Taberî'ye göre bu ayet, Allah'ın ayetlerini ve delillerini inkar eden ehl-i kitaptan (Tevrat ve İncil ehli) kimseleri konu almaktadır. Bunlar, kendilerine gönderilen peygamberleri -Zekeriya ve oğlu Yahya gibi- masiyetlerden nehyettikleri için öldürmüşlerdir. Ayrıca 'yaktulûne' (öldürürler) okuyuşunun, kıraat farklılıklarına rağmen kurrâ cumhurunun icmaı ve tefsir ehlinin nakli sebebiyle doğru olduğu belirtilmiştir.

والصواب من القراءة في ذلك عندنا قراءة من قرأه: {ويقتلون} لإجماع الحجة من القراء عليه به، مع مجيء التأويل من أهل التأويل بأن ذلك تأويله

Zemahşerî'ye göre ayette geçen ifade, önceki azap türlerinden farklı bir başka azap çeşidini kastetmektedir; yani taş yağmuru (sicill) da elem verici azabın bir türü olup, bu azabın kendisiyle veya onun başka bir türüyle gerçekleştiği anlaşılır. Ayrıca 'nüzül' kelimesinin kullanımına dair Arap şiirinden bir örnek verilerek kelimenin lugavî kullanımı desteklenmekte, bir de kıraat farkına (نزلهم'in tahfif ile okunuşu) işaret edilmektedir.

أي بنوع آخر من جنس العذاب الأليم ، يعني أن أمطار السجيل بعض العذاب الأليم ، فعذبنا به أو بنوع آخر من أنواعه

Bu müfessire göre âyetteki 'peygamberleri haksız yere öldürmek' ifadesi, İsrailoğullarının fiilen kırk üç peygamberi bir günde öldürmelerini ve onları bu zulümden men eden yüz on iki kişiyi de öldürmelerini konu almaktadır; ayrıca Yahya b. Zekeriyya'yı öldürdükleri ve kendi iddialarına göre İsa'yı da öldürdükleri nakledilmektedir. Ayrıca âyetin gelecek zaman ifadesiyle (Hz. Peygamber döneminde bu fiil işlenmediği halde) atfedilmesi, atalarının yolunu benimseyip razı olmalarına veya Hz. Peygamber'i öldürmeyi arzu etmelerine bağlanarak açıklanır.

روي عن أبي عبيدة بن الجراح أنه قال : قلت يا رسول الله أي الناس أشد عذابا يوم القيامة ؟ قال : رجل قتل نبيا أو رجلا أمر بالمعروف ونهى عن المنكر ، وقرأ هذه الآية ثم قال : يا أبا عبيدة قتلت بنو إسرائيل ثلاثة وأربعين نبيا من أول النهار في ساعة واحدة

İbn Kesîr'e göre bu ayet, İsrailoğullarının peygamberleri ve iyiliği emredip kötülükten sakındıranları haksız yere öldürmelerini konu alır; bu kimseler hakka karşı büyüklenip halka karşı da kibirlenmişlerdir. Bu davranışlarına karşılık Allah, dünyada onları zillet ve alçaklıkla, ahirette de acı bir azapla cezalandırmıştır.

قتلت بنو إسرائيل ثلاثة وأربعين نبيا من أول النهار في ساعة واحدة فقام مئة وسبعون رجلا من بني إسرائيل فأمروا من قتلهم بالمعروف ونهوهم عن المنكر فقتلوهم جميعا من آخر النهار من ذلك اليوم فهم الذين ذكر الله عز وجل

Beydâvî'ye göre bu ayette Allah'ın âyetlerini inkâr eden, peygamberleri haksız yere öldüren ve adaleti emredenleri katleden kimseler, Peygamber'in (s.a.v.) zamanındaki Ehl-i Kitab'tır. Onların ilk atalarının peygamberleri öldürdüğü, kendilerinin de bu fiile razı olup Hz. Peygamber'i ve müminleri öldürmeyi kastettikleri ancak Allah'ın onu koruduğu belirtilir. Ayrıca 'أولئك' ile başlayan cümlenin, 'إن' haberinde fâ girmesinin dilbilgisi açısından sorunlu olup olmadığına dair bir tartışmaya da yer verilir.

هم أهل الكتاب الذين في عصره عليه السلام. قتل أولهم الأنبياء ومتابعيهم وهم رضوا به وقصدوا قتل النبي صلى الله عليه وسلم والمؤمنين ولكن الله عصمهم

Kurtubî bu ayeti, ehl-i kitaptan yahudi ve hristiyanların Hz. Muhammed'i inkâr etmelerine bağlar; ona iman etmemek tüm peygamberleri inkâr anlamına gelir çünkü her peygamber kavmine onun peygamberliğine iman etmeyi emretmiştir. Ayrıca ayetin bağlamında, peygamberleri ve emr-i bilma'ruf yapan mü'minleri öldüren İsrailoğullarından bahsedildiğini, bunun tarihi arka planını rivayetlerle açıklar ve buradan emr-i bilma'ruf nehy-i anilmünkerin önceki ümmetlerde de vacip olduğu, peygamberliğin ve risaletin özü olduğu sonucunu çıkarır.

دلت هذه الآية على أن الأمر بالمعروف والنهى عن المنكر كان واجبا في الأمم المتقدمة وهو فائدة الرسالة وخلافة النبوة