Bu metinde Taberî, Âdem'in unutma fiilini kendisine verilen ahdi hatırlayamamasıyla açıklar ve şeytanın ona 'ölümsüzlük ve sonu gelmeyen bir mülk' vaad ederek yaklaştığını nakleder. Havva'nın önce yaktin yediği, zarar görmediğini söyleyip Âdem'i de yemeye teşvik ettiği, bunun üzerine ikisinin de çıplaklıklarının açığa çıktığı anlatılır. Ayrıca 'ملكين' kelimesinin 'melekeyn' (iki melek) şeklinde okunması gerektiği, bunun dışındaki kıraatlerin caiz olmadığı belirtilir.

فأبى آدم أن يأكل منها، فتقدمت حواء، فأكلت ثم قالت: يا آدم كل، فإني قد أكلت، فلم يضرني، فلما أكل آدم بدت لهما سوآتهما

Bu metin parçası son derece kısadır ve müstakil bir tefsir görüşü içermemektedir; sadece Taha 120. ayetle ilgili olarak Hasan b. Ali ve İbn Abbas'a (r.a.) nispet edilen bir kıraatin delil olarak zikredildiğini belirtmektedir.

دليل عى قراءة الحسن بن علي وابن عباس رضي الله عنهم

Bu metinde Râzî, Hz. Âdem'in şeytanın vaadini (yemin ederek onu kandırmasını) kabul ettiğini, çünkü Kur'an'daki 'fe' harfinin (aklâ minhâ) yemek eylemini vesveseye bağlı bir sonuç olarak gösterdiğini savunur. Ayrıca 'sev'âtühümâ' ifadesinin İbn Abbas'a göre Allah'ın onlara giydirdiği nurdan soyunma anlamına geldiğini aktarır. Metinde ayrıca meleklerin secdesi ile Âdem'in cennette kalıp istediği gibi yemesi arasındaki ilişki ve bu olayın nübüvvetten önce mi sonra mı gerçekleştiği tartışılır.

ثم إن الذي يدل على أن آدم عليه السلام قبل ذلك قوله تعالى عقيب ذكر الوسوسة فأكلا منها ، وهذا الترتيب مشعر بالعلية كقولهم : ( زنى ماعز فرجم ) ( وسها رسول الله فسجد ) فإن هذه الفاء تدل على أن الرجم كالمسبب للزنا والسجود كالمسبب للسهو

Bu müfessire göre ayette geçen ifade, İblis'in Âdem ve eşini aldatarak, yalan yeminlerle kandırarak yasak ağaca yaklaşmaya sevk ettiğine işaret etmektedir; bu husus daha önce (tefsirde) geçmiştir.

قد تقدم أنه دلاهما بغرور

Kurtubî'ye göre bu ayetteki 'kâle' ifadesi şeytanın konuşmasını ifade eder ve bu durum Âdem ile şeytan arasında karşılıklı konuşma (müşafehe) olduğunu gösterir. Şeytanın cennete yılanın karnında girdiği ve ağacın tayini konusundaki âlimlerin görüşlerinin Bakara suresinde daha önce açıklandığını belirtir.

وهذا يدل على المشافهة

Beydâvî'ye göre şeytan Âdem'e ölümsüzlük ağacı vaadiyle vesvese vermiş, Âdem ve eşi ağaçtan yiyince ayıp yerleri açılmış ve incir yaprağıyla örtünmeye çalışmışlardır. Âdem'in isyanı ağaçtan yemesiyle olmuş, 'gavâ' fiili ise ya arzuladığı ölümsüzlüğe ulaşamayıp hüsrana uğramasını ya da düşmanın sözüne aldanarak doğru yoldan sapmasını ifade eder. Sonrasında Allah onu seçip tövbesini kabul etmiş ve onu tövbe üzere sabit kılmıştır.

أخذا يلزقان الورق على سوآتهما للتستر وهو ورق التين