Taberî'ye göre bu ayet, Yahudi ve Hıristiyanların Hz. Peygamber'e ve ashabına 'Yahudi veya Hıristiyan olun ki hidayet bulasınız' demeleri ve dinlerinin/kitaplarının önceliğinden dolayı Allah katında daha üstün olduklarını iddia etmeleri üzerine inmiştir. Allah, Peygamberine bu iddia sahiplerine 'Allah hakkında bizimle mi tartışıyorsunuz?' diye cevap vermesini emretmekte; herkesin ancak kendi kazandığı amelle karşılık göreceğini, üstünlüğün soy, din veya kitabın kıdemine değil amele bağlı olduğunu bildirmektedir. Ayrıca müminlere, kendilerinin Allah'a ibadette hiçbir şeyi ortak koşmadıklarını (Yahudi ve Hıristiyanların aksine buzağıya veya Mesih'e taptıkları gibi) söylemeleri öğretilmektedir.

يقول الله لنبيه محمد صلى الله عليه وسلم: قل يا محمد لهؤلاء اليهود والنصارى: أتحاجوننا في الله، وتزعمون أن دينكم أفضل

Bu müfessire göre metinde ismen zikredilmeyen 'lâğîn' (boş söz söyleyenler, dil sürçmesi yapanlar) ifadesi, bağlamdaki başka bir ifadenin delaletiyle anlaşılmaktadır; yani zamir veya ilgili kelime, öncesinde geçen ibarenin işaret ettiği kişilere râcidir.

قلت : اللاغين الذين دل عليهم قوله

Bu müfessire göre ayet, kimlerin kiminle tartıştığı ve tartışmanın konusu bakımından farklı ihtimaller taşır; tartışma ya Ehl-i Kitab'ın peygamberliğin kendilerinde olmasından dolayı üstünlük iddiasıyla, ya Arap müşriklerine karşı imanda öncelik iddiasıyla, ya da genel olarak Allah'ın dini hakkında yapılan tartışmayla ilgilidir. Râzî, insanın Rabbine itiraz edemeyeceğini ve Allah'a olan nispetin ancak kulluk yoluyla olduğunu, bu nispetin ortak olduğu ama ihlasla kulluk edenlerin üstün olduğunu belirtir; bu ikinci yorumu tercih eder.

لا نسبة لكم إلى الله تعالى إلا بالعبودية ، وهذه النسبة مشتركة بيننا وبينكم ، فلم ترجحون أنفسكم علينا ، بل الترجيح من جانبنا لأنا مخلصون له في العبودية ، ولستم كذلك ، وهو المراد بقوله : { ونحن له } وهذا التأويل أقرب

Kurtubî, ayette geçen ifadeyi 'ibadette ihlas sahibi olanlar' şeklinde açıklar ve bunda bir kınama (tevbih) anlamı bulunduğunu belirtir; yani muhataplar ihlaslı olmadıkları halde kendilerinin bu konuda müslümanlardan daha hak sahibi olduğunu iddia etmektedirler. Bu bağlamda ihlasın gerçek anlamının, yapılan işi mahlûkatı gözetmekten tamamen arındırmak olduğunu açıklar ve bunu destekleyen hadis ve sûfî sözlerini nakleder.

أي مخلصون العبادة وفيه معنى التوبيخ أي ولم تخلصوا أنتم فكيف تدعون ما نحن أولى به منكم والإخلاص حقيقته تصفية الفعل عن ملاحظة المخلوقين

İbn Kesîr'e göre bu ayet, Allah'ın birliğine, O'na ihlasla yönelmeye, emirlerine uyup yasaklarından kaçınmaya davet konusunda müminlerin Ehl-i Kitap'la tartışmasını ifade eder. Müminler kendilerini hem muhataplarından hem de onların taptıklarından beri (uzak) ilan etmekte, ibadet ve yönelişte yalnızca Allah'a ihlasla bağlı olduklarını belirtmektedir. Ayrıca Allah, İbrahim ve ondan sonra zikredilen peygamberler ile esbatın Yahudilik veya Hıristiyanlık üzere olduğu iddiasını reddetmektedir.

أي نحن برآء منكم ومما تعبدون وأنتم برآء كما قال في الآية الأخرى أي نحن برآء منكم كما أنتم برآء منا ونحن له مخلصون

Beydâvî'ye göre bu ayet, Ehl-i Kitab'ın 'peygamberler bizdendir, sen de peygamber olsaydın bizden olurdun' şeklindeki iddiasına karşı bir cevaptır. Allah'ın kendilerinin de Rabbi olduğu, belirli bir kavme özgü olmadığı ve rahmetini dilediği kulunda tecelli ettirdiği; peygamberliğin ya sırf Allah'ın lütfu ya da ibadete devam ve ihlasla hazır olanlara verilen bir hak olduğu, her iki durumda da Müslümanların amellerinin ve ihlaslarının bu ikramı hak ettiği belirtilir. Metin, bu cevabın onların benimseyeceği her mezhep/görüş üzerinden onları susturucu (ifham ve tebkit) nitelikte olduğunu vurgular.

فإن كرامة النبوة إما تفضل من الله على من يشاء والكل فيه سواء، وإما إفاضة حق على المستعدين لها بالمواظبة على الطاعة والتحلي بالإخلاص