Bu metinde Taberî, ayetin 'Nisâ' (kadınlar) hakkında Hz. Peygamber'e sorulan bir fetva talebiyle ilgili olduğunu belirtir. Câhiliye döneminde kadınlara ve küçüklere miras verilmediğini, velilerin güzel ve zengin yetim kızları kendileri için tuttuğunu, güzel olmayan ve malı bulunmayanları ise nikahlamadıklarını aktarır. Ayetin bu uygulamayı yasakladığını ve herkese payının verilmesini emrettiğini ifade eder.

يعني جل ثناؤه بقوله: ويسألك يا محمد أصحابك أن تفتيهم في أمر النساء، والواجب لهن وعليهن. فاكتفى بذكر النساء من ذكر شأنهن، لدلالة ما ظهر من الكلام على المراد منه.

Zemahşerî'ye göre ayetteki 'kıyam' ifadesi ya Resûlullah'ın meclisinde durup dağılmayı ya da bedensel ayakta kalmayı değil, bir işte kararlılıkla yönelme ve azimle harekete geçme anlamındadır. Ona göre öğüdün özü, insanların ikişer ikişer veya tek başlarına, sırf Allah rızası için samimiyetle bu işe yönelmeleridir.

وإما القيام الذي لا يراد به المثول على القدمين ، ولكن الانتصاب في الأمر والنهوض فيه بالهمة والمعنى : إنما أعظكم بواحدة إن فعلتموها أصبتم الحق وتخلصتم ، وهي : أن تقوموا لوجه الله خالصا

Bu müfessire göre 4:127'deki 'en-nisâ' ifadesi hakkında dilciler arasında ihtilaf vardır: Kûfeliler bunu 'yetim kadınlar' olarak sıfatın isme izafeti şeklinde açıklarken, Basralılar sıfatın isme izafesini caiz görmeyip ayetteki 'nisâ' kelimesinin yetimlerin anneleri olduğunu, yetimlerin de onlara izafe edildiğini söylemişlerdir. Ayrıca Ebû Hanîfe taraftarlarının bu ayeti babadan ve dededen başkasının küçük kızı evlendirebileceğine dair delil kabul etmelerine, Kudâme b. Maz'ûn olayı rivayet edilerek itiraz edilmiştir.

وقال البصريون : إضافة الصفة إلى الاسم غير جائز فلا يقال مررت بطالعة الشمس ، وذلك لأن الصفة والموصوف شيء واحد ، وإضافة الشيء إلى نفسه محال . وهذا التعليل ضعيف لأن الموصوف قد يبقى بدون الوصف

Kurtubî bu metinde 'وترغبون أن تنكحوهن' ifadesindeki 'أن' harfinden önce hazfedilmiş bir edatın varlığını tartışır; ona göre buradaki ifade 'وترغبون عن أن تنكحوهن' anlamındadır, yani velilerin mal ve güzellik yönünden zayıf yetim kızlarla evlenmeye rağbet göstermemesi kastedilmektedir. Bazılarının 'في' edatının hazfedildiğini söylediğini de nakleder ki bu durumda anlam, malı çok olan yetime rağbet etmek şeklinde tersine döner. Sonuçta Hz. Aişe'nin hadisini delil göstererek 'عن' hazfinin görüşünü kuvvetlendirir.

وترغبون أن تنكحوهن أي وترغبون عن أن تنكحوهن ثم حذفت عن وقيل : وترغبون في أن تنكحوهن ثم حذفت في

İbn Kesîr, Hz. Âişe'den nakledilen rivayete dayanarak ayetin, velisi/vârisi olduğu yetim kızla mal ortaklığı bulunan erkeklerin durumuyla ilgili olduğunu açıklar. Kişi eğer yetim kız zengin ve güzelse onunla evlenmek ister, fakir ve çirkinse ne kendisi evlenir ne de başkasına evlendirir, malına ortak olmasın diye onu nikahtan men eder (adale). Ayet bu tür durumlarda adaletle davranmayı, ya kendi emsalleri gibi mehir verip evlenmeyi ya da başka kadınlarla evlenmeyi emretmiştir.

هو الرجل تكون عنده اليتيمة هو وليها ووارثها فأشركته في ماله حتى في العذق فيرغب أن ينكحها ويكره أن يزوجها رجلا فيشركه في ماله بما شركته فيعضلها فنزلت هذه الآية

Beydâvî'ye göre bu ayette Allah, kadınların ve yetimlerin miras haklarına dair kapalı kalan hükümleri açıklığa kavuşturmaktadır. 'يفتيكم' kelimesi 'size hükmü açıklar' anlamındadır ve bu açıklama hem Allah'a hem de Kur'an'da okunan diğer ayetlere (mesela ونحوه يوصيكم الله) nispet edilebilir. Ayrıca yetim kadınlarla evlenmeyi isteyip onlara miraslarını vermeyen veya güzel olmadıkları için onları evlendirmekten kaçınan velilerin durumu, ayetin bağlamı içinde ele alınmıştır.

قل الله يفتيكم فيهن يبين لكم حكمه فيهن والافتاء تبيين المبهم. وما يتلى عليكم في الكتاب عطف على اسم الله تعالى، أو ضميره المستكن في يفتيكم