Taberî'ye göre yetimlerin mallarını haksız yere yiyenler, karınlarında gerçekte kendilerini ateşe götürecek bir şey yemektedirler; ayet ateşin zikriyle yetinmiş, dinleyenler bunun kendilerini ateşe sürükleyeceğini anlamışlardır. Ayrıca ayetin inişiyle ilgili olarak, Müslümanların yetimlerin mallarına karışmaktan kaçınıp yiyecek-içeceklerini ayırdıkları, bu durumun zorlaşması üzerine Hz. Peygamber'e sorulduğu ve bunun üzerine bu ayetin indiği rivayet edilmiştir. Kıraat farkına göre 'seyeslevne' kelimesinin ya isim fiil olarak (ateşe girecekler) ya da 'yakılacaklar' anlamında okunabileceği belirtilmiştir.

ما يأكلون في بطونهم إلا ما يوردهم النار بأكلهم. فاستغنى بذكر النار وفهم السامعين معنى الكلام عن ذكر ما يوردهم أو يدخلهم.

Bu müfessire göre yetimin malını haksız yere yemek, ateşi yemekle eş tutulmuştur; çünkü bu fiil ateşe götüren bir sonucu gerektirdiğinden mecazen ateş yemek gibi sayılmıştır. Ayrıca 'yemek' lafzının zikredilmesi, malı yemekle sınırlı olmayıp itlaf etmenin de aynı hükme tabi olduğuna dikkat çekmek (tenbih) içindir. Vasinin ihtiyaç halinde yetim malından örfe uygun (bi'l-ma'rûf) miktarda yemesinin caiz olduğuna dair rivayetler de nakledilmiştir.

والقول الثاني : ان ذلك توسع ، والمراد : ان أكل مال اليتيم جار مجرى أكل النار من حيث انه يفضي اليه ويستلزمه ، وقد يطلق اسم أحد المتلازمين على الآخر

Kurtubî'ye göre âyet, yetim malını gasp eden Ğatafan kabilesinden Mersed b. Zeyd hakkında inmiştir; cumhura göre yetimin malını haksız yiyen vasîler kastedilmektedir. İbn Zeyd'e göre ise âyet kadınları ve küçükleri mirastan mahrum bırakan kâfirler hakkındadır. Metin ayrıca 'yemek' ifadesinin malı her türlü tüketme anlamına geldiğini, karınların özellikle zikredilmesinin bu davranışın çirkinliğini vurguladığını ve yenen malın âkıbeti itibariyle 'ateş' diye adlandırıldığını açıklar.

روى أنها نزلت في رجل من غطفان يقال له : مرثد بن زيد ولى مال إبن أخيه وهو يتيم صغير فأكله فأنزل الله تعالى فيه هذه الآية قال مقاتل بن حيان ولهذا قال الجمهور : إن المراد الأوصياء الذين يأكلون ما لم يبح لهم من مال اليتيم

Beydâvî'ye göre yetim mallarını haksız yere yiyenler, gerçekte karınlarında ateş biriktirmektedirler; bu yiyiş türü onları cehennem ateşine sürükleyecek bir sonuca varır. Ayrıca ayetteki ifadenin, bu kimselerin kabirlerinden ağızları alevlenerek kalkacağına dair bir rivayetle desteklendiği belirtilir. Metinde ayrıca 'seyeslevne se'îrâ' ifadesindeki kıraat farklılıkları (yâ harfinin ötreli okunuşu, şeddeli/şeddesiz okunuşu) ve 'salî' kökünün anlamları (ateşin harareti ile azap çekmek, kızartmak, ateşe atmak) dilbilimsel olarak açıklanmaktadır.

وعن أبي بردة رضي الله تعالى عنه أنه صلى الله عليه وسلم قال: «يبعث الله قوما من قبورهم تتأجج أفواههم نارا»

İbn Kesîr, yetim malını haksız yere yiyenlerin kıyamet günü karınlarında ateş yiyecekleri bildirilen ayeti, çeşitli hadis rivayetleriyle açıklar. Bu rivayetlere göre sahabe yetimlerin yiyecek-içeceğini kendi yiyecek-içeceklerinden ayırmışlar, fazla kalan yiyeceği yetim yiyene ya da bozulana kadar bekletmişler; bu durumun kendilerine ağır gelmesi üzerine bu ayet inmiştir. Ayrıca İsra hadisinde yetim malı yiyenlerin ahirette ağızlarından ateş çıkan, dudakları deve dudağı gibi olan kimseler olarak tasvir edildiği nakledilir.

فاشتد ذلك عليهم فذكروا ذلك لرسول الله صلى الله عليه وسلم فأنزل الله