Taberî'ye göre bu ayet, ayetleri hakkında küfür ve alay edilen bir topluluğun (kâfirlerin) yanında oturup onların bu sözlerini işiterek oturmayı sürdürenlerin, kalkıp o meclisten ayrılmadıkları takdirde o kâfirlerle aynı hükümde olacaklarını bildirmektedir. Buna göre Allah'ın ayetlerine küfredilip alay edilen bir mecliste, bunu işitip de kalkmayan kimse, Allah'a isyanda onlarla aynı fiili işlemiş sayılır. Taberî bu ayette her türlü bid'at ve fısk ehlinin batıllarına dalıp konuştukları meclislerde onlarla oturmanın yasaklanmasına açık bir delil bulunduğunu belirtir.

وفي هذه الآية الدلالة الواضحة على النهي عن مجالسة أهل الباطل من كل نوع من المبتدعة والفسقة عند خوضهم في باطلهم.

Bu metin parçası, müfessirin daha önce ele aldığı yasağın (zalim topluluklarla oturmama) belirli bir şart ortadan kalktığında geçerliliğini yitirdiğini belirttiği bir sonuç cümlesidir; yani söz konusu durum değiştiğinde onlarla birlikte oturmakta bir sakınca kalmadığı ifade edilmektedir.

فلا بأس أن تجالسهم حينئذ معهم

Bu metne göre ayetteki hitap münafıklaradır ve onların küfür bakımından yahudi hahamlarına benzer olduğu anlatılmaktadır. Bir kimse gördüğü münkere razı olur ve onu işleyenlerle birlikte oturursa, bizzat işlemese de fiilen işleyen gibi günahkar olur; ayette geçen 'temsil' lafzı buna delildir. Ancak bu hüküm, oturanın o söze razı olması halinde geçerlidir; korku veya takiyye ile oturan için durum farklıdır ve bu ayrım münafıklarla Mekke'deki müslümanların yahudi/kâfirlerle birlikte oturmaları arasındaki farkı açıklar.

قال أهل العلم : هذا يدل على أن من رضي بالكفر فهو كافر ، ومن رضي بمنكر يراه وخالط أهله وإن يباشر كان في الإثم بمنزلة المباشر بدليل أنه تعالى ذكر لفظ المثل ههنا ، هذا إذا كان الجالس راضيا بذلك الجلوس ، فأما إذا كان ساخطا لقولهم وإنما جلس على سبيل التقية والخوف فالأمر ليس كذلك

Kurtubî'ye göre bu ayetteki hitap, imanı gösteren herkesi kapsar; küfür ehli olanla münafık olan arasında fark yoktur, çünkü kişi imanı görünürde gösterdiğinde Allah'ın kitabındaki emirlere uymakla mükelleftir. Ayet, Kur'an'la alay eden münafıkların Yahudi hahamlarının meclisine oturmalarına atfen inmiştir ve bu, günah ehli meclisinde bulunup onları kınamayanların da aynı vebali taşıyacağını, zira küfre veya masiyete razı olmanın da bir tür ortaklık sayıldığını gösterir. Bu hükümden yola çıkılarak bidat ve heva ehlinden uzak durmanın da evleviyetle gerekli olduğu belirtilmiştir.

فدل بهذا على وجوب إجتناب أصحاب المعاصي إذا ظهر منهم منكر لأن من لم يجتنبهم فقد رضي فعلهم والرضا بالكفر كفر قال الله عزوجل : إنكم إذا مثلهم فكل من جلس في مجلس معصية ولم ينكر عليهم يكون معهم في الوزر سواء

İbn Kesîr'e göre bu ayet, Allah'ın ayetlerinin inkâr edildiği ve alay edildiği bir ortamda oturup buna razı olan ve onları bu halleri üzere onaylayanların, işledikleri günahta o kişilerle ortak olacaklarını bildirir. Bu ortaklık dünyada mecliste bulunmakla sınırlı değil, ahirette cehennem azabında, zincir ve kelepçelerde, hamîm ve gıslîn içmede de birlikte olmaya varır. Bu görüş Mücahid, Süddî, İbn Cüreyc ve Mukātil b. Hayyân gibi müfessirlerden nakledilmiştir.

فقد شاركتموهم في الذي هم فيه فلهذا قال تعالى في المآثم كما جاء في الحديث من كان يؤمن بالله واليوم الآخر فلا يجلس على مائدة يدار عليها الخمر

Beydâvî'ye göre ayet, âyetlerin inkâr edilip alaya alındığını işitenlerin, o topluluk başka bir söze geçinceye kadar onlarla oturmamalarını emreder; bu yasak, meclis arkadaşının alaycı ve ısrarcı olup ıslahından ümit kesilmiş kimse olması haline bağlıdır. Onlarla oturanların da günahta onlar gibi olması, ya kâfirlere karşı çıkma gücüne sahip oldukları halde susmalarından, ya bu duruma razı olmalarından kaynaklanır; ayrıca Kur'an'la alay eden kimselerle birlikte oturan bazı hahamların münafık olduğu da belirtilir ve bu, 'إن الله جامع المنافقين والكافرين في جهنم' ifadesiyle desteklenir.

وهذا تذكار لما نزل عليهم بمكة من قوله: وإذا رأيت الذين يخوضون في آياتنا فأعرض عنهم الآية. والضمير في معهم للكفرة المدلول عليهم بقوله يكفر بها ويستهزأ بها.