Bu müfessire göre metinde iki farklı nebi vasfı arasında bir ayrım yapılmaktadır: Allah Musa ile bizzat konuşmuş (kelâm), Muhammed ise bütün insanlığa gönderilmiş bir elçi olarak tavsif edilmiştir. Böylece her peygamberin kendine özgü bir üstünlük vasfıyla anıldığı belirtilmektedir.

كلم الله موسى وأرسل محمدا إلى الناس كافة

Bu kısa metin, ilgili ayette Hz. Peygamber'e (s.a.v.) bir üstün kılma (tafdîl) işareti bulunduğunu belirtir; metin bu hükmü çok kısa bir ifadeyle aktarmakta, ayrıntılı açıklama içermemektedir.

إشارة إلى تفضيل رسول الله صلى الله عليه وسلم وقوله

Bu müfessire göre âyetin öncesiyle bağlantısı, peygamberlerin bile Allah'tan başkasına ibadet etmediği ve vesileyi ancak O'na aradığı hususudur; buna göre insanlar da onlara uyarak Allah'tan başkasına tapmamalıdır. Metinde ayrıca bu ifadenin meleklere değil peygamberlere yakışır olduğu iddiasına karşı, meleklerin de günah işlemeleri farz edilse Allah'ın azabından korkacakları belirtilerek itiraz edilmektedir.

الملائكة يخافون عذاب الله لو أقدموا على الذنب والدليل عليه قوله تعالى

Kurtubî'ye göre bu ifade, Allah'ın 'رَبُّكُمْ أَعْلَمُ بِكُمْ' sözünden sonra tekrar edilmiş, böylece O'nun insanları yaratan olduğu ve onları ahlâk, suret, hal ve mal bakımından farklı kıldığı vurgulanmıştır. Yaratanın yarattığını bilmemesi düşünülemeyeceğinden, aynı şekilde peygamberlerin de bazısının bazısına üstün kılınması Allah'ın onların halini bilmesinden kaynaklanmaktadır.

أعاد بعد أن قال : ربكم أعلم بكم ليبين أنه خالقهم وأنه جعلهم مختلفين في أخلاقهم وصورهم وأحوالهم ومالهم ألا يعلم من خلق وكذا النبيون فضل بعضهم على بعض عن علم منه بحالهم

Bu kısa ifade, İbn Kesîr'in ilgili ayeti başka bir ayetle karşılaştırarak açıklama yöntemine bir geçiş cümlesidir; müfessir burada ele aldığı ayetin anlamını desteklemek veya benzer bir hükmü göstermek için Kur'an'dan başka bir ayete atıfta bulunmaktadır. Metin parçası tek başına tam bir görüş içermediğinden, bağlantılı olduğu ayetin içeriği bu cümlenin devamında verilmektedir.

وكما قال تعالى

Beydâvî'ye göre Allah'ın göklerde ve yerde olanları en iyi bilmesi, peygamberler arasında dilediğini seçip üstün kılmasının gerekçesidir; bu, Kureyş'in Ebu Talib'in yetimi bir kişinin peygamber olmasını ve fakir kimselerin ona tabi olmasını kabullenememesine bir cevaptır. Peygamberler arası üstünlük mal ve taraftar çokluğuyla değil, nefsani faziletler ve cismani bağlardan uzaklaşma iledir; Davud'un şerefi de saltanatından değil kendisine vahyedilen kitaptandır. Bir görüşe göre bu ayet Hz. Peygamber'in üstünlüğüne işaret eder, çünkü o peygamberlerin sonuncusu ve ümmeti en hayırlı ümmettir; Zebur'da yazılı olan 'yeryüzüne salih kullarım varis olacak' ifadesi buna delildir.

وهو رد لاستبعاد قريش أن يكون يتيم أبي طالب نبيا، وأن يكون العراة الجوع أصحابه. ولقد فضلنا بعض النبيين على بعض بالفضائل النفسانية والتبري عن العلائق الجسمانية، لا بكثرة الأموال والأتباع حتى داود عليه السلام فإن شرفه بما أوحى إليه من الكتاب لا بما أوتيه من الملك.