Bu metinde Taberî, ayetteki 'babaları zikreder gibi Allah'ı zikredin' ifadesinin arka planını açıklayan çeşitli rivayetleri aktarır. Cahiliye döneminde Araplar hac ibadetlerini tamamladıktan sonra bir araya gelip babalarının cömertlik, cesaret gibi meziyetleriyle övünürlerdi; Allah da müminlere bu övünme âdetinin yerine O'nu, babalarını andıkları gibi hatta daha fazla anmalarını emretmiştir. Taberî ayrıca 'halâk' kelimesinin dünya, din, kan akıtma veya hüccet (ahiretteki pay/delil) anlamlarına geldiğine dair farklı görüşleri de nakleder ve kendi tercihini bunlardan sonra belirtir.

كان أهل الجاهلية إذا قضوا مناسكهم بمنى قعدوا حلقا، فذكروا صنيع آبائهم في الجاهلية، وفعالهم به، يخطب خطيبهم، ويحدث محدثهم، فأمر الله عز وجل المسلمين أن يذكروا الله كذكر أهل الجاهلية آباءهم أو أشد ذكرا

Bu müfessire göre 'mesâlik' hac ibadetlerinin tamamlanmasını ifade eder ve bu bağlamda ayetteki emir, Allah'ı babalar anılırken yapılan anmadan daha şiddetli/çok anmayı gerektirir; çünkü babaların meziyetleri sınırlı iken Allah'ın kemal sıfatları sınırsızdır. Ayrıca 'menâsik' kelimesinin hem hacca dair ibadetler hem de ibadet mahalleri anlamına gelebileceği, İbn Abbas'tan gelen bir rivayete göre de bu zikrin Allah rızası için gazaplanmanın babaya duyulan gazaptan daha şiddetli olması gerektiği şeklinde yorumlanabileceği belirtiliyor.

معناه : بل أشد ذكرا ، وذلك لأن مفاخر آبائهم كانت قليلة ، أما صفات الكمال لله عز وجل فهي غير متناهية ، فيجب أن يكون اشتغالهم بذكر صفات الكمال في حق الله تعالى أشد من اشتغالهم بذكر مفاخر آبائهم

Kurtubî'ye göre ayetteki 'mensek' kelimesi haccın ibadetlerini ve kurban kesme işlemlerini ifade eder; Araplar cahiliye döneminde hac bittiğinde cemre yanında durup babalarının şan ve cömertliğiyle övünürler, atalarının nimetlerini isterlerdi, ayet bu âdeti terk edip Allah'ı daha çok zikretmeyi emretmek için inmiştir. Diğer bir görüşe göre ise ayetteki zikir, çocukların anne-babalarına sığınması gibi Allah'a sığınmayı, yahut Allah'a taşkın bir sevgi ve tazimle bağlanmayı ifade eder.

كانت عادة العرب إذا قضت حجها تقف عند الجمرة فتفاخر بالآباء وتذكر أيام أسلافها من بسالة وكرم وغير ذلك حتى أن الواحد منهم ليقول : اللهم إن أبي كان عظيم القبة عظيم الجفنة كثير المال فأعطني مثل ما أعطيته فلا يذكر غير أبيه فنزلت الآية ليلزموا أنفسهم ذكر الله أكثر من التزامهم ذكر آبائهم أيام الجاهلية

Beydâvî'ye göre hac ibadetleri bittikten sonra Allah'ı zikretmek, Arapların babalarını anıp onlarla övünme âdetlerindeki yoğunluk ve ısrar gibi çokça ve yoğun bir şekilde yapılmalıdır. 'Ya da daha şiddetli bir zikir' ifadesi için dilbilimsel olarak birkaç farklı îrab ve takdir imkânı sunar; anlam olarak Allah'ı babalardan bahsetmekten daha fazla anmaya çağrıyı ifade eder. Ayrıca insanların zikirde ikiye ayrıldığını belirtir: sadece dünyayı isteyen az zikredenler ve her iki dünyanın hayrını isteyen çok zikredenler; asıl maksat zikri çoğaltmaya teşviktir.

وكانت العرب إذا قضوا مناسكهم وقفوا بمنى بين المسجد والجبل فيذكرون مفاخر آبائهم ومحاسن أيامهم

İbn Kesîr'e göre bu ifade, cahiliye insanlarının hac mevsiminde toplanıp babalarının cömertliği, diyet ödemesi gibi övünçlerini anmalarına karşılık, müminlerin haccın ardından çocuğun anne-babasını andığı gibi Allah'ı çokça zikretmelerini emretmektedir. Farklı tabiîn ve müfessirlerden nakledilen görüşler bu anlam etrafında birleşmektedir. Metnin sonunda ayetteki 'ذكرا' kelimesinin temyiz olarak nasb edildiği ve 'أو'nun burada haberde benzerliği pekiştirmek için kullanıldığı belirtilir.

كان أهل الجاهلية يقفون في الموسم فيقول الرجل منهم كان أبي يطعم ويحمل الحمالات ويحمل الديات