Zemahşerî'ye göre ayet, insanların içlerinde ana-babaya iyilik etme, onlara saygı gösterme niyeti taşımasına rağmen, öfke anında, sıkıntı hâlinde veya İslam gayretinden kaynaklanan bir hamiyetle onlara eziyet edecek bir kusur işlemesi ve ardından tövbe edip Allah'a yönelmesi durumunu anlatır; Allah bu tövbe edenler için Gafûr'dur. Ayrıca bu hükmün özel olarak anne-babaya karşı işlenen kusurla sınırlı olmayıp, tövbe edilen her türlü günahı kapsayacak şekilde genel olabileceği de belirtilir.

ثم فرطت منكم في حال الغضب ، وعند حرج الصدر وما لا يخلو منه البشر ، أو لحمية الإسلام هنة تؤدي إلى أذاهما ، ثم أنبتم إلى الله واستغفرتم منها ، فإن الله غفور للتوابين

Râzî'ye göre bu ayet, Allah'ın kulların içlerinde gizledikleri ihlas veya ihlassızlığı bildiğini, hatta bu konuda kulların kendilerinden daha bilgili olduğunu ifade eder. Kalplerinde fesat bulunmayıp Allah'a dönük olanlar 'evvâb' olarak nitelenir ve Allah'ın bunlara mağfiret vaadi vardır. Bu, özellikle ana-babaya karşı nadiren ortaya çıkan bir kusurun, isyan kastı taşımayıp beşerî tabiattan kaynaklanması halinde bağışlanabileceğine işaret eder.

والأواب هو الذي من عادته وديدنه الرجوع إلى أمر الله تعالى والالتجاء إلى فضله ولا يلتجىء إلى شفاعة شفيع كما يفعله المشركون الذين يعبدون من دون الله جمادا يزعمون أنه يشفع لهم

Kurtubî'ye göre 'gafûrâ' ile bağışlanan şey, ebeveyne karşı istenmeyen bir taşkınlık, ani bir hata veya sürçmedir; kişi bunu kasten yapmaz ve içindeki ana-babaya iyilik niyeti sadıksa Allah bu tür ani hataları bağışlar. 'Evvâb' kelimesi hakkında ise İbn Abbas, Said b. Müseyyeb, Ubeyd b. Umeyr ve Avn el-Ukaylî'den farklı rivayetler nakledilmiş; bunlar tövbeyi tekrar edeni, günahını hatırlayıp istiğfar edeni veya kuşluk namazı kılanı 'evvâb' olarak tanımlamaktadır. Kurtubî bu görüşlerin birbirine yakın olduğunu belirtir ve kelimenin aslının 'geri dönmek' anlamındaki 'âbe yeûbu' kökünden geldiğini açıklar.

قال بن عباس رضي الله عنه : الأواب : الحفيظ الذي إذا ذكر خطاياه استغفر منها وقال عبيد بن عمير : هم الذين يذكرون ذنوبهم في الخلاء ثم يستغفرون الله عز وجل وهذه الأقوال متقاربة

İbn Kesîr, 'evvâb' (kendine dönen/tövbekâr) kelimesinin tefsirinde sahabe ve tabiinden pek çok farklı görüş nakleder: namaz kılanlar, tesbih edenler, itaatkâr muhsinler, akşam-yatsı arası namaz kılanlar, kuşluk namazı kılanlar, günah işleyip tekrar tövbe edenler, hayra dönenler, günahını hatırlayıp yalnızken Allah'tan mağfiret dileyenler gibi. İbn Cerîr'in de desteklediği ve İbn Kesîr'in doğru bulduğu görüş, evvâbın günahtan tövbe eden, Allah'ın sevmediği şeyden sevdiği ve razı olduğu şeye, isyandan itaate dönen kişi olduğudur.

قال ابن جرير والأولى في ذلك قول من قال هو التائب من الذنب الرجاع من المعصية إلى الطاعة مما يكره الله إلى ما يحبه ويرضاه وهذا الذي قاله هو الصواب لأن الأواب مشتق من الأوب وهو الرجوع يقال آب فلان إذا رجع

Bu müfessire göre ayet, kişinin ana-babasına yönelik iyilik kastını ve onlara gerekli tazimi içinde saklamasıyla ilgilidir; bu aynı zamanda kalbinde onlara karşı bir hoşnutsuzluk veya ağırlık duyanlar için bir tehdit anlamı taşır. Salih olanlar için, onların sıkıntı anında ana-babaya karşı gösterdikleri kusur veya eziyetten dolayı Allah'ın çok tövbe edenleri bağışlayıcı olduğu vurgulanır ki bu büyük bir teşdiddir (ağır bir uyarıdır). Bu bağışlamanın her tövbe eden için genel olabileceği, hatta ana-babasına karşı işlediği günahtan tövbe eden kişiyi de kapsayabileceği belirtilir.

إن تكونوا صالحين قاصدين للصلاح. فإنه كان للأوابين للتوابين. غفورا ما فرط منهم عند حرج الصدر من أذية أو تقصير، وفيه تشديد عظيم، ويجوز أن يكون عاما لكل تائب

Bu müfessire göre ayet, insanların ana-babalarına karşı içlerinde taşıdıkları düşünceleri -ister onlara saygı ve iyilik niyeti, ister hafife alma ve isyan niyeti olsun- Allah'ın bildiğini ifade eder. Kişi ana-babasına karşı bir kusur veya zaafiyet göstermiş olsa bile, niyetini düzeltip Allah'a itaat ederse, Allah tövbe edenler ve pişmanlık duyanlar için Ğafûr'dur.

فإنه كان للأوابين بعد الزلة، والتائبين بعد الهفوة غفورا لهم