Taberî'ye göre bu ayet, mallarından Allah'ın farz kıldığı hakları (zekat ve sadaka) verenlerin, verdikleri bu iyiliklere rağmen Rablerine dönecekleri kaygısıyla kalpleri titreyen kimseler olduğunu anlatır. Bu kişiler yaptıkları hayrın kendilerini Allah'ın azabından kurtaracağından emin olmayıp, amellerinin kabul edilmemesinden korkarlar. Taberî ayrıca 'ma ataw' ile 'ma atav' kıraat farkını da ele alarak, cumhurun okuyuşunu (ma ataw) tercih ettiğini belirtir.

يعملون ما عملوا من أعمال البر، وهم يخافون ألا ينجيهم ذلك من عذاب ربهم

Bu müfessire göre âyetteki zamir sadece 'يؤتون' (verme/infak) fiiline değil, önceden zikredilen bütün hasletlere (namaz, zekât, ırzını koruma gibi tüm ameller) râci olmalıdır; çünkü infak diğer amellerden bu hususta önceliğe sahip değildir. Buradaki maksat, kişinin yaptığı her ameli kusurundan korkarak eda etmesi, dolayısıyla hakkını yerine getirmede aşırı gayret göstermesidir.

بل الأولى أن يرجع إلى الكل لأن العطية ليست بذلك أولى من سائر الأعمال ، إذ المراد أن يؤدي ذلك على وجل من تقصيره ، فيكون مبالغا في توفيته حقه

Kurtubî bu bağlamda 'ameller sonuçlarına göre değerlendirilir' hadisine dikkat çekerek, ibadetlerini iyi kötü karıştıranların (muhallit) bu sebeple akıbetlerinden korku içinde olmaları gerektiğini belirtir. Ayrıca ârif kişilerin, isyanlarından duydukları korkudan daha fazla, yaptıkları taatlerin kabul olup olmadığından korktuklarını, çünkü günahın tövbe ile silinebileceğini, taatin ise sıhhatinin/kabulünün ayrıca aranması gerektiğini nakleder.

وأما المخلط فينبغي له أن يكون تحت خوف من أن ينفذ عليه الوعيد بتخليطه وقال أصحاب الخواطر : وجل العارف من طاعته أكثر وجلا من وجله من مخالفته لأن المخالفة تمحوها التوبة والطاعة تطلب بتصحيح الفرض

İbn Kesîr'e göre "rabbenâ teḳabbel minnâ" ifadesindeki niyaz, İbrahim ve İsmail'in yaptıkları amellerin kabul edilmeyeceğinden korkarak yapmalarını ifade eder; ikisi de kaygılı bir şekilde bina işini ve duayı birlikte yapmışlardır. Bazı müfessirlerin sadece İbrahim'in temelleri yükselttiği, İsmail'in ise dua ettiği görüşünü aktarır, fakat sahih olanın ikisinin de birlikte yükseltip dua ettikleri görüşü olduğunu belirtir. Bu bağlamda Buhari ve Ahmed'in rivayet ettiği Zemzem kuyusunun ve Kabe'nin inşasıyla ilgili uzun hadisleri de zikreder.

وقال بعض المفسرين الذي كان يرفع القواعد هو إبراهيم والداعي إسماعيل والصحيح أنهما كانا يرفعان ويقولان كما سيأتي بيانه

Beydâvî'ye göre bu ayetler, Rablerinin azabından korkarak ürperen, ayetlerine iman eden, hiçbir şirke bulaşmayan ve verdikleri sadaka/taatlerini Rablerine dönüşün endişesiyle kalpleri titreyerek yerine getiren müminleri anlatır. Bu kişiler hayırlarda yarışırlar ve ya taate en şiddetli arzuyla koşarlar ya da dünyevi mükâfatları amellerine karşılık önceden elde ederler.

والذين يؤتون ما آتوا يعطون ما أعطوه من الصدقات، وقرئ «يأتون ما أتوا» أي يفعلون ما فعلوا من الطاعات. وقلوبهم وجلة خائفة أن لا يقبل منهم