Bu müfessire göre ayet, İslam dininden başka bir din arayıp onunla dindarlık etmek isteyen kimsenin bu talebinin Allah tarafından kabul edilmeyeceğini bildirmektedir; böyle kişi ahirette kendini Allah'ın rahmetinden ve sevabından mahrum bırakmış, kendi hisselerini zayi etmiş kimselerdendir. Ayrıca bu ayetin inişi üzerine her din ehlinin kendilerinin 'müslimûn' olduğunu iddia ettiği, Allah'ın da onları -İslam'ın bir şartı olan- hacca davet ederek iddialarını çürüttüğü nakledilmektedir.

يعني بذلك جل ثناؤه: ومن يطلب دينا غير دين الإسلام ليدين به، فلن يقبل الله منه ، يقول: من الباخسين أنفسهم حظوظها من رحمة الله عز وجل، وذكر أن أهل كل ملة ادعوا أنهم هم المسلمون لما نزلت هذه الآية، فأمرهم الله بالحج إن كانوا صادقين؛ لأن من سنة الإسلام الحج، فامتنعوا، فأدحض الله بذلك حجتهم

Kurtubî'ye göre bu metin, ayetteki elif-lâm'ın ve ilgili terkibin dil bakımından açıklanmasıyla ilgilidir; Hişâm'a göre kişi ahirette hüsrana uğrayanlardan olacaktır, aksi takdirde sıla ile mevsûl arasında ayrım yapılmış olurdu. Mâzinî ise buradaki elif-lâm'ın 'er-racul' örneğindeki gibi olduğunu belirtir.

أي وهو خاسر في الآخرة من الخاسرين ولولا هذا لفرقت بين الصلة والموصول وقال المازني : الألف واللام مثلها في الرجل

İbn Kesîr, İbn Abbas'tan naklen bu ayetin, Allah katında kabul olunacak dinin İslam'da münhasır olduğunu bildirdiğini aktarır. Allah'ın meşru kıldığı yoldan başka bir yol tutan kimseden bu amel kabul edilmez; ancak bu hüküm Hz. Muhammed'in gönderilişinden sonrası içindir. Ondan önce kendi zamanında peygambere tabi olan herkes hidayet ve kurtuluş üzeredir; Yahudiler de Musa'ya tabi oldukları dönemde Tevrat'a göre hükmediyorlardı.

وقال في هذه الآية مخبرا إنحصار الدين المتقبل منه عنده في الإسلام الآية أي من سلك طريقا سوى ما شرعه الله فلن يقبل منه فإن هذا الذي قاله ابن عباس إخبار عن أنه لا يقبل من أحد طريقة ولا عملا إلا ما كان موافقا لشريعة محمد صلى الله عليه وسلم بعد أن بعثه بما بعثه به فأما قبل ذلك فكل من اتبع الرسول في زمانه فهو على هدى وسبيل ونجاة

Beydâvî'ye göre 'İslam'dan başka bir din arayan kimseden bu din kabul edilmez; çünkü İslam'dan yüz çevirip başkasını isteyen kişi, insanların üzerine yaratıldığı sağlam fıtratı bozarak faydadan mahrum kalır ve hüsrana düşer. Ayrıca bu ayetle imanın İslam ile aynı şey olduğuna istidlal edilmiştir, zira eğer iman İslam'dan başka bir şey olsaydı kabul edilmezdi.

والمعنى أن المعرض عن الإسلام والطالب لغيره فاقد للنفع واقع في الخسران بإبطال الفطرة السليمة التى فطر الناس عليها، واستدل به على أن الإيمان هو الإسلام إذ لو كان غيره لم يقبل

Zemahşerî'ye göre metin 'أفواجا' kelimesini, insanların önceleri teker teker veya ikişer ikişer İslam'a girerken artık kabile kabile, topluca girmeleri olarak açıklar. Bu durumun Mekke'nin fethinden sonra gerçekleştiği ve Arapların çoğunlukla savaşsız olarak toplu halde İslam'a girdikleri belirtilir. Ayrıca 'من دونه' ifadesindeki zamirin Allah'ın indirdiği dine (din-i Allah) râci olabileceği ihtimali de zikredilir.

جماعات كثيفة كانت تدخل فيه القبيلة بأسرها بعد ما كانوا يدخلون فيه واحدا واحدا واثنين اثنين

Bu müfessire göre âyette İslâm'ın kabul edilmeyeceğinin bildirilmesi, dinin başka isimlerle de anılabileceğini göstermektedir; bunlardan biri de İman'dır. Çünkü icma ile iman Allah katında kabul edilen bir şeydir, dolayısıyla İman ile İslâm aynı şeye işaret eder. Ayrıca âyetteki fâ harfinin varlığı, fidyenin kabul edilmemesinin küfür üzere ölmek şartına bağlı olduğunu göstermektedir.

لكن الإيمان بالإجماع مقبول عند الله ، فهو إذا عين الإسلام