Bu metinde Taberî, ayetteki 'men' ve 'selvâ' ile ilgili farklı rivayetleri aktarır: men'in sakız, şerbet, bal veya ince ekmek olduğuna dair görüşleri, ayrıca ağaçlar üzerine gökten inen tatlı bir madde olduğuna dair rivayetleri sıralar. Buna ek olarak zulüm kavramını 'bir şeyi yerinde olmayan yere koymak' şeklinde tanımlayarak, kulların isyanının Allah'a değil kendilerine zarar verdiğini belirtir. Taberî, 'tayyibât' kelimesinin helal olmaktan çok lezzetli/hoş anlamına geldiğini tercih eder.

والأول من القولين أولى بالتأويل لأنه وصف ما كان القوم فيه من هنيء العيش الذي أعطاهم، فوصف ذلك بالطيب الذي هو بمعنى اللذة أحرى من وصفه بأنه حلال مباح.

Zemahşerî'ye göre bu ayette kastedilen, kulların zulmünün (nimetleri inkâr etmeleri, küfranları) Allah'a herhangi bir zarar döndürmediği, aksine bu zulmün vebalinin ancak kendilerine dönerek kendi nefislerine zarar verdikleridir. Ayrıca metinde geçen bir edatın (min) teb'îz (kısmilik) için kullanıldığı, bununla kastedilenin de vacip olan infak olduğu belirtilir.

وما رجع إلينا ضرر ظلمهم بكفرانهم النعم ، ولكن كانوا يضرون أنفسهم . ويرجع وبال ظلمهم إليهم

Bu metinde Râzî, Adem'in cennete yerleştirilmesinin hem bir ibaha (serbestlik) hem de bir teklif (yükümlülük) içerdiğini belirtir; ibaha cennet nimetlerinden yararlanma izni, teklif ise yasaklanan şeyden kaçınma zorunluluğudur. Ayrıca 'zulüm' ifadesinin hazif (bir şeyin metinden düşürülmesi) yoluyla anlaşıldığını, Adem ve eşinin ya yasak nesneden fazla aldıklarını ya da başka bir şey talep ettiklerini açıklar. Hz. Havva'nın yaratılış zamanı hakkında rivayetler arasındaki ihtilafı da aktarır; bir rivayete göre Havva cennette, diğerine göre cennete girmeden önce yaratılmıştır.

والأصح أن ذلك الإسكان مشتمل على ما هو إباحة ، وعلى ما هو تكليف ، أما الإباحة فهو أنه عليه الصلاة والسلام كان مأذونا في الانتفاع بجميع نعم الجنة ، وأما التكليف فهو أن المنهى عنه كان حاضرا وهو كان ممنوعا عن تناوله

Bu müfessire göre âyette geçen 'men' ve 'selvâ' kelimeleri, İsrailoğullarına Tîh çölünde herhangi bir emek, tohum ekme veya çalışma olmaksızın gökten indirilen rızıklardır. Men için terenücbîn, tatlı zamk, bal veya ince ekmek gibi çeşitli görüşler nakledilmiş; selvâ için ise semânî kuşu ya da bal olduğu yönünde farklı görüşler zikredilmiştir. Ayrıca bu nimetlerin, kavmin Cebbarlar şehrine girmeyi reddetmesi üzerine kırk yıl süren çöldeki sıkıntılı hayatları esnasında Allah'ın onlara lütfu olarak indirildiği belirtilmektedir.

اختلف في المن ما هو وتعيينه على أقوال فقيل : الترنجبين بتشديد الراء وتسكين النون ذكره النحاس ويقال : الطرنجبين بالطاء وعلى هذا أكثر المفسرين وقيل : صمغة حلوة وقيل عسل : وقيل شراب حلو وقيل : خبز الرقاق عن وهب بن منبه

İbn Kesîr'e göre 'gamâm', gökyüzünü örtüp gölgeleyen beyaz bulut anlamına gelir ve İsrailoğullarını çölde güneşin sıcağından korumak için üzerlerine gölge yapılmıştır. 'Men' konusunda ise müfessirler arasında görüş farklılığı bulunmakta olup, bazıları onu bir yiyecek (ağaçlardan damlayan bal benzeri madde), bazıları bir içecek olarak tanımlamıştır; İbn Kesîr'in tercihine göre 'men' Allah'ın onlara emeksiz verdiği yiyecek, içecek ve benzeri her türlü nimeti kapsayan genel bir isimdir.

والظاهر والله أعلم أنه كل ما امتن الله به عليهم من طعام وشراب وغير ذلك مما ليس لهم فيه عمل ولا كد فالمن المشهور إن أكل وحده كان طعاما وحلاوة وإن مزج مع الماء صار شرابا طيبا وان ركب مع غيره صار نوعا آخر ولكن ليس هو المراد من الآية وحده

Beydâvî'ye göre 56. ayette bahsedilen diriltme, yıldırım (sâika) sebebiyle ölümden sonra gerçekleşmiştir ve bu, uyku veya bayılma sonrası uyanış anlamındaki başka bir bağlamdaki 'baastır' kullanımına benzer şekilde 'ba's' fiili ile ifade edilmiştir. 57. ayette ise Allah'ın İsrailoğullarına çölde bulut ile gölge yapması, üzerlerine kudret helvası (men) ve bıldırcın (selvâ) indirmesi anlatılmakta; nimetleri inkâr etmeleri sonucu asıl kendilerine zulmettikleri, Allah'a bir zarar veremedikleri belirtilmektedir.

ثم بعثناكم من بعد موتكم بسبب الصاعقة، وقيد للبعث لأنه قد يكون عن إغماء، أو نوم كقوله تعالى: ثم بعثناهم. لعلكم تشكرون نعمة البعث، أو ما كفرتموه لما رأيتم بأس الله بالصاعقة.