Taberî'ye göre İsrailoğulları, Musa'nın Allah'tan aldığı emri (sığır kesme) alay ve şaka olarak değerlendirmiş, bir peygamberin Allah adına haber verdiği bir emir veya nehyin alay konusu olamayacağını bilmeleri gerekirken böyle zannetmişlerdir. Metin ayrıca öldürülen kişi ve katilin kimliği hakkında birkaç farklı rivayet (İbn Abbas, Ubeyde, Vehb b. Münebbih tarikleriyle) nakleder; bu olayların ayrıntısı sığır kesme emrinin arka planını oluşturur. Taberî, eğer İsrailoğulları ilk emirde herhangi bir sığır kesselerdi bunun kendilerine yeterli (kâfi) olacağını, ancak şiddet ve inatla sorguladıkları için Allah'ın da işi kendilerine ağırlaştırdığını belirtir.

فلو اعترضوا بقرة فذبحوها لأجزأت عنهم، ولكنهم شددوا وتعنتوا موسى، فشدد الله عليهم

Zemahşerî, emanetleri ehline verme ve adaletle hükmetme emrinin yöneticilere (velat) yönelik olduğunu, bu emrin ardından itaat emrinin geldiğini belirtir. 'Ülü'l-emr'den maksadın hak ve adaleti gözeten hak yöneticiler olduğunu, zulüm yöneticilerinin Allah ve Rasûlü'nden beri olduğu için bu itaat emrine dahil olmadıklarını açıklar. Ayrıca ayetin Kâbe'nin anahtarını Osman b. Talha'dan alıp geri verme kıssasıyla ilişkilendirildiğine dair rivayeti de aktarır.

والمراد بأولى الأمر منكم امراء الحق لأن امراء الجور الله ورسوله بريئان منهم فلا يعطفون على الله ورسوله في وجوب الطاعة لهم

Bu metinde Râzî, istiazenin ('eûzü billâh') anlamını kul ile Rab arasındaki ilişki üzerinden açıklar; 'eûzü' ifadesi kulun kendi acziyetini ve fakrını itiraf etmesidir, 'billâh' ifadesi ise Hakk'ın tam gına ve kudretinin ikrarıdır. Ayrıca neden 'eûzü billâh' denilip 'eznî' (beni koru) denilmediği sorusunu ele alarak, Rab ile kul arasında bir ahdin bulunduğunu ve şeytanın insanlar üzerinde sadece davet yoluyla bir etkisi olduğunu, asıl belanın insanın kendi nefsinden geldiğini vurgular.

فقوله { أعوذ } إشارة إلى الحاجة التامة فإنه لولا الاحتياج لما كان في الاستعاذة فائدة وقوله { بالله } إشارة إلى الغنى التام للحق فقول العبد { أعوذ } إقرار على نفسه بالفقر والحاجة

Kurtubî'ye göre bu ayette İsrailoğulları, Mûsâ (a.s.)'ın kendilerine sığır kesmelerini emrettiğini söylemesi üzerine, bunu sorularına uygun bir cevap olarak görmedikleri için 'bizi alaya mı alıyorsun' demişlerdir; Mûsâ ise cahillerden olmaktan Allah'a sığınarak cevap vermiştir. Metin ayrıca 'قتلتم نفسا' ifadesinin tilavette sonra, ancak anlamda öne alınmış olabileceğini, yani sığır kesme emrinin öncesinde bir adam öldürme olayının gerçekleştiğini açıklar. Bu tertip meselesi Nûh kıssasındaki benzer bir yapıyla desteklenir.

وقوله : قتلتم نفسا مقدم في المعنى على جميع ما ابتدأ به من شأن البقرة ويجوز أن يكون قوله : قتلتم في النزول مقدما والأمر بالذبح مؤخرا

İbn Kesîr, ayetle ilgili Übeyde, Ebu'l-Âliye ve Süddî'den nakledilen kıssaları aktarır: Öldürülen kişinin varissiz bırakmak isteyen bir akrabası (yeğen/amca oğlu) tarafından mirası için öldürüldüğü, İsrailoğullarının Musa'ya başvurduğu ve inek kesme emrine karşı gereksiz sıkılaştırmaları sonucu işin zorlaştığı anlatılır. Ancak müellif bu rivayetlerin İsrailiyat kaynaklı olduğunu, aralarında çelişki bulunduğunu ve sadece hakka uygun düşen kısımlarına itibar edilmesi gerektiğini belirtir.

وهذه السياقات عن عبيدة وأبي العالية والسدي وغيرهم فيها اختلاف ما والظاهر أنها ما خوذة من كتب بني إسرائيل وهي مما يجوز نقلها ولكن لا تصدق ولا تكذب فلهذا لا يعتمد عليها إلا ما وافق الحق عندنا والله أعلم

Beydâvî'ye göre bu ayet grubu, 'Bir cana kıyıp onun hakkında birbirinizle çekiştiğiniz zaman...' ayetiyle başlayan kıssanın devamıdır ve buradaki emrin gecikmeli zikredilmesi, İsrailoğullarının kötü davranışlarından bir başkasını -emirle alay etmeleri, soruyu gereksiz uzatmaları ve hemen itaat etmeyi terk etmeleri- öne çıkarmak içindir. Kıssaya göre içlerinde zengin bir ihtiyar varmış, yeğenleri mirasına konmak amacıyla oğlunu öldürüp şehir kapısına bırakmışlar, sonra da kan davası gütmeye başlamışlar; Allah onlara bir sığır kesip onun bir parçasıyla ölüye vurmalarını emretmiş ki dirilip katilini haber versin. 'Bizi alay konusu mu ediniyorsun' sözü, ya bunun alay yeri/ehli olması ya alaya uğramaları ya da aşırı istihza sebebiyle kendisinin alayın ta kendisi olması şeklinde yorumlanabilir; bu, söylenen şeyi uzak/imkânsız görme ve onu küçümseme amacı taşır.

وقصته: أنه كان فيهم شيخ موسر فقتل ابنه بنو أخيه طمعا في ميراثه، وطرحوه على باب المدينة، ثم جاءوا يطالبون بدمه، فأمرهم الله أن يذبحوا بقرة ويضربوه ببعضها ليحيا فيخبر بقاتله.