Zemahşerî'ye göre insan, gazap anında kendisine, ailesine ve malına şer ile dua eder; tıpkı hayır ile dua ettiği gibi. Kalbine gelen her şeyi acele isteyip düşünüp taşınmadan davranan bir varlıktır. Ayrıca 'insan' kelimesiyle kâfirin kastedilmiş olabileceğini, onun alay yollu azabı istemesinin ve hayır istediği gibi acele etmesinin de mümkün olduğunu belirtir.

أي : ويدعو الله عند غضبه بالشر على نفسه وأهله وماله ، كما يدعوه لهم بالخير ، كقوله : يتسرع إلى طلب كل ما يقع في قلبه ويخطر بباله ، لا يتأنى فيه تأني المتبصر

Bu ayet, insanın Kur'an gibi büyük bir nimet verildikten sonra bile şerri hayır gibi acele istemesini konu alır. Râzî 'insan' kelimesinin kime işaret ettiği konusunda iki görüş nakleder: bazılarına göre Hz. Âdem'dir (ruhun bedenine ulaşıp ayağa kalkmaya çalışırken acele etmesi olayına dayanır), bazılarına göre ise bütün insan cinsidir çünkü hiç kimse acelecilikten hali değildir. Râzî, Âdem'e hamledilse bile sonuçta bunun insan türünün genel bir vasfına işaret edeceğini, dolayısıyla iki görüşün de aynı noktaya çıktığını belirtir.

والقول الثاني : أنه محمول على الجنس ، لأن أحدا من الناس لا يعرى عن عجلة ، ولو تركها لكان تركها أصلح له في الدين والدنيا

Kurtubî, ayette geçen 'insanın acele ile hayır ister gibi kötülük istemesi' ifadesine dair birden fazla görüş nakleder: İbn Abbas'a göre bu, insanın sıkıntı anında kendisine veya çocuğuna karşı yaptığı, kabul edilmesini istemediği dua ('Allahım onu helak et' gibi); Allah bunu kabul etmez, çünkü kulunu bundan lütfuyla korur. Bir başka görüşe göre ayet Nadr b. Hâris hakkında inmiştir, o kendi üzerine taş yağmasını istemiştir. Ayrıca insanın yaratılışındaki 'acelecilik' tabiatına, hatta Âdem'in ruhun bedenine tam yerleşmesinden önce ayağa kalkmaya çalışmasına işaret eden rivayetler de zikredilmiştir.

قال بن عباس وغيره : هو دعاء الرجل على نفسه وولده عند الضجر بما لا يحب أن يستجاب له : اللهم أهلكه ونحوه أي كدعائه ربه أن يهب له العافية فلو استجاب الله دعاءه على نفسه بالشر هلك لكن بفضله لا يستجيب له في ذلك

İbn Kesîr, Selmân el-Fârisî ve İbn Abbas'tan gelen rivayete dayanarak Âdem'in yaratılış sürecini anlatır: Ruh önce başına ulaşmış, beyne varınca aksırmış, gözlerine varınca gözlerini açmış, henüz ayaklarına ulaşmadan kalkmaya çalışmış ve acele edilmesini istemiştir. Ayrıca bu olayın cuma günü gündüzün son saatlerinde gerçekleştiğine dair Ebu Hüreyre rivayetiyle desteklenen bir görüş nakleder. Metin ayrıca meleklerin secdesi, İblis'in kibri ve Âdem'e isimlerin öğretilmesi konularını da bu bağlamda ele alır.

وقد ذكر سلمان الفارسي وابن عباس ههنا قصة آدم عليه السلام حين هم بالنهوض قائما قبل أن تصل الروح إلى رجليه وذلك أنه جاءته النفخة من قبل رأسه فلما وصلت إلى دماغه عطس فقال الحمد لله يرحمك ربك يا آدم

Beydâvî'ye göre bu ayet, insanın öfke anında kendisine, ailesine ve malına karşı şer duasında bulunmasını, hayır zannettiği şeyi de bazen aslında şer olmasına rağmen dua etmesini konu edinir. İnsan aceleci bir tabiata sahip olduğu için aklına gelen her şeye hemen yönelir, sonucunu düşünmez. Bazı görüşlere göre burada kastedilen Hz. Âdem'dir; diğer bir görüşe göre ise kâfirin alay ederek azabın çabuklaştırılmasını istemesi kastedilmektedir.

وكان الإنسان عجولا يسارع إلى كل ما يخطر بباله لا ينظر عاقبته.

Taberî, insanın 'aceleci' oluşuyla ilgili ayeti iki farklı görüşle açıklar: Mücahid ve diğerlerine göre bu, insanın kendi kötülüğüne dua ederken, hoşlanmadığı bir şeyin kabul edilmesinden çekinmemesi, yani şerde acele etmesidir. Diğer bir görüşe göre ise bu, Âdem'in ruh henüz tüm bedenine yayılmadan ayağa kalkmaya çalışmasındaki aceleciliğine işaret eder ve evlatları da bu aceleciliği ondan miras almıştır.

ذلك دعاء الإنسان بالشر على ولده وعلى امرأته، فيعجل: فيدعو عليه، ولا يحب أن يصيبه