Taberî'ye göre kâfirler (Kureyş), müminlere (Hz. Muhammed'in ashabına) ayetler okunduğunda hangi tarafın konum, geçim, mesken ve toplantı yeri bakımından daha üstün olduğunu övünerek sormuşlardır. 'el-Makam' ikamet edilen mesken, konak anlamına gelirken 'en-Nedî' meclis, toplanılan yer anlamına gelmektedir; bu ifadeler kâfirlerin dünyevi refah ve itibarlarıyla böbürlenmelerini yansıtır.

وتأويل الكلام: وإذا تتلى عليهم آياتنا بينات، قال الذين كفروا للذين آمنوا: أي الفريقين منا ومنكم أوسع عيشا، وأنعم بالا، وأفضل مسكنا، وأحسن مجلسا، وأجمع عددا وغاشية في المجلس، نحن أم أنتم؟

Kurtubî bu metinde 'مقاما' kelimesinin kıraat farklılıklarını ele almaktadır. İbn Kesîr ve diğerleri kelimeyi 'مقاما' şeklinde (mim ötreli) okumuşlar ki bu ikamet edilen yer anlamına gelir; diğerleri ise fetha ile okumuş olup bu da konak/mesken anlamındadır. Ayrıca 'makam'ın önemli işlerin görüşüldüğü yer, yani hangi tarafın daha itibarlı ve destekçisinin çok olduğu meclis anlamına geldiği de İbn Abbas'tan nakledilmiştir.

قرأ بن كثير وبن محيصن وحميد وشبل بن عباد ( مقاما ) بضم الميم وهو موضع الاقامة ويجوز أن يكون مصدرا بمعنى الاقامة الباقون ( مقاما ) بالفتح أي منزلا ومسكنا وقيل : المقام الموضع الذي يقام فيه بالأمور الجليلة أي أي الفريقين أكثر جاها وأنصارا أي مجلسا عن بن عباس

İbn Kesîr, kâfirlerin müminlere karşı 'hangi topluluk daha güzel meclise ve mala sahip' diyerek övündüklerini; bunun sebebinin, müminlerin o dönemde Erkam b. Ebî'l-Erkam'ın evi gibi gizli yerlerde toplanmalarına karşılık kendilerinin açık, kalabalık ve zengin meclislere sahip olmalarıyla övünmeleri olduğunu aktarır. Ayrıca 'makam', 'nedî', 'esas' ve 'riy' kelimelerinin tefsirinde İbn Abbas, Mücahid, Dahhâk, Hasan el-Basrî ve Mâlik gibi selef alimlerinden nakledilen farklı görüşleri (mesken, meclis, mal, elbise, eşya, görünüş/suret) bir arada zikreder.

أي أحسن منازل وأرفع دورا وأحسن نديا وهو مجتمع الرجال للحديث أي ناديهم أعمر وأكثر واردا وطارقا يعنون فكيف نكون ونحن بهذه المثابة على باطل وأولئك الذين هم مختفون مستترون في دار الأرقم بن أبي الأرقم ونحوها من الدور على الحق

Beydâvî'ye göre 'âyâtünâ beyyinât' âyetlerin lafızlarının düzgün okunuşu ve mânalarının kendiliğinden ya da Peygamber'in beyanıyla açık olması demektir. Kâfirler, apaçık âyetleri işitip onlara karşı çıkamayınca dünyevi imkânlarıyla övünmeye ve bu imkânların çokluğunu Allah katındaki üstünlüklerine delil göstermeye yönelmişlerdir; bu tutumları ise âhireti göz ardı edip yalnızca dünya hayatının zâhirini bilmelerinden kaynaklanmaktadır.

والمعنى أنهم لما سمعوا الآيات الواضحات وعجزوا عن معارضتها والدخل عليها، أخذوا في الافتخار بما لهم من حظوظ الدنيا والاستدلال بزيادة حظهم فيها على فضلهم وحسن حالهم عند الله تعالى، لقصور نظرهم على الحال وعلمهم بظاهر من الحياة الدنيا

Zemahşerî'ye göre 'nedî' kavim ileri gelenlerinin toplandığı meclisi, 'cünd' ise onların yardımcı ve destekçilerini ifade eder. Yolun 'dalâlet' ile nitelendirilmesi mecazi bir isnad (mecaz-ı isnad) örneğidir. Ayrıca bu müfessire göre, herhangi bir kavme gönderilen uyarıcıya, o kavmin Mekke halkının Hz. Peygamber'e söylediklerinin benzerini söylemesi ve ona benzer tuzaklar kurması genel bir kuraldır; onlar ahiret meselesini dünya hayatına kıyaslayarak, Allah nezdinde değerli olmasalardı rızıklandırılmayacaklarını, müminler de değersiz olmasalardı mahrum bırakılmayacaklarını düşünmüşlerdir.

ووصف السبيل بالضلال من الإسناد المجازي

Bu müfessire göre metinde 'ehakku' kelimesi iki ihtimale açıktır: birincisi kelimenin mutlak anlamda kullanılıp başka hiçbir hayrın bulunmadığını ifade etmesi, ikincisi ise tafdil (üstünlük) bildirmesidir. Tafdil anlamı da kendi içinde iki yöne ayrılır: ya müminlerin kâfirlere kıyasla daha hak sahibi olması, ya da takva kelimesinin başka bir kelimeye kıyasla üstünlüğünün kastedilmesi. Bu ikinci ihtimal, 'Zeyd ikram edilmeye layıktır, ihanete değil' türünden bir kullanım örneğiyle açıklanır.

إذ لا خير في غيره