Taberî, üç günlük orucun son gününün Arefe günü olduğu görüşünü, Hakem, İbrahim, İbn Ömer ve Ubeyd b. Umeyr'den nakledilen farklı rivayetlerle aktarır; kimi âlimler bu üç günün teşrik günleri olduğunu söylerken, tercih ettiği görüş 'terviye'den önceki gün, terviye günü ve Arefe günüdür. Ayrıca on günün (üç+yedi) 'tam on gün' ifadesiyle anılmasının, bunların eksiksiz yerine getirilmesinin emredildiği anlamına geldiğini belirtir, çünkü ayet haber kipiyle gelmiş olsa da anlamı emirdir.

وأولى هذه الأقوال عندي قول من قال: معنى ذلك تلك عشرة كاملة عليكم فرضنا إكمالها. وذلك أنه جل ثناؤه قال: فمن لم يجد الهدي فعليه صيام ثلاثة أيام في الحج وسبعة إذا رجع، ثم قال: تلك عشرة أيام عليكم إكمال صومها لمتعتكم بالعمرة إلى الحج. فأخرج ذلك مخرج الخبر، ومعناه الأمر بها

Zemahşerî bu bölümde 'هوى' (heva) kelimesinin 'helak oldu' anlamına geldiğini, aslının bir dağdan düşüp helak olmak olduğunu açıklıyor. Ayrıca Resûlün emrettiği ve nehyettiği her şeye uyulması gerektiğini, bunun sadece belirli bir konuya değil genel olarak tüm emir ve yasaklara şamil olduğunu belirtiyor; ganimet/fey meselesinin de bu genel kapsama girdiğini ifade ediyor. Bunu desteklemek için İbn Mesud'un ihramlıyken elbise giyen bir adama tek bir ayeti okuyarak delil getirmesi rivayetini aktarıyor.

والأجود أن يكون عاما في كل ما أتى رسول الله صلى الله عليه وسلم ونهى عنه ، وأمر الفيء داخل في عمومه . وعن ابن مسعود رضي الله عنه : أنه لقي رجلا محرما وعليه ثيابه فقال له : انزع عنك هذا فقال الرجل : اقرأ علي في هذا آية من كتاب الله . قال : نعم ، فقرأها عليه .

Râzî'ye göre "tamamlayın" ifadesi mutlak bir emirdir; yani hac ve umreyi kemal ve tamlık vasfıyla eda edin anlamındadır, Ebû Hanîfe'nin dediği gibi sadece "başladığınız şeyi tamamlayın" şartına bağlı değildir. Bu yorum sonucunda umre, Râzî'nin mezhebine göre haccın ayrı bir farz ibadeti olarak gerekli görülür, Ebû Hanîfe'ye göre ise vacip değildir. Ayrıca 'gayr' kelimesinin istisna değil olumsuzluk (nefy) anlamında olduğu ve muztarrın hali olarak açıklandığı belirtilir.

المعنى : افعلوا الحج والعمرة على نعت الكمال والتمام والقول الثاني : وهو قول أبي حنيفة رضي الله عنه : إن هذا الأمر مشروط ، والمعنى أن من شرع فيه فليتمه

Beydâvî'ye göre 'haccı ve umreyi Allah için tamamlayın' ifadesi, bu iki ibadetin farz kılınmış menâsikini eksiksiz yerine getirmeyi ifade eder ve bu ifade, hac ile umrenin vücûbuna delalet eder. Ayrıca ihsâr, fidye, temettu' haccı, kurban ve oruç hükümleri ile ilgili Şâfiî ve Hanefî mezheplerinin farklı görüşleri detaylı biçimde aktarılmıştır; özellikle ihsârın sadece düşman engeliyle mi yoksa hastalık gibi her türlü engelle mi gerçekleşeceği, hedy kurbanının nereye ulaştığının nasıl bilineceği ve temettu'/kırân haccındaki fidye-oruç uygulamaları tartışılmıştır.

وأتموا الحج والعمرة لله أي ائتوا بهما تامين مستجمعي المناسك لوجه الله تعالى، وهو على هذا يدل على وجوبهما ويؤيده قراءة من قرأ وأقيموا الحج والعمرة لله

Kurtubî'ye göre 'حتى يبلغ الهدي محله' hitabı hem ihsar edilenleri hem de serbest olanları kapsar, ancak bazı âlimler bunun sadece ihsar edilenlere mahsus olduğunu söylemiştir; buna göre kurban kesilene kadar ihramdan çıkılmaz. Mahal (kurbanın kesileceği yer) konusunda Mâlik ve Şâfiî düşman tarafından ihsar durumunda ihsarın gerçekleştiği yeri esas alırken, Ebû Hanîfe her durumda Harem'i esas almıştır.

فالمحل في حصر العدو عند مالك والشافعي : موضع الحصر اقتداء برسول الله صلى الله عليه وسلم زمن الحديبية

İbn Kesîr, hac ve umrenin tamamlanmasına dair farklı sahabe ve tabiin görüşlerini nakleder: Ali b. Ebî Tâlib'e göre bu, haccı umreden ayrı yapmak ve hac aylarının dışında umre yapmaktır; İbn Abbas'a göre kişi ihrama girdikten sonra haccı veya umreyi tamamlayana kadar ihramdan çıkamaz. Ayrıca temettü' (mut'a) hükmünün kime ait olduğu konusunda İbn Abbas'tan Mekke ehline mut'anın haram olduğu, diğer bölge halkına ise helal olduğu rivayet edilir. İbn Cerîr ise bu konuda Şâfiî'nin görüşünü tercih ederek bunun Harem ehli ve namazda seferi sayılmayacak mesafede olanlar olduğunu belirtir.

الحج عرفة والعمرة الطواف