Râzî bu ayette sayılan şehvetlerin (kadınlar, oğullar, mal-mülk vb.) sembolik bir işleve sahip olduğunu, örneğin kartalın yeme hırsına, horozun cinsel şehvete, kargının ise toplama ve talep hırsına işaret ettiğini belirtir. Ayrıca 'tezyin eden kimdir' sorusu üzerinden Ehl-i Sünnet, Cebriyye ve Kadı/Ebû Ali el-Cübbâî arasındaki kader-fiil tartışmasını aktarır; nihayetinde şehvetlerin insanda üç derecede (arzulama, sevme, bunu güzel görme) birleşerek en üst şiddete ulaştığını ve bundan kurtuluşun yalnızca Allah'ın büyük bir tevfiki ile mümkün olduğunu ifade eder.

والنسر إشارة إلى شدة الشغف بالأكل والديك إشارة إلى شدة الشغف بقضاء الشهوة من الفرج والغراب إشارة إلى شدة الحرص على الجمع والطلب

Kurtubî bu ayette 'zeyyene' fiilinin failinin kim olduğu konusunda iki görüş nakleder: bir grup bunun Allah olduğunu söylerken (Ömer b. Hattab'ın görüşü), diğer bir grup ise (Hasan-ı Basrî) bu tezyinin şeytan tarafından yapıldığını söyler. Kurtubî bu iki görüşü uzlaştırarak Allah'ın tezyininin varlık verme, yararlanma imkânı sağlama ve fıtratı bu şeylere meyilli yaratma şeklinde olduğunu, şeytanın tezyininin ise vesvese, aldatma ve şeyleri gerçek konumlarından farklı gösterme yoluyla olduğunu belirtir. Ayrıca ayetin her iki yoruma göre de tüm insanlara bir öğüt olduğunu, aynı zamanda Hz. Muhammed'in çağdaşı olan Yahudilere dolaylı bir kınama içerdiğini aktarır.

فتزيين الله تعالى أنما هو بالإيجاد والتهيئة للانتفاع وإنشاء الجبلة على الميل إلى هذه الأشياء وتزيين الشيطان إنما هو بالوسوسة والخديعة وتحسين أخدها من غير وجوهها

İbn Kesîr, 'en'âm ve hars' ifadesini deve, sığır, koyun gibi hayvanlar ile ekin ve dikim için kullanılan topraklar olarak açıklar. Dünya hayatının süsü olan bu mallar geçici ve yok olucudur (zâhira, zâile), buna karşılık asıl güzel dönüş ve mükafat Allah katındadır. Hz. Ömer'in bu ayet inince 'Rabbim, şimdi mi bunları bize süslü gösterdin?' demesi üzerine dünya metaının değersizliğini bildiren ayetin nazil olduğu nakledilir.

يعني الإبل والبقر والغنم ( والحرث ) يعني الأرض المتخذة للغراس والزراعة

Beydâvî'ye göre ayette şehvetlerin zikredilmesi mübalağa yoluyladır ve insanların bu şehvetlere düşkünlüğüne işaret eder; süsleyenin Allah olduğu belirtilir, çünkü fiillerin ve saiklerin yaratıcısı O'dur; bu süsleme belki bir imtihan içindir ya da meşru yoldan olduğunda ahiret saadetine vesile olabileceği içindir. Şeytan olduğu görüşü de nakledilir çünkü ayet zem bağlamındadır. Devamında kantar, musavveme ve en'am gibi kelimelerin dilsel anlamları açıklanır ve ayetin sonunda dünya metaının fani olup Allah katındaki güzel dönüş yerinin ebedi ve hakiki olduğuna dikkat çekilir.

والمزين هو الله تعالى لأنه الخالق للأفعال والدواعي، ولعله زينه إبتلاء، أو لأنه يكون وسيلة إلى السعادة الأخروية إذا كان على وجه يرتضيه الله تعالى

Taberî, dünya hayatının kadın, evlat, mal gibi şeylerle süslenmesini insanlara Allah'ın süslediğini belirtir; bunun asıl amacının, Hz. Muhammed'e tabi olmayı bilmelerine rağmen dünyayı ve reislik sevgisini tercih eden Yahudileri kınamak olduğunu aktarır. Ayrıca kantar, mukantara ve müsevveme gibi kelimelerin anlamı hakkında farklı rivayetleri nakleder; kantarın belirli bir ölçüyle sınırlanmadığını, 'çok mal' anlamına geldiğini tercih eder.

فالصواب في ذلك أن يقال: هو المال الكثير