Taberî, 'ümmiyyûn' ifadesinin okuma-yazma bilmeyen ve Tevrat'ın içeriğini bilmeyen bir grup Yahudi'yi tanımladığını aktarır; bu kişilerin ellerindeki kitabın hükümlerinden habersiz olup, sadece kendi ağızlarından çıkan asılsız iddialar ve kuruntularla (temenniler) konuştuklarını belirtir. İbn Abbas'tan nakledilen görüşe göre bu kişiler hiçbir peygambere ve kitaba inanmamış, kendi elleriyle bir kitap yazıp cahil kimselere bunun Allah'tan geldiğini söylemişlerdir. Taberî, 'temennî' kelimesini burada 'yalan icat etmek, asılsız şey söylemek' anlamında yorumlayarak bunu en doğru görüş olarak tercih eder.

إن الأميين الذين وصفهم الله بما وصفهم به في هذه الآية أنهم لا يفقهون من الكتاب الذي أنزله الله على موسى شيئا، ولكنهم يتخرصون الكذب ويتقولون الأباطيل كذبا وزورا. والتمني في هذا الموضع، هو تخلق الكذب وتخرصه وافتعاله

Bu metne göre Râzî, 'ümmî' kelimesini yazı ve okuma bilmeyen kimse olarak açıklar; çünkü ayet Yahudiler hakkındadır ve onlar Kitab'ı ve Peygamber'i tanımaktaydılar, ancak bir kısmı okuma-yazma bilmeyen, sadece taklit ve duyduklarını kabul etme yoluyla hareket eden avam kişilerdir. 'Emânî' kelimesi ise ya 'kıraat/okuma' ya da 'kalpten geçen kuruntu, zan' anlamına gelir; Râzî her iki anlamın da dilsel kökü olan 'takdir etme' fikrine dayandığını gösterir. Ayrıca ayetin, Yahudileri inatçılar, münafıklar, münafıklarla tartışanlar ve bu cahil avam olmak üzere dört gruba ayırdığını, bu durumun aynen İslam ümmetinde de görüldüğünü belirtir.

وقال آخرون : من لا يحسن الكتابة والقراءة وهذا الثاني أصوب لأن الآية في اليهود وكانوا مقرين بالكتاب والرسول ولأنه عليه الصلاة والسلام قال : ( نحن أمة أمية لا نكتب ولا نحسب ) وذلك يدل على هذا القول

Kurtubî, müşriklerin sadece zanla konuştuğunu ve müşriklerin çeşitli gruplara ayrıldığını belirtir; bazıları Sâni'i (Yaratıcı'yı) kabul edip bâs'ı (öldükten sonra dirilişi) inkâr eder, bazıları şüphe içindedir. Ayrıca İslâm'da da bâs'ı açıkça inkâr edemeyip te'vil yoluna giden, kıyameti bedenin ölümü olarak yorumlayan ve sevap-cezayı ruhlara ait hayaller olarak gören bazı toplulukların ortaya çıktığını, bunların şerrinin açık kâfirlerden daha zararlı olduğunu ifade eder çünkü hakkı örterler ve zâhirde aldatıcıdırlar. Metin ayrıca 'ella' kelimesinin 'lakin' anlamında munkatı' istisna olduğunu ve ' innehum' ifadesinin yalan söyledikleri anlamına geldiğini dilbilimsel olarak açıklar.

وحدث في الإسلام أقوام ليس يمكنهم إنكار البعث خوفا من المسلمين فيتأولون ويرون القيامة موت البدن ويرون الثواب والعقاب إلى خيالات تقع للأرواح بزعمهم فشر هؤلاء أضر من شر جميع الكفار لأن هؤلاء يلبسون على الحق ويغتر بتلبيسهم الظاهر

Beydâvî'ye göre ayetteki 'ümmîler' okuma yazma bilmeyen, Tevrat'ı bizzat okuyup içeriğini doğrulayamayan cahil kimselerdir; onların bildiği sadece tahrif edenlerden taklit yoluyla aldıkları kuruntular, asılsız iddialar veya anlamını düşünmeden yaptıkları yüzeysel okumalardır. 79. ayette ise kitabı elleriyle yazıp bunu Allah'tan diye satan ve bununla dünyalık (rüşvet) kazanan kimselere şiddetli bir tehdit (veyl) yöneltilmektedir; bu tehdit hem yazdıklarından hem de kazandıklarından dolayı tekrarlanmıştır.

والمعنى لكن يعتقدون أكاذيب أخذوها تقليدا من المحرفين أو مواعيد فارغة. سمعوها منهم من أن الجنة لا يدخلها إلا من كان هودا، وأن النار لن تمسهم إلا أياما معدودة.

İbn Kesîr, 'ümmî' ve 'temenni' kelimelerinin tefsirinde farklı görüşleri aktarır: bazı müfessirlere göre bu ifade kitap ehli olmayıp Allah'ın kitabını bilmeyen, sadece zan ve kuruntuyla söz söyleyen kimseleri; bazılarına göre ise yalan uydurup Allah'a isnat eden kimseleri tanımlar. İbn Cerîr'in tercihine göre en doğru görüş, bunun yalan söz söylemek anlamına geldiğidir; 'ümmî' ise Arap dilinde yaygın kullanıma göre yazı bilmeyen kişi demektir.

وذلك أن الأمي عند العرب الذي لا يكتب