Taberî, 'kün feyekûn' ifadesinin Allah'ın bir şeyi yaratmayı murad ettiğinde onu meşakkat ve çaba olmaksızın var kıldığını anlattığını belirtir. Müfessirler arasında bu emrin kime yöneltildiği konusunda ihtilaf olduğunu aktarır: bazıları bunun sadece var olanlara yönelik mecazi bir ifade olduğunu, bazıları ise Allah'ın ezelî ilmiyle henüz var olmayan şeyleri de var olmuş gibi bilmesi sebebiyle bu hitabın câiz olduğunu söyler. Taberî kendi tercihini ise ayetin lafzının umum ifade ettiği, bunun hususa hamledilmesi için delil gerektiği yönünde ortaya koyar.

وأولى الأقوال بالصواب في قوله: أن يقال: هو عام في كل ما قضاه الله وبرأه، لأن ظاهر ذلك ظاهر عموم، وغير جائز إحالة الظاهر إلى الباطن من التأويل بغير برهان

Zemahşerî'ye göre 'kün' emrindeki 'kâne' fiili, hudûs ve vücûd anlamındaki tam (nakıs olmayan) fiildir; bir şeyin varlığını istediğimizde ona sadece 'ol' dememiz yeterlidir ve o şey hemen, hiçbir gecikme olmadan var olur. Bu ifade, Allah'ın irade ettiği şeyin varlığının hiçbir engelle karşılaşmadığını gösteren bir temsildir; tıpkı itaatkâr bir emredilenin, emredene hiç itiraz etmeden anında itaat etmesi gibidir. Buradaki asıl anlam, Allah için her mukadderatın yaratılmasının bu kolaylıkta olduğu, dolayısıyla öldükten sonra diriltmenin de O'na güç gelmeyeceğidir.

من كان التامة التي بمعنى الحدوث والوجود ، أي : إذا أردنا وجود شيء فليس إلا أن نقول له : احدث ، فهو يحدث عقيب ذلك لا يتوقف ، وهذا مثل لأن مرادا لا يمتنع عليه ، وأن وجوده عند إرادته تعالى غير متوقف

Bu müfessire göre 'kün' (ol) emri, Allah'ın yaratma iradesinin ifadesidir ve bu emirle yaratılan şey arasında herhangi bir zaman aralığı veya gecikme yoktur; bu bir teklif veya emir değil, kudretin herhangi bir mücadele ya da direnç olmaksızın doğrudan mahluk üzerinde nüfuz etmesidir. Ayrıca metinde bazı kimselerin 'kalem'i akıl veya yaratılışın aslı olan bir cevher olarak yorumladıkları, bunun rivayetlerle desteklendiği ancak bu görüşün müellifçe tartışmalı bulunduğu aktarılır.

فإنه ليس هناك أمر ولا تكليف ، بل هو مجرد نفاذ القدرة في المقدور من غير منازعة ولا مدافعة

Kurtubî'ye göre 'bedî' kelimesi, göklerin ve yerin daha önce bir örnek olmaksızın yaratıcısı ve icad edicisi anlamındadır; Allah bunları hiçbir modele dayanmadan yoktan var etmiştir. Bu vesileyle 'bid'a' kavramına geçilerek, daha önce benzeri yapılmamış her işe 'ibda' edilmiş denildiği, bid'atın da bu kökten geldiği açıklanır. Bid'atın şeriatta aslı olup olmamasına göre övülen (hasene) ve yerilen (dalâlet) bid'a olarak ikiye ayrıldığı, Hz. Ömer'in teravih namazını cemaatle kılmasının 'bid'at-ı hasene' örneği olduğu belirtilir.

وكل من أنشأ ما لم يسبق إليه قيل له مبدع ومنه أصحاب البدع وسميت البدعة بدعة لأن قائلها إبتدعها من غير فعل أو مقال إمام وفي البخاري ( ونعمت البدعة هذه ( يعني قيام رمضان الثانية كل بدعة صدرت من مخلوق فلا يجوز أن يكون لها أصل في الشرع أولا فان كان لها أصل كانت واقعة تحت عموم ما ندب الله إليه

İbn Kesîr'e göre bu ayet Allah'ın kudretinin kemalini ve saltanatının azametini beyan etmektedir; O bir şeyi takdir edip var olmasını dilediğinde, ona sadece bir kere 'ol' der ve o şey hemen, hiçbir gecikme olmaksızın O'nun dilediği şekilde meydana gelir.

فإنما يقول له كن أي مرة واحدة فيكون أي فيوجد على وفق ما أراد

Bu metne göre 'Bedî' ismi, Allah'ın gökleri ve yeri hiçbir asıl maddeden, hiçbir öncekine benzemeden yarattığını ifade eder; bu O'nun çocuk sahibi olamayacağına dair dördüncü delildir, zira baba çocuğunun maddesinin kendisinden ayrılmasıyla edilgen bir unsur (asıl) olur, Allah ise mutlak fâildir ve edilgenlikten münezzehtir. 'Küllü emri oldu' ifadesi ise beşinci delile işaret eder: evlat edinme aşamalı ve süreli bir oluşumla gerçekleşir, Allah'ın fiili ise buna ihtiyaç duymaz, emri anında ve mühletsiz gerçekleşir. Metin ayrıca bu sapkınlığın sebebini, eski şeriat sahiplerinin Allah'a 'ilk sebep' anlamında mecazen 'baba' demelerine, cahillerin bunu gerçek doğum anlamında algılamasına bağlar.

والإبداع: اختراع الشيء لا عن الشيء دفعة، وهو أليق بهذا الموضوع من الصنع الذي هو: تركيب الصور لا بالعنصر، والتكوين الذي يكون بتغيير وفي زمان غالبا.