Taberî'ye göre bu ayet, kendilerine Kitap'tan pay verilen Yahudilerin, Allah'ı bırakıp başka şeylere tazim edip itaat ettiklerini ve kâfirlerin mü'minlerden daha doğru yolda olduğunu iddia ettiklerini anlatır. Bu sözün Ka'b b. Eşref'e ait olduğu ve Kureyş ile aralarında geçen bir diyalog bağlamında indiği belirtilir; kâfirler dünya hayatını ve mal-mülk, reislik, övünme peşinde koşarken, müminlerle alay etmektedirler ancak kıyamet günü Allah takva sahiplerini cennete koyarak onları kâfirlerin üstüne çıkaracaktır.

لما قدم كعب بن الأشرف مكة قالت له قريش: أنت خير أهل المدينة وسيدهم؟ قال: نعم. قالوا: ألا ترى إلى هذا الصنبور المنبتر من قومه يزعم أنه خير منا، ونحن أهل الحجيج وأهل السدانة وأهل السقاية؟ قال: أنتم خير منه.

Zemahşerî, müminlerin sınırsız/hesapsız rızıklandırılmasını, tüm kulların ilahi lütuftan nasiplendiği ama bu nasiplenmenin türce farklılaştığı şeklinde açıklar. Kimine bir tür lütuf verilirken diğerine verilmez; bu ayette geçen 'rızık verme' ifadesi de bu tür bir tahsis anlamındadır, tıpkı iki kardeşten birine çocuk verilip diğerine verilmemesi gibi, ki bu durumda çocuksuz kalan da başka bir nimetle rızıklanmıştır. Ayrıca hesapsız verilen rızkın, kötülüğün cezasının ölçülü/hesaplı olmasına karşılık, iyiliğin mükafatının sınırsız ve hesapsız olduğunu ifade eder.

كلهم مبرورون لا يخلو أحد من بره ، إلا أن البر أصناف ، وله أوصاف . والقسمة بين العباد تتفاوت على حسب تفاوت قضايا الحكمة والتدبير ، فيطير لبعض لعباد صنف من البر لم يطر مثله لآخر

Bu metinde Râzî, âyetteki 'hesapsız rızık' ifadesinin farklı yorumlarını sıralar: bela ehlinin sevabının terazi ve hesapla ölçülemeyeceği, sınırsız/nihayetsiz bir bağış olduğu, Allah'ın kulun beklediğinden fazlasını vereceği ve bunun sırf lütuf ve ihsan olup istihkak sebebiyle olmadığı gibi anlamlar üzerinde durulur. Ayrıca âyetin iniş sebebine dair rivayetler (Ebu Cehil ve Kureyş büyüklerinin fakir müslümanlarla alay etmesi, ya da Yahudi ileri gelenlerinin muhacirlerle alay etmesi) ve müminlerin kâfirlere üstünlüğünün mekân, mertebe veya dünya saadetleri açısından olabileceği tartışılır.

روى صاحب ( الكشاف ) عن النبي صلى الله عليه وسلم أنه قال : ( ينصب الله الموازين يوم القيامة ، فيؤتى أهل الصلاة فيوفون أجورهم بالموازين ، ويؤتى بأهل الصدقة فيوفون أجورهم بالموازين ، ويؤتى بأهل البلاء فلا ينصب لهم ميزان ولا ينشر لهم ديوان ، ويصب عليهم الأجر صبا )

İbn Kesîr'e göre bu ayet, Allah'ın dilediği kuluna dünya ve ahirette sayısız ve sınırsız şekilde bol rızık verdiğini ifade eder. Bu geniş rızıklandırma, harcadıkça Allah'ın karşılığını vereceğine dair hadislerle desteklenmiştir.

أي يرزق من يشاء من خلقه ويعطيه عطاء كثيرا جزيلا بلا حصر ولا تعداد في الدنيا والآخرة كما جاء في الحديث ابن آدم أنفق أنفق عليك

Beydâvî'ye göre dünya hayatının inkârcıların gözünde süslenmesi, gerçekte Allah'ın fiili olup O'nun her şeyin yaratıcısı olmasından kaynaklanır; şeytan ve nefsanî güç ise ancak sebep/vasıta olarak süslemeye katılır. Ayrıca müfessir, müminlerle alay edenlerin Bilal, Ammar, Suheyb gibi fakir müminler olduğunu, bunların dünyayı terk edip ahirete yönelmeleri sebebiyle küçümsendiklerini belirtir. Kıyamette müttakilerin onların üstünde olması ise makam, izzet ve derece farkına işaret eder.

والمزين في الحقيقة هو الله تعالى إذ ما من شيء إلا وهو فاعله، ويدل عليه قراءة «زين» على البناء للفاعل

Kurtubî'ye göre Allah'ın kimini malca üstün kılıp kimini mahrum bırakmasında bir hikmet vardır; bu, insanların birbirine muhtaç olması ve zenginin fakirle, fakirin de zenginle sınanması içindir. Ayrıca müşriklerin dünya malıyla övünüp Bilal, Suheyb, İbn Mesud gibi fakir müminlerle alay etmelerine karşılık, Allah takva sahiplerinin kıyamet günü derece olarak onların üstünde olacağını bildirmiştir.

وأيضا ليمتحن الغني بالفقير والفقير بالغني