Taberî'ye göre bu ayette geçen 'mevâlî' ifadesi Zekeriyya'nın mirasçıları olacak asabesini (yakın akrabalarını) ifade eder ve müfessirler bunun 'kelâle' (baba-oğul dışı akrabalar) manasına geldiğinde ittifak etmişlerdir. Ayrıca 'havf' kelimesinin buradaki anlamının bilinen 'endişe' korkusu olduğu, Osman b. Affan'dan nakledilen farklı bir kıraatte ise 'hıffet' (azlık) manasına geldiği belirtilir. Metin ayrıca dişil zamirin ('teraha' değil dişil form) kullanılmasının zürriyet lafzının müenneslığından kaynaklandığını, şiirsel örneklerle dilbilimsel olarak açıklar.

والموالي: هن العصبة والموالي: جمع مولى، والمولى والولي في كلام العرب واحد. وقرأت قراء الأمصار: بمعنى: الخوف الذي هو خوف الأمن.

Zemahşerî, 'min verâî' ifadesindeki 'verâ' kelimesinin farklı okuyuş ve anlam ihtimallerini tartışır. Bu ifade ya 'ölümümden sonra' anlamında olup mahzuf bir fiile taalluk eder, ya da 'mevâlî' kelimesine bağlanarak onların kendisinden sonra dini ikame etmede aciz kalıp azaldıklarını ifade eder. Osman, Muhammed b. Ali ve Ali b. Hüseyin'in kıraatine göre ise iki anlam mümkündür: mevâlînin zayıflığı ya kendisinden sonraki döneme ya da önündeki (hayattaki) döneme atfen anlaşılabilir. 'Min ledünke' ifadesi ise istenen velinin Allah katından, hoşnut olunan bir veli olmasını pekiştirir.

أو بمعنى الولاية في الموالي : أي خفت فعل الموالي وهو تبديلهم وسوء خلافتهم من ورائي . أو خفت الذين يلون الأمر من ورائي

Bu metinde Zekeriyya (a.s.)'ın duasındaki 'mevâlî' (varisler) kelimesinin anlamı ve 'ورائي' ile 'خفت' kelimelerinin farklı kıraatlerine göre yorumu ele alınmaktadır. Râzî'ye göre Zekeriyya'nın korkusu, kendisinden sonra dini ayakta tutacak kimsenin bulunmaması ya da mirasının/mülkünün ehil olmayan kimselere geçmesi ihtimaliyle ilgilidir; bu bağlamda 'mevâlî' farklı âlimlerce varis, asabe, amcaoğulları veya nâsır olarak yorumlanmıştır. Ayrıca miras kelimesinin mal mı, nübüvvet mi yoksa ilim mi olduğu konusunda da farklı görüşler nakledilmiştir.

اختلفوا في خوفه من الموالي فقال بعضهم : خافهم على إفساد الدين ، وقال بعضهم بل خاف أن ينتهي أمره إليهم بعد موته في مال وغيره

İbn Kesîr, 'el-mevâlî' kelimesinin kıraat farklılıklarını aktarır ve müfessirlerin çoğunluğuna göre bunun 'asabe/akrabalar' anlamına geldiğini belirtir. Zekeriya'nın (a.s.) korkusunun sebebinin, kendisinden sonra akrabalarının insanları kötü yönetmesinden endişe etmesi olduğunu, mal mirasından değil nübüvvet mirasından kaygı duyduğunu açıklar. Bu bağlamda Hz. Peygamber'in 'nebiler miras bırakmaz' hadisini delil getirerek, ayetin mal mirasıyla ilgili olmadığı sonucuna varır.

وعلى القراءة الأولى [ وجه خوفه ] أنه خشى أن يتصرفوا من بعده في الناس تصرفا سيئا فسأل الله ولدا يكون نبيا من بعده ليسوسهم بنبوته ما يوحى إليه فأجيب في ذلك لا أنه خشى من وراثتهم له ماله

Beydâvî'ye göre Zekeriyya'nın 'mevâlî'den (arkasından gelecek kavim/akrabalar) korkması, bunların İsrail oğullarının kötüleri olan amcaoğulları olmasından ve onların ümmet üzerindeki hilafeti/dini iyi idare edememelerinden, dini değiştirmelerinden kaynaklanmaktadır. İstenen mirasın mal mirası olmadığı, peygamberlerin mal bırakmadığı, burada kastedilenin şeriat ve ilim mirası olduğu belirtilir; bir başka görüşe göre ise 'yerisni' ile hibrelik (dini reislik), 'yeris min âli Ya'kûb' ile de mülk/krallık kastedilmiştir.

يعني بني عمه وكانوا أشرار بني إسرائيل، فخاف أن لا يحسنوا خلافته على أمته ويبدلوا عليهم دينهم.

Kurtubî'ye göre Zekeriya (as) mirasçı olarak evlat istemiş, ancak açıkça çocuk talep etmemiştir; çünkü kendisi yaşlılığı ve karısının kısırlığı sebebiyle çocuk sahibi olamayacağına ihtimal vermekteydi. Ayette geçen 'mevalî' kelimesi bağlamında Süleyman'ın Davud'dan mal değil, ilim ve hikmet miras aldığı, aynı şekilde Yahya'nın da Yakup soyundan mal değil ilim ve nübüvvet miras aldığı belirtilir. Bu görüşe göre asıl korku, dinin zayi olması ve mirası malı bakımından değil dini temsil bakımından üstlenecek birinin bulunmamasıydı.

وإنما ورث منه الحكمة والعلم وكذلك ورث يحيى من آل يعقوب