Taberî'ye göre âyetteki ifade, şehitlerin/salihlerin geride bıraktıkları dünya hayatı, terk ettikleri şehvetler ve dünya nimetleri üzerine üzülmeyeceklerini anlatır; onlar Allah katında gördükleri ikram ve mükafatı müşahede ettiklerinde geride bıraktıklarına hüzünlenmezler. Bu durum, kıyamet gününün korku ve dehşetlerinden emin olmalarıyla birlikte zikredilmiştir.

على ما فاتهم من دنياهم التي تركوها، وشهواتهم التي تجنبوها، اتباعا منهم لنهي الله عنها إذا عاينوا من كرامة الله ما عاينوا هنالك

Zemahşerî'ye göre buradaki (إن), şart anlamını pekiştiren (ما) ile birleşmiş şart edatıdır ve bu yüzden fiiline şeddeli veya hafif nun eklenmiştir. Ayrıca 'gelirse' fiilinin çoğul lafzına göre 'تأتينكم' şeklinde te ile okunuşu da nakledilmiştir. İbn Abbas'tan nakille Allah'ın, Kur'an'a tabi olana dünyada sapmama, ahirette de bedbaht olmama sözü verdiği belirtilir.

وعن ابن عباس : ضمن الله لمن اتبع القرآن أن لا يضل في الدنيا ولا يشقى في الآخرة

Bu metin, 'اهبطوا' hitabının neden çoğul sanki iki kişiden fazlasına yönelikmiş gibi geldiği sorusunu ve ikinci kez 'ihbat' emrinin tekrarlanmasının hikmetini tartışır. Râzî, Cübbâî'nin iki farklı inişten (cennetten dünya semasına, sonra semadan yeryüzüne) bahsetmesini zayıf bulur ve kendi görüşünü öne sürer: Âdem ve Havva tövbe ettikten sonra, inme emrinin sadece zelle cezası olmadığını, tövbeden sonra da geçerliliğini koruyan önceden verilmiş bir vaadin gerçekleşmesi olduğunu anlamaları için emir tekrar edilmiştir. Ayrıca 'اهبطا' ile 'اهبطوا' arasındaki hitap farkının Ebû Müslim'e göre Âdem ve zürriyeti ile İblis ve zürriyetinin birer cins sayılmasından kaynaklandığı da aktarılır.

وعندي فيه وجه ثالث أقوى من هذين الوجهين وهو أن آدم وحواء لما أتيا بالزلة أمرا بالهبوط فتابا بعد الأمر بالهبوط ووقع في قلبهما أن الأمر بالهبوط لما كان بسبب الزلة فبعد التوبة وجب أن لا يبقى الأمر بالهبوط فأعاد الله تعالى الأمر بالهبوط مرة ثانية ليعلما أن الأمر بالهبوط ما كان جزاء على ارتكاب الزلة حتى يزول بزوالها بل الأمر بالهبوط باق بعد التوبة

Kurtubî'ye göre 'فلا خوف عليهم ولا هم يحزنون' ifadesi, Allah'ın veli kıldığı ve koruyup gözettiği kimselerin kıyamet günü korkmayacağını ve dünyada kaybettiklerine üzülmeyeceğini bildirir. Bazı âlimler bu ifadenin kıyametin dehşetlerini tümüyle nefyetmediğini, ancak itaatkâr kullar için bu dehşetin hafifletileceğini ve rahmete kavuştuklarında sanki hiç korkmamış gibi olacaklarını belirtmiştir. Ayrıca 'hüda' kelimesinin Allah'ın kitabı, hidayete muvaffak kılma veya peygamberler olduğu yönünde farklı görüşler nakledilmiştir.

والمعنى في الآية : فلا خوف عليهم فيما بين أيديهم من الآخرة ولا هم يحزنون على ما فاتهم من الدنيا وقيل : ليس فيه دليل على نفي أهوال يوم القيامة وخوفها على المطيعين لما وصفه الله تعالى ورسوله من شدائد القيامة إلا أنه يخففه عن المطيعين وإذا صاروا إلى رحمته فكأنهم لم يخافوا والله أعلم

İbn Kesîr, Âdem'in cennetten yeryüzüne indirilmesi olayına dair çeşitli rivayetleri (Hindistan'a inişi, hacer-i esved ve cennet yapraklarının indirilişi, İblis'in ve Havva'nın nereye indirildiği gibi) aktarır. Ayrıca Râzî'den naklen bu kıssanın küçük bir günah yüzünden büyük bir kayba (cennetten çıkarılma) yol açtığını, bunun bütün günahlardan sakındırmak için şiddetli bir tehdit içerdiğini belirtir. Son olarak İblis'in cennete nasıl girebildiği sorusuna alimlerin verdiği farklı cevapları (hırsızlık yoluyla girme, yılanın ağzına girme, dışarıdan vesvese verme gibi) sıralar.

وقال الرازي إعلم ان في هذه الآية تهديدا عظيما عن كل المعاصي من وجوه [ الأول ] إنما يتصور ما جرى على آدم بسبب إقدامه على هذه الزلة الصغيرة كان على وجل شديد من المعاصي

Beydâvî'ye göre 'ihbitû' emrinin tekrarı ya tekit içindir ya da amaç farklılığındandır: ilki insanların birbirleriyle çekişecekleri bir imtihan yurduna indirilişlerine, ikincisi ise teklif (mükellefiyet) için indirilişlerine işaret eder. Ayrıca 'cemîan' lafzı, hepsinin aynı anda inmesini gerektirmeyip anlamda tekit ifade eder. 'Fe-immâ ye'tiyennekum' şartına gelince, buradaki 'mâ' zaid olup 'in'i pekiştirmiştir; hidayete tabi olanlar için korku ve hüzün nefyedilerek onlara sevap en beliğ şekilde ispat edilmiştir.

كرر للتأكيد، أو لاختلاف المقصود فإن الأول دل على أن هبوطهم إلى دار بلية يتعادون فيها ولا يخلدون، والثاني أشعر بأنهم أهبطوا للتكليف، فمن اهتدى الهدى نجا ومن ضله هلك