Taberî'ye göre Allah, geçmiş her ümmete de günümüzdeki gibi peygamberler göndermiştir; bu peygamberlerin ortak çağrısı yalnızca Allah'a kulluk edip O'na şirk koşmamak, ibadeti O'na has kılmak ve şeytandan uzak durmaktır. Ümmetlerin bir kısmı hidayete ulaşıp peygamberlerini tasdik ederek kurtuluşa ermiş, diğer kısmı ise sapıklığı hak ederek küfre sapmış ve tağuta uymuş, bunun sonucunda Allah'ın azabına uğramıştır.

يقول تعالى ذكره: ولقد بعثنا أيها الناس في كل أمة سلفت قبلكم رسولا كما بعثنا فيكم بأن اعبدوا الله وحده لا شريك له وأفردوا له الطاعة وأخلصوا له العبادة

Zemahşerî'ye göre bu ifade, Allah'ın bazı kullarına lütfetmesinin, onları hayır ehli olarak bilmesinden kaynaklandığını; buna karşılık bazılarına yardımı ve desteği kesip bırakmasının da onları küfür üzere kararlı, kendisinden hiçbir hayır gelmeyecek kimseler olarak bilmesinden ileri geldiğini ifade eder. Ayrıca peygamberin gönderilme amacı, insanların ihtilaf ettikleri hususları açıklığa kavuşturmak ve onların ondan önce sapkınlık içinde olup Allah'a yalan iftira ettiklerini ortaya koymaktır.

لأنه عرفه مصمما على الكفر لا يأتي منه خير ( النحل : 36 ) أي بعثناه ليبين لهم ما اختلفوا فيه ، وأنهم كانوا على الضلالة قبله ، مفترين على الله الكذب

Bu müfessire göre ayet, Allah'ın tüm ümmetlere iman ile emredip küfürden nehyettiğini, buna rağmen bazılarını hidayete bazılarını da dalalete sevk ettiğini gösterir. Bu durum, emrin (ve nehyin) genel olmasına karşın iradenin/dilemenin bazı kimselere has kılınmasının delilidir; yani Allah bir şeyi emredebilir fakat onu irade etmeyebilir, ya da bir şeyden nehyedip onu irade edebilir. Râzî bunu Mu'tezile'nin emir ile iradenin birbirine denk (mutabık) olduğu görüşüne karşı kendi mezhebinin (Ehl-i Sünnet/Eşarî) delili olarak sunar.

وهذا يدل على أن أمر الله تعالى لا يوافق إرادته ، بل قد يأمر بالشيء ولا يريده وينهى عن الشيء ويريده كما هو مذهبنا . والحاصل أن المعتزلة يقولون : الأمر والإرادة متطابقان أما العلم والإرادة فقد يختلفان ، ولفظ هذه الآية صريح في قولنا وهو أن الأمر بالإيمان عام في حق الكل أما إرادة الإيمان فخاصة بالبعض دون البعض .

Bu müfessire göre ayet, Allah'tan başka ibadet edilen her şeyin (şeytan, kâhin, put ve dalalete çağıran her şey) terk edilmesini emretmektedir. Kurtubî, 'dalaleti hak etmiş olan kimse' ifadesini, kişinin küfür üzere ölmesine kadar geçerli olan Allah'ın önceden takdir ettiği kaza ile açıklar. Bu yorum aynı zamanda Kaderiyye mezhebinin, Allah'ın bütün insanları hidayete erdirdiği ve tevfik verdiği iddiasını reddetmek için delil olarak kullanılmaktadır.

وهذا يرد على القدرية لأنهم زعموا أن الله هدى الناس كلهم ووفقهم للهدى والله تعالى يقول : فمنهم من هدى الله ومنهم من حقت عليه الضلالة

İbn Kesîr, Allah'a kulluk hakkının en yüce ve en büyük hak olduğunu, bunu takiben anne-babaya karşı olan hakkın geldiğini ve bu nedenle Allah'ın kendi hakkıyla ebeveyn hakkını birlikte zikrettiğini belirtir. Ayrıca farklı şeriatların emir ve yasaklarda birbirinden ayrıldığını, bir şeyin bir şeriatta haram olup diğerinde helal olabileceğini, bunun Allah'ın hikmetine bağlı olduğunu açıklar. Nihayetinde tüm peygamberlerin tek ortak mesajının yalnızca Allah'a kulluk çağrısı olduğunu ve fıtratın da bunu doğruladığını vurgular.

وهذا هو أعلى الحقوق وأعظمها وهو حق الله تبارك وتعالى أن يعبد وحده لا شريك له ثم بعده حق المخلوقين وآكدهم وأولاهم بذلك حق الوالدين ولهذا يقرن تبارك وتعالى بين حقه وحق الوالدين

Beydâvî'ye göre bu ayet Allah'a ibadet edip tağuttan kaçınmayı emretmekte, ardından insanları iki kısma ayırmaktadır: Allah'ın hidayete erdirip iman için tevfik verdiği kimseler ve üzerlerine dalâletin hak olduğu, Allah'ın tevfik ve hidayet murad etmediği kimseler. Bu taksim, dalâletin gerçekleşmesi ve sabit olmasının Allah'ın fiil ve iradesiyle olduğuna delalet ederek ikinci şüphenin (kaderle ilgili bir görüşün) fasit olduğuna işaret etmektedir; bu husus başka bir ayette de açıkça belirtilmiştir. Devamında Kureyş'e yeryüzünde gezip Âd ve Semûd gibi yalanlayıcıların sonlarına bakmaları emredilmektedir.

وفيه تنبيه على فساد الشبهة الثانية لما فيه من الدلالة على أن تحقق الضلال وثباته بفعل الله تعالى وإرادته من حيث أنه قسم من هدى الله، وقد صرح به في الآية الأخرى.