Verilen ham metin, ayetle ilgili herhangi bir tefsir açıklaması içermemekte, yalnızca sure ve ayet numarasına yapılan bir atıftan ibarettir. Bu nedenle Zemahşerî'nin bu ayet hakkındaki görüşünü metinden çıkarmak mümkün değildir.

( الأنبياء : 26 )

Bu müfessire göre Allah kendisini çocuk edinmekten tenzih ettikten sonra melekleri 'ibâd' (kullar) olarak nitelendirmiştir; kulluk vasfı doğurulmuş olmakla çelişir, ancak bu melekler diğer kullara üstün kılınmış ve ikram edilmiş varlıklardır. Ayrıca meleklerin İbrahim'e (a.s.) gösterdiği ikramlar (güler yüzle karşılama, güzel yerde oturtma, yemeği çabuk getirme) sayılmış, sayıları hakkında farklı rivayetler (üç, on, on iki) aktarılmıştır.

فاعلم أنه سبحانه لما نزه نفسه عن الولد أخبر عنهم بأنهم عباد والعبودية تنافي الولادة إلا أنهم مكرمون مفضلون على سائر العباد

Kurtubî'ye göre bu ayet, Huzaa kabilesinin meleklerin Allah'ın kızları olduğunu iddia ederek onlara şefaat umuduyla tapmalarına ve bazı grupların meleklerin cinlerden bir soy olduğunu ileri sürmelerine reddiye olarak inmiştir. Allah 'sübhânehû' (o tür iddialardan münezzeh) diyerek kendini tenzih etmiş, meleklerin aslında 'ikram edilmiş kullar' olduğunu, kâfirlerin zannettiği gibi olmadığını bildirmiştir. 'Bel' kelimesinin bağlantısı ve 'ibad'ın nasb okunuşuna dair dilbilimsel farklı ihtimaller de aktarılmıştır.

فقال الله عز وجل : ( سبحانه ) تنزيها له ( بل عباد ) أي بل هم عباد ( مكرمون ) أي ليس كما زعم هؤلاء الكفار

İbn Kesîr'e göre bu ayet, meleklerin Allah katında değerli, üstün makam ve mertebelere sahip kulları olduğunu ve onların söz ve fiil bakımından Allah'a mükemmel bir itaat içinde bulunduklarını anlatmaktadır. Ayrıca metinde, ayetin nüzul sebebi olarak Hz. İsa meselesinin gündeme gelmesi, onun Allah'tan başka ilah edinilip tapılması ve Velîd'in ve orada bulunanların onun (Hz. İsa'nın peygamber oluşuna dair) delil ve tartışmasına şaştıkları rivayet edilmektedir.

أي الملائكة عباد الله مكرمون عنده في منازل عالية ومقامات سامية وهم له في غاية الطاعة قولا وفعلا

Beydâvî'ye göre 25. ayet, kendinden önceki peygamberlerin özel olarak zikredilmesinin ardından genel bir ifadeye geçiştir; çünkü işaret isminin haberi olan öncekiler ancak aralarında bulunan üç kitapla (Tevrat, İncil, Zebur) sınırlıdır. 26-27. ayetler ise Huzâa kabilesinin meleklerin Allah'ın kızları olduğunu söylemesi üzerine inmiştir; melekler O'na evlat değil, yaratılmış ve kendisine yakınlaştırılmış kullardır. Melekler, terbiyeli kölelerin âdeti üzere Allah söylemeden hiçbir söz söylemezler ve O'nun emrettiğinden başka bir iş yapmazlar; bu ifadede aslen söz önce onlara ait olduğu halde sözü söyleyene nispet edilerek Allah'a karşı söylenmemiş sözü söylemenin çirkinliğine dikkat çekilmiştir.

لا يسبقونه بالقول لا يقولون شيئا حتى يقوله كما هو ديدن العبيد المؤدبين، وأصله لا يسبق قولهم قوله فنسب السبق إليه وإليهم

Taberî'ye göre melekler, kâfirlerin onları tasvir ettiği gibi değildir; aksine onlar Allah'ın kendilerini ibadetleriyle şereflendirdiği kullardır. Bu görüş, Yahudilerin Allah'ın cinlerle akrabalık kurduğu ve meleklerin bundan meydana geldiği iddiasını reddetmek amacıyla nakledilmiştir.

ولكنهم عباد مكرمون، يقول: أكرمهم الله