Taberî'ye göre ayet, Allah'ı inkâr edip melekleri ve Mesih'i tanrı edinen kâfirlerin, tapındıkları bu kulları -melekler ve İsa- kendilerine dost ve yardımcı edinebileceklerini zannettiklerini soru şeklinde reddetmektedir. Oysa gerçekte bu kullar (melekler ve İsa), onları kendilerine dost edinen kâfirlere düşmandırlar, çünkü kendileri Allah'ın kullarıdır ve kâfirlere veli olmamışlardır.

أفظن الذين كفروا بالله من عبدة الملائكة والمسيح، أن يتخذوا عبادي الذين عبدوهم من دون الله أولياء، يقول كلا بل هم لهم أعداء

Zemahşerî'ye göre bu ayette 'evliya' edinilenlerin melekler olduğu belirtilmekte, ayrıca kâfirlerin bu şekilde meleklerin (veya kendilerine ilah edindikleri şeylerin) kendilerine dost/yardımcı olacağını sanmalarının geçersizliği vurgulanmaktadır. Onların bu zannı, kendilerinden nakledilen iddiaya (evliya edinme iddiasına) bir cevap niteliğindedir.

يعني : أنهم لا يكونون لهم أولياء ، كما حكى عنهم

Râzî bu ayeti, kâfirlerin taptıkları şeylerden fayda umma zannının bir tevbih sorusu olduğunu belirterek açıklar. Ardından 'حسب' kelimesinin farklı kıraatlerini (sükûn ile veya fiil olarak) ele alarak cümle yapısındaki değişiklikleri ve anlam farklarını gösterir. Son olarak 'العباد' ifadesinin kime işaret ettiği konusunda üç görüş (İsa ve melekler, şeytanlar, putlar) ile 'النزل' kelimesinin iki anlamını (mekân/konak veya misafire ikram edilen şey) nakleder.

والمراد أفظنوا أنهم ينتفعون بما عبدوه مع إعراضهم عن تدبر الآيات وتمردهم عن قبول أمره وأمر رسوله وهو استفهام على سبيل التوبيخ

Kurtubî, ayetteki 'ehasibe' kelimesinin 'zanettiler' anlamına geldiğini belirtir; ayrıca bazı kıraat imamlarının bu kelimeyi 'ehasbe' şeklinde okuduğunu ve bunun 'onlara yetti/kâfi geldi' manasına geldiğini nakleder. Buna göre İsa, melekler ve Uzeyr'in (ilah edinilmeleri) onlara yetmiş ve Allah onları cezalandırmamış anlamı çıkar, ancak cümlede bir hazif (eksiltme) bulunduğunu ifade eder. Zeccâc'ın görüşü olarak da manayı 'onlar bunun kendilerine fayda vereceğini mi zannettiler' şeklinde açıkladığını aktarır.

أي ظن وقرأ علي وعكرمة ومجاهد وبن محيصن ( أفحسب ) بإسكان السين وضم الباء أي كفاهم يعني عيسى والملائكة وعزيرا ولا أعاقبهم ففي الكلام حذف وقال الزجاج : المعنى أفحسبوا أن ينفعهم ذلك

Bu müfessire göre ayette geçen ifade, o kişilerin bu davranışın kendileri için uygun ve yararlı olacağına inanıp bunu böyle addetmelerini anlatmaktadır. Yani söz konusu tutum, onların bir kanaat ve inancı olarak sunulmaktadır.

أي أعتقدوا أنهم يصلح لهم ذلك وينتفعون به

Beydâvî'ye göre ayetteki istifham inkâr amaçlıdır; kâfirlerin, kendisinden başka melekleri ve Mesih'i veliler/tanrılar olarak edinmelerinin faydalı ya da azaptan kurtarıcı olacağını zannetmeleri kınanmaktadır. 'أفحسب' kıraatine göre ise anlam, kâfirlerin kurtuluş için bu edinmenin kendilerine yeteceğini sanmalarıdır. Cehennemin onlara 'nüzül' olarak hazırlanması ifadesinde alay (tehekküm) ve bunun ardında çok daha büyük azabın bulunduğuna işaret vardır.

كفروا أفظنوا والاستفهام للإنكار. أن يتخذوا عبادي اتخاذهم الملائكة والمسيح. من دوني أولياء معبودين نافعهم، أو لا أعذبهم به فحذف المفعول الثاني كما يحذف الخبر للقرينة