Bu metin, ayetteki 'sayyib' (yağmur benzetmesi) kavramının münafıkların hâlini temsil ettiğini aktarır; münafıklar zâhirde iman kelimesini söylerken (şimşek/nur), içlerinde şüphe ve dalâlet karanlığı taşırlar (zulümât). Yıldırım seslerinden korkup parmaklarını kulaklarına tıkamaları ise, Allah'ın azabından duydukları korku ve helak endişesiyle temsil edilmiştir. Taberî, ashaptan (İbn Abbas, İbn Mesud, Mücahid, Katade, Süddî vb.) nakledilen farklı ifadelerin lafızda çeşitlense de mana bakımından birbirine yakın olduğunu, hepsinin münafığın zâhirî imanını ve içindeki dalâleti anlattığını belirtir.

وهذه الأقوال التي ذكرنا عمن رويناها عنه، فإنها وإن اختلفت فيها ألفاظ قائليها متقاربات المعاني لأنها جميعا تنبئ عن أن الله ضرب الصيب لظاهر إيمان المنافق مثلا ومثل ما فيه من ظلمات بضلالته، وما فيه من ضياء برق بنور إيمانه

Zemahşerî bu metinde, semadan indirilen şeyin sadece yağmur olmasının gerekmediğini, burada kastedilenin taşlar (siccîl) olduğunu belirtir. Ona göre ifade sanki 'üzerimize siccîl yağdır' denilmek istenmiş gibidir; siccîl ise azap için işaretlenmiş taşlardır. Böylece su yerine bu taşların konulduğu bir üslup tercih edilmiştir.

كأنه يريد أن يقال : فأمطر علينا السجيل وهي الحجارة المسومة للعذاب ، فوضع الماء

Râzî'ye göre 'hazerü'l-mevt' ifadesi mef'ûlün leh olarak mansubdur, yani ölüm korkusundan dolayı anlamındadır. Ölümden korkmak zaten herkeste bulunan bir durum olduğu için, bu durumun özellikle burada zikredilmesi, o olayda ölüm sebebinin (veba salgını veya savaş emri gibi) daha yoğun olduğuna işaret eder. Ayrıca gökten indirilen şeyin bir ordu olmayıp, ateşlerini söndüren ve yurtlarını harap eden bir sayha (korkunç ses) olduğu belirtilir.

فهو منصوب لأنه مفعول له ، أي لحذر الموت ، ومعلوم أن كل أحد يحذر الموت ، فلما خص هذا الموضع بالذكر ، علم أن سبب الموت كان في تلك الواقعة أكثر ، إما لأجل غلبة الطاعون أو لأجل الأمر بالمقاتلة

Kurtubî bu bölümde birkaç farklı ayet parçasını art arda ele almaktadır: ra'd konusunda çoğunluk görüşü onun bir melek tarafından çıkarılan işitilen ses olduğunu söyler; savâık ise ra'd meleğinin öfkelendiğinde ağzından çıkan ateştir. Ayrıca 'muhît' kelimesi Allah'ın tüm mahlûkatı kudretiyle kuşattığı, kâfirleri ise ilim veya helak bakımından kuşattığı şeklinde açıklanır. Son olarak ölüp dirilen kavmin kıssasında sahih görüşün onların vebadan/tâundan kaçarken öldükleri, sonra bir peygamberin duasıyla dirildikleri rivayeti aktarılır.

قال أبن عباس ومجاهد وغيرهما : إذا اشتد غضب الرعد الذي هو الملك طار النار من فيه وهي الصواعق

İbn Kesîr'e göre bu ayette münafıkların sakınma ve tedbirleri onlara hiçbir fayda sağlamaz, çünkü Allah'ın kudreti onları kuşatmıştır ve onlar Allah'ın meşîet ve iradesi altındadırlar. Ayrıca Nur suresinde de kâfirler için iki temsil getirildiğine işaret edilir.

أي ولا يجدي عنهم حذرهم شيئا لأن الله محيط بقدرته وهم تحت مشيئته وإرادته

Beydâvî'ye göre 'ev' (أو) burada iki temsilin (yağmur ve ateş yakan kişi benzetmeleri) münafıkların durumunu tasvirde eşit derecede geçerli olduğunu, dinleyenin ikisinden dilediğiyle temsil kurmakta serbest olduğunu ifade eder; şüphede tesâvi için değildir. Sayyib (صيب) yağmur veya bulut anlamına gelebilir ve tenkiri şiddetli bir yağmur türüne işaret eder. Gökyüzünün marife gelmesi ise bulutun tüm ufukları kaplamasına delalet eder, zira semânın her bir tabakası da 'semâ' diye adlandırılır.

ومعناه أن قصة المنافقين مشبهة بهاتين القصتين، وأنهما سواء في صحة التشبيه بهما، وأنت مخير في التمثيل بهما أو بأيهما شئت