi) sıralamış ve ayetin zahirinin, mazlumun ölçülü biçimde zalimden hakkını arama hakkı olduğunu gösterdiğini belirtmiştir.

والذي يقتضيه ظاهر الآية أن للمظلوم أن ينتصر من ظالمه ولكن مع اقتصاد إن كان مؤمنا كما قال الحسن فأما أن يقابل القذف بالقذف ونحوه فلا

İbn Kesîr, zulme uğrayanın sabretmesinin kendisi için daha hayırlı olduğunu belirtir; 'cehr bi's-sû' min el-kavl' (kötü sözü açığa vurma) ruhsatının, zalim aleyhine haksız yere ileri gitmeksizin ona dua etmeye veya hakkını isteme babında konuşmaya izin verdiğini nakleder. Bu, özellikle misafirperverliğini yerine getirmeyen ev sahibini şikayet eden misafir örneğiyle açıklanır; misafire hakkı verilmezse bunu söylemesi zulme uğrayanın istisnası kapsamındadır. Ayrıca Hz. Peygamber'in misafirlik hakkının farz olduğuna ve hakkı verilmeyen misafirin bunu talep edebileceğine dair hadisleri delil olarak zikredilir.

وقال الحسن البصري لا يدع عليه وليقل اللهم أعني عليه واستخرج حقي منه وفي رواية عنه قال قد رخص له أن يدعو على من ظلمه من غير أن يعتدي عليه

Beydâvî'ye göre Allah, sözde kötülüğün açığa vurulmasını sevmez; ancak zulme uğrayan kişinin zalime beddua etmesi ve şikayette bulunması bu yasağın dışındadır. Ayrıca 'من ظلم' ifadesi fâil bina üzere okunursa istisna munkatı olur ve anlam 'zalim Allah'ın sevmediği şeyi yapar' şeklinde olur. İkinci ayette ise hayrın açıklanması veya gizlenmesi, esas maksat olan kötülüğü affetmeye bir giriş (teşbib) mahiyetindedir ve mazluma, kendisine tanınan ruhsattan sonra ahlakın güzelliklerine dayanarak affı tercih etmesi teşvik edilmektedir.

إلا جهر من ظلم بالدعاء على الظالم والتظلم منه. وروي أن رجلا ضاف قوما فلم يطعموه فاشتكاهم فعوتب عليه. فنزلت وقرئ من ظلم على البناء للفاعل فيكون الاستثناء منقطعا أي ولكن الظالم يفعل ما لا يحبه الله.

Bu müfessire göre âyetteki 'kötü sözü açıkça söylemeyi Allah sevmez, ancak zulme uğrayan bunu yapabilir' hükmü genel (umum) olarak kalır ve tahsis edilmesine ihtiyaç yoktur; zalimin durumunu ifşa etmesine izin verilmiştir. Ancak bu izin, verilen ruhsatta haddi aşmamak şartına bağlıdır; kişi hakkı söylemeli, örtülü/masum birine iftira etmemelidir, aksi halde Allah'a isyan etmiş olur.

وزعم أبو جعفر محمد بن علي الباقر أن هذا العموم باق على ظاهره وأنه لا حاجة إلى التخصيص