Zemahşerî bu bölümde 'hamiئة' ve 'hâmiye' kıraatlerini ele alır; her iki kıraatin de sahih rivayetlere dayandığını, Hz. Peygamber'in Ebu Zer'e güneşin batışını 'ayn hâmiye' (sıcak pınar) olarak tarif ettiğini, İbn Abbas'ın ise 'hamiئة' (çamurlu pınar) okuduğunu aktarır. Bu iki anlam arasında çelişki olmadığını, pınarın hem sıcak hem çamurlu olabileceğini belirtir. Ayrıca Zülkarneyn'in kâfir bir kavimle karşılaşınca Allah'ın onu öldürme ile İslam'a davet etme arasında serbest bıraktığını, onun daveti ve gönüllerini kazanma çabasını tercih ettiğini aktarır.

ولا تنافي بين الحمئة والحامية ، فجائز أن تكون العين جامعته للوصفين جميعا

Bu metin ayetteki 'esbâb' kelimesinin göklere ulaşan yollar/vasıtalar anlamına geldiğini, 'göklerin sebepleri' ifadesinin ise göklerin kapıları demek olduğunu belirtir; çünkü göğe varmak oraya girmekle olur. Ayrıca Allah'ın Zülkarneyn'e her şeyin sebebini verdiği, o da bir şey istediğinde kendisini ona ulaştıracak ve yaklaştıracak bir sebebe tâbi olduğu ifade edilir.

أي طريقا ، وأسباب السموات : أبوابها لأن الوصول إلى السماء يكون بدخولها

İbn Kesîr, 'sebeb' kelimesinin tefsirinde farklı selef müfessirlerinin görüşlerini nakletmektedir; Mücahid bunu doğu ile batı arasındaki yol/menzil olarak açıklamış, Katade yerin menzillerini ve alametlerini takip etme şeklinde yorumlamış, Dahhak 'menziller' demiş, Said b. Cübeyr, İkrime, Ubeyd b. Ya'lâ ve Süddî bunu 'ilim' olarak açıklamış, Mutarrif ise daha önceden var olan alamet ve izler olduğunu belirtmiştir.

وقال مجاهد منزلا وطريقا ما بين المشرق والمغرب وفي رواية عن مجاهد ( سببا ) قال طريقا في الأرض وقال قتادة أن أتبع منازل الأرض ومعالمها

Bu müfessire göre Zülkarneyn güneşin battığı yere ulaşmak için bir sebep/vesile edinmiş ve batış yerine ulaştığında güneşi çamurlu bir suda batıyormuş gibi görmüştür; bu görüntü onun okyanus sahiline ulaşıp gözünün önünde sudan başka bir şey görmemesinden kaynaklanmıştır. Orada bulduğu kavim kâfir olup, Allah onu bu kavmi cezalandırma veya iman ve şeriat öğreterek onlara iyilik etme arasında muhayyer kılmıştır.

ولعله بلغ ساحل المحيط فرآها كذلك إذ لم يكن في مطمح بصره غير الماء ولذلك قال وجدها تغرب ولم يقل كانت تغرب

Taberî, 'فاتبع' kelimesinin okunuşunda kıraat farklılıklarını değerlendirir. Medine ve Basra kıraat imamlarının 'وصل الألف وتشديد التاء' ile okuyup 'sülûk etti, yürüdü' anlamını verdiğini, Kûfe kıraat imamlarının ise hemzeli ve tahfifli okuyarak 'ulaştı' anlamını verdiğini aktarır. Kendisi, ayetin Zülkarneyn'in kendisine imkan verilen yerde yürüyüşünü haber verdiğini, sebebe ulaşmasını değil, bu yüzden birinci kıraati (فاتبع - vasl ile) doğruya daha yakın bulur. Ayrıca 'سبب' kelimesinin müfessirler (İbn Abbas, Mücahid, Katade, İbn Zeyd) tarafında 'menzil' ve 'yol' olarak tefsir edildiğini rivayetlerle aktarır.

وأولى القراءتين في ذلك بالصواب: قراءة من قرأ: «فاتبع» بوصل الألف

Kurtubî bu metinde 'فأتبع سببا' ifadesindeki 'أتبع' kelimesinin kıraat farklılıklarını aktarır. İbn Amir, Asım, Hamza ve Kisâî hemzeyi kat' ile (أتبع), Medine ve Ebû Amr ise vasl ile (اتبع) okumuştur. Ebû Ubeyd, Kûfe kıraatini tercih etmiş, çünkü bu kelimenin 'yürümek' anlamındaki 'sebep izleme' fiiliyle ilgili olduğunu belirtmiştir.

قال النحاس : واختار أبو عبيد قراءة أهل الكوفة